Matka jak od razu czegoś nie napisze, to potem jej się rozłazi po kościach i już nie ma tych emocji. Ma to swoje plusy, bo Matka chlapliwa słownie jest okrutnie i jest w związku z tym szansa, że zapomni się na przykład wyzłośliwić na czyjś temat.
Prawda jednak jest taka, że nie ma co narzekać, ba, trzeba wpaść w zachwyt dziki, co Matka za moment postara się uczynić…
Rzecz dotyczy Bristolu i wszelkich okoliczności towarzyszących, niemniej miłych, a dotyczących lokum. Matka z różnych powodów sposora imprezy nie wymieni, choć bardzo by chciała – powie tylko, że tytuł zacny, a sponsor główny w ogóle baaaardzo znany i zagraniczny. Matka w życiu by się nie spodziewała takiego przyjęcia. No wiadomo – Bristol. Tradycja, rewelacja, Okrasa i tak dalej. Ale zaczęło się nie od Bristolu, tylko od tego, że Matka musiała dojechać na dworzec PKP autobusem długim objazdem, bo MiaUżon wstawił w tym czasie samochód Matki do warsztatu. Strój koktajlowy Matki okazał się wykazywać jakąś podejrzaną gęstość, porównywalną do ołowiu i Matka modliła się, żeby nie musiała brać torby na kolana. Udało się.
Pociąg jak pociąg, potem Dworzec Centralny, na którym Matka nie była z dziesięć lat, więc w lekkim szoku i z przeświadczeniem, że czas stoi w miejscu gnijąc, popędziła czym prędzej do hotelu, którego nie mogła sobie jakoś wyobrazić i zlokalizować na Chmielnej, dawnej Rutkowskiego. To znaczy dawnej Chmielnej, ale Matka pamięta wyprawę po buty na studniówkę i buszowanie po bramach z prywaciarskimi sklepami, kiedy Rutkowskiego było i basta!
Kiedy wreszcie doszła, znalazła bramę i hotel, po czym weszła – zakwasy miała totalne, nogi w ziemi i ręce poniżej poziomu gruntu. Tak się kończy jeżdżenie samochodem do pracy!
-"Będzie pani mieszkać w pokoju takim a takim…" – rzekł bardzo miły pan w recepcji -" …a teraz poproszę pani kartę kredytową!"
Matce zabrzęczały wszystkie drobne w kieszeni. Czy musi mówić, że NIE posiada karty kredytowej?
-"Eeeeee…." – zabrzęczała Matka nieśmiało -"…to miało być już opłacone przez firmę X"
Pan podrapał się w głowę, co kontrastowało nieznacznie z rangą przybytku.
-"Wie pani co? Ja tu pracuję dopiero trzy miesiące i w ogóle nie jestem z Warszawy…" – zaczął pan
-"To może ja zadzwonię!" – Matka rzuciła się na komórkę i zaczęła naduszac klawisze. Sekretarka automatyczna była uprzejma siedem razy zaczynać komunikat, ale wstrętna Matka nie dała jej zakończyć. Ostatecznie dodzwoniła się, porozmiawiała, pan też i bez specjalnego przekonania wpuścił Matkę na pokoje.
-"Poczekam na faks potwierdzający" – zawołał za Matką i trudno mu się dziwić.
Matka pojechała za to windą do swojego pokoju, który okazał się być apartamentem z sypialnią i dwiema łazienkami. Matko słodka!!! Żeby nie to, że Matka wróciła o trzeciej nad ranem, to bodajże nastawiłaby sobie budzik, żeby drugą połowę nocy pospać na innej połowie łożka…
Można powiedzieć, że marnacja apartamentu – Matka ani sobie nic nie podgrzała w mikrofali, ani nie zagotowała nic na blacie ceramicznym, ani kawy nie przepuściła przez ekspress, ani na DVD nic nie obejrzała, radia nie posłuchała i wszystkich lampek nie zapaliła. Udało jej się jedynie zagotować wodę na herbatę i obejrzeć Teleexpress. I wysuszyć kudły suszarką spod zlewu.
W zasadzie to Matka może wrzucić zdjęcia, których nie omieszkała zrobić. O, proszę:

 Ale do rzeczy. Matka pojechała do Bristolu taksówką znów fundowaną przez firmę. Całe szczęście, bo bała się, że gotowa się zabić w butach, jako, że chadza tylko na płaskim. Taksówka się spóźniła, więc Matka miała wejście smoka, ale w granicach przyzwoitości. Na wstępie dostała oczopląsu od powitań i bezskutecznych prób odróżnienia członków grona redakcyjnego od delikwentek takich, jak Matka. Rozpoznała za to bardzo znaną aktorkę, która okazała się w naturze równie cudowna, jak na ekranie. Po prostu klasa! Mieliśmy okazję wysłuchać wierszy w jej wykonaniu.
Z siedmiu osób takich jak Matka dojechało sześć i zostały nagrodzone jednakowymi prezentami – ale co to były za prezenty!!! Torba kosmetyków z Avonu, bransoletka z cyrkoniami (kryształami?) i najważniejsze – Matka jedzie na tydzień do SPA w Ustroniu! No co, jak co, ale Matka nigdy nie zdecydowałaby się wyjechac w takie miejsce, bo zawsze uważałaby, że można za te fundusze nabyć coś dla Potworów!!!
A tak – nie ma wyjścia!!!
Menu? Czy mówi komuś coś nazwa "Balotynki z kaczki"? Dalej jest troszkę lepiej: Krem z pomidorów i pieczonej papryki z cheddarem. Pieczona cielęcina w sosie rozmarynowym. Ciasto truflowe.
Matka zjadła i gdyby nie to, że towarzystwo było przednie, to oblizywałaby się jak jeż, któremu ktoś kapnął na nos dżemem żurawinowym…
A potem mąż zwycieżczyni zaprosił wszystkich, którzy zostali na drinka do baru. Baru w Bristolu rzecz jasna. I drinkowali do wpół do trzeciej, bo bar zamknięto.
No i co? I Matka już dawno tak się nie ubawiła! I dawno nikt jej tak nie przyjął, z honorami, które naprawdę jej się NIE należą. Ale jakie to było miłe!!!
To tak, jakby wróciło kilka lat życia.
Naprawdę.
Szkoda, że to ten jeden, jedyny raz w życiu, ale przecież jeszcze zostało SPA… :-))

Matka wypuszcza się jutro do stolicy i zawdzięcza to holly_goli vel goodnews. Zakończyła się bowiem akcja z artykułami w pewnym czasopiśmie i Matka jest zaproszona na uroczystą kolację do Bristolu. Podsumowanie, znana aktorka jako gość, inne panie i tak dalej. Matka stracha ma, jak nie wiem co!

Tylko co będzie robić potem w Warszawie w środku nocy???

-„Oczywiście jeśli wyraża pani takie życzenie, możemy zarezerwować pani elegancki hotel!” – powiedziała miła pani z czasopisma zadzwoniwszy znienacka, kiedy Matka pędziła szkolnym korytarzem i z obłędem w oku szukała swojego panelu od radia.

Matce natychmiast stanął przed oczami wyciąg z konta, na którym jako pensja widniała suma trzycyfrowa i pomyślała sobie, że jednak nie może pracować cały miesiąc na jedną -i to pewnie krótką – noc.

-„Naturalnie nocowałaby pani na koszt naszej firmy!” – pani była chyba prorokiem.

I Matka już całkiem zgłupiała, wpadła w popłoch i prawie zrezygnowała.

-„Ja to chyba odwołam!” – załamała wieczorem ręce w domu.

-„Byś była głupia!” – rzucił MiaUżon znad gazety dodając Matce – w swoim mniemaniu – otuchy.

No to Matka nie odwołała. Otworzyła za to szafę i wyciagnęła sukienkę z bolerkiem, tekie średnio wiosenne, tudzież buty, w których ma szanse na zabicie się jak 100 : 1.

-„Zapomniałam dodać, że obowiązuje strój koktajlowy!” – pani znów zadzwoniła.

Tym razem Matka juz całkiem wpadła w czarną dziurę. Czy to, co wyciagnęła jest koktajlowe? Czy może ktoś wie, co pasuje do koktajlu oprócz słomki?

A żeby było już całkiem dołowato, to Potworek zapadł na swoją ulubioną chorobę, czyli lekkie pobolewanie w brzuchu plus 39 stopni. Jesli będzie tak, jak ostatnio, to pochoruje bity tydzień.

A Matka stanie się jutro Matką najwyrodniejszą z wyrodnych, zostawiając Potworka pod opieką Babci, a potem MiaUżona. Bo juz, już, znów by wszystko odwołała, ale przypomniało jej się na szczęście, że od czasów Matki Matki nikt nigdy nie odwołał żadnego wyjazdu, kiedy Matka była chora. I nikt z niczego atrakcyjnego nie zrezygnował, łącznie z zagranicznymi wyjazdami, kiedy któryś z Potworów wymagał opieki. Matka zawsze zostawała na posterunku, bo to było tak oczywiste, jak to, że słońce wschodzi rano.

No to raz nie zostanie. Już pewnie nigdy nie będzie w Bristolu.

Matka nie wie, co myśli ogół czytający, ale coś czuje, że ją wesprze w tej – jakże wyrodnej – decyzji…

Matka odwiozła dziś Potwory i postanowiła przy okazji załatwić parę spraw jedzeniowych, bo sytuacja z Matki dojazdami uległa gwałtownemu pogorszeniu kilka dni temu. Bez wdawania się w bliższe szczegóły Matka napisze tylko, że miast osiem kilometrów w jedną stronę, robić musi teraz dwadzieścia, ponieważ przez pół roku cały skrajny kawalątek Matki metropolii jeździ duzym objazdem i nie ma innego wyjścia.

Objazd jest co prawda malowniczy, ale siłą rzeczy kosztuje niemal cztery stówki miesięcznie więcej na każdy samochód, a przecież Matka ma swój i MiaUżon ma swój, nie da się inaczej, bo jeżdżą daleko i każde w kompletnie inne miejsce oraz o innej porze.

Matka nie ukrywa, że jest to stresogenne bardzo, bo nie sposób przewidzieć korków na jedynej drodze dojazdowej do metropolii, wyjeżdżać trzeba wcześniej i kłócić się z nielubiącymi wstawać o żadnej porze Potworami. Ranki są więc straszliwe i Matka czeka na czwartki i piątki jak kania wygląda dżdżu. Nie musi wtedy specjalnie chodzić koło siebie, bo poza panią w sklepie nikt jej nie ogląda. Rozrzuca Potwory i tyle.

Dziś jednak postanowiła wstapić do Lidla, żeby w lodówce było widac ciut mniej białych ścian. No niestety – przez pół roku Matka nie będzie sobie tak ot, wyskakiwać do miasta po śmietanę, bo byłaby ona najdroższym wyrobem nabiałowym świata, gdyby doliczyć gaz i benzynę.

Jak Matka postanowiła, tak zrobiła. Zauważyła jednak puste miejsce po mrocznym przedmiocie pożądania MiaUzona, którym jest wysoki, fajny termometr, wiatromierz i miernik opadów w jednym, wbijany w ziemię w ogródku. Jakby był, toby nie zareagowała, a że nie było, to postanowiła go zdobyć za wszelką cenę i wypuściła się do drugiego Lidla. Wypad zakończył się pełnym sukcesem i Matka grzechocząc kopytkami, lanymi kluskami i ze śmieciowym batonikiem w paszczy pomknęła w drogę powrotną z termometrem ogrodowym za jedyne 29,90zł. Pomknęła na pamięć.

Pamięć okazała się zawodną i Matka klnąc pod nosem zawróciła i ruszyła na obwodnicę. Przypomniało sie jej jednak, że ma od kilku dni lajtmotiw, więc naduszając różne klawisze zmusiła odtwarzacz do zagrania ulubioną piosenką, jaką jest ostatnio Wind of change Scorpionsów.

Matka się przyzna zaraz, że jak nikt nie słyszy to sobie gwiżdże (i to elegancko) oraz śpiewa (tu ju znacznie gorzej. Robi to czysto, ale zdecydowanie baranim głosem. I jak już skręciła na przeostanią prostą, między pola i ładne domki rozrzucone z rzadka, to doszła do wniosku, że jeszcze dziesięć razy i już bedzie umiała całą na pamięć!

I kiedy tak Matka ryczała sobie:

„Walking down the street

Distant memories…”

Ujrzała nagle „child of tomorrow”, które kurka wodna macha jej lizakiem, ale ma bardzo podejrzanie żółtą kamizelkę!!!

No fuck!!!

-„Widzi pani ile tu jest?” -Matka zawarła bliższą znajomość z nieznanym jej dotąd przyrządem, który pokazywał cyferkę 7 oraz 8.

-„Widzę, ale nawet nie muszę, bo wiem!” – zgodziła się Matka, która właśnie się rozpędzała od zakrętu.

-„A ile powinno być?” – zapytało child of tomorrow.

Matka zagrzebała w czeluściach mózgu odpowiedzialnych za kodeks drogowy, dokonała aktualizacji i z dumą odrzekła:

-„Sześćdziesiąt!!!”

-„ILE???” – chlid się najeżyło -„CZTERDZIEŚCI!!! Zakręt jest!!!”

-„O naprawdę?” – Matka zawachlowała rzęsami, ale zaraz sobie przypomniała, że w czwartek nie pindrzy się maskarą, więc nie ma co wachlować, bo i tak nic nie widać -„Przecież zakręt był het, to ciągle jest czterdzieści?”

-„Do samego skrzyżowania” – i child pokazało obiekt niknący na horyzoncie.

-„Jak to, kilometr mam jechać czterdzieści po prostej drodze?”

-„Nooo…” – child zawachlowało swoimi rzęsami, a miało- kurka wodna- długie i czarne. Czy ktoś może powiedzieć Matce po grzyb facetom długie rzęsy???

-„I proponuję pani czterysta złotych plus punkty” – child po kurtuazyjnej wymianie zdać postanowiło przejśc do konkretów.

-„Pan chy-ba żar-tu-je” – Matce uśmiechnęła się paszcza od ucha do ucha, bo jeszcze nikt jej tak nie rozśmieszył. Fakt, rozkojarzona była windem okrutnie, ale zaraz czterysta? -„Jeszcze w życiu nie zapłaciłam mandatu! Niech pan mnie tylko pouczy!!!”

Nie wyglądało od początku na to, że pan by chciał, bo był podwójny.

Matka nie dodała też, że jednak jeden zapłaciła, ale dwadzieścia lat temu. Symboliczny, bo akurat były podwyżki i stanowił równowartość trzech kostek masła. Za to wykroczenie Matka popełniła z fasonem! Wyjeżdżając spod bloku wymusiła pierwszeństwo na motocykliście, który wyprysnął zza zakrętu. Pewnie by nic nie było, bo wyminął ją z piskiem, ale okazał się być… milicjantem w akcji.

-„Nie da rady, niech będzie sto złotych i cztery punkty”

-„No dobra!” – Matka machnęła ręką, bo raz, że jej się i tak upiekło, a dwa, że obaj panowie byli i przystojni, i mili nadzwyczaj.

-„A jak to pierwszy mandat, to długo pani jeździ?” – i child zapuściło żurawia w prawko Matki – „Dwadzieścia sześć lat?!!”

-„Jakoś tak…” – zadumała się Matka

-„Jejku” – głos dało drugie child of tomorrow -„To nawet grosz dziennie pani nie wyjdzie!”

I Matka odjechała zawiadamiając na odchodnym, że poprawy obiecać nie może, co wzbudziło panów radość, ale Matka jeszcze raz podkreśla, że pogadała sobie bardzo miło mimo okoliczności powiedzmy sobie szczerze średniosprzyjających.

I ruszając przypaliła oponkami, bo nie mogła się powstrzymać jako złośliwa jędza. Co do tego ostatniego nikt nie ma namniejszych wątpliwości…

I zawsze jeździ akuratnie, nie powie. I goni MiaUżona, który prawdę mówiąc zapewne płaci swoje mandaty skrycie.

Wróciła więc do chałupki, odpaliła kompa, zapłaciła i zutylizowała papierek.

A potem popatrzyła na termometr ogrodowy i pomyślała sobie, ze w tym Lidlu to zgłupieli. Musi to powiedzieć MiaUżonowi!

Termometr ogrodowy za 129,90? STO dwadzieścia dziewięć dziewięćdzsiesiąt???

Oj, liczą sobie, liczą.

Ale chyba nie odda.

Coś jej się wydaje, że potrąciliby za dojazd… 🙂

Matka odwiózłszy dziś rano Potwory do miejsc nauki i hasania włączyła w samochodzi Trójkę, bo przepada za porannym Mannem i jego rytmami. A tam oprócz Manna dał głos niejaki prof. Andrzej Nowak z UJ bodajże i spytał się rodziców, czy chcą, żeby ich dzici przynosiły piątki, czy raczej żeby się czegoś w szkole nauczyły.

I Matka zaraz pokryła się pianą, bo dał jej w kość ostatni tydzień. Zmarnowała czas, choc przyzna szczerze, że nie aż tak dużo, ale honor ma zdeptany. Matka oczywiście jest tradycyjnie idealistką i nie mieści jej się w głowie, że klasa, która pierwsza pisze test zapamięta po jednym pytaniu na twarz i rzecz jasna po jednej odpowiedzi – nie zawsze dobrej zresztą. I w czasie przerwy wklepie to w jakiś szkolny komputer, wydrukuje i powieli w kilkudziesięciu egzemplarzach na kserokopiarce stojącej w holu. A potem reszta ludzkości, wliczając w to ostatnie cymbały, napisze test z jednym, ciagle tym samym błędem…

Matka spędziła więc wieczór na pisaniu klasówki tak zwanej „normalnej”, której wyniki zapewne będą się różnić od testu. Jak ogień i woda.

I Matka chodzi zapieklona jakby życia nie znała. Bo nie traci nadziei.

Ale wczoraj zamiast usiąść do tych nieszczęsnych sprawdzianów postanowiła wykręcić kilka par kolczyków, co zrobiła i wrzuciła w drugi blog. Tak ją ślubnie naszło, nie wiedzieć czemu, ale przed domem kwitną białe krokusy i już!

A jutro…

A jutro zobaczy po raz pierwszy od dwudzestu paru, albo i trzydziestu kilka osób z klasy z podstawówki. Bo zorganizowała spotkanie i ma być piętnaście osób.

I juz zaciera łapki.

A na poprawienie klasówek ma dwa ustawowe tygodnie i niech to!