Matka cierpi na jakąś niewiarygodna ilość wejść na blog, ale doskonale wie czemu. Sytuacja powtarza się corocznie i Matka trzęsie portkami, że sprawa się w końcu rypnie.

Chodzi mianowicie o łapki małej Janeczki, która zapozowała swojego czasu do zdjęcia wielkanoco-rozpaczliwego. Dwa jaja, na środku piórko – a to wszystko w łapkach Potwora, który był jeszcze dziecięciem mocno spolegliwym i niepyskatym (czy to w ogóle możliwe???).

Zdjęcie zaczęło żyć własnym życiem, trafiło na różne strony śmieszne, do wszelakich żartów internetowych i tak dalej, aż wreszcie zostało przysłane do Matki jako plagiat.

-„Czy ty widziałaś, że wykorzystali twoje zdjęcie???” – zapytała mailowo Matkę koleżanka wysyłając jej jakąś niby-reklamę wódki na kaczych jajach.

-„Patrz ty, jaki naród podły!” – odpowiedziała natychmiast Matka przytomnie -„Wysłałam dwudziestu osobom życzenia na święta, a oni porozsyłali dalej!”

I szczęście, że tak było – inaczej Matka zakluczyłaby blog na wszystkie spusty.

A tymczasem nastraja się świątecznie, kupuje szynkę w opakowaniach małych i poręcznych, od razu pokrojoną i zamierza nastawić jutro zakwas na żurek. Bo Matka żurek robi najprzedniejszy z przednich i rok temu obfotografowała zakwas na okoliczność przepisu, o ile ktoś wyrazi zainteresowanie rzecz jasna. Matka tu nikogo żurkiem zalewać nie zamierza, o, nie!

Bo u Matki jak żurek, to NIGDY Winiary!!!

Matce by przez gardło nie przeszło nic proszkowego, ani z kartonu, Matkę trzęsie, jak tylko reklamy takie widzi.

A poza tym w Matki żurku nie pływa żadne jajko. Ale inne rzeczy tak.

I kiedy Matka spotkała się w tym roku na smutnej uroczystości rodzinnej, to żona kuzyna naszeptała Matce do ucha:

-„Ty masz pojęcie – nigdzie u rodziny ten mój chłop nie chce jeść żurku!!! Mówi, że takiego, jak jego kuzynka to NIKT nie robi!”

I Matka spuchła z dumy, choć nie pamieta nawet, że kiedyś, kiedyś ten żurek zrobiła. Oj, z piętnaście lat temu chyba. To się kuzyn wypościł swoją drogą…

To jakby coś – bardzo proszę. Ze zdjęciem. O.

Matka odwiozła właśnie Janeczkę do szkoły, następnie udała się, o naiwna, do hipermarketu po zakupy, zabierając ze soba zdrowiejącego Potworka. Tam ujrzała tłum kłębiący się nad podejrzanie tanimi pomarańczami i szybko ominęła je szerokim łukiem podejrzewając, że gdyby kupiła, to najpierw plułaby wiórami, a potem zmumifikowała resztę. Matka z MiaUżonem mają cudowną właściwość zapominania o pomarańczach – pewnie dlatego, że za nimi nie szaleją?

Ale co tam pomarańcze. Matka wykonała rundki po sklepie, z których pół przeznaczonych było na zakupy a reszta, czyli pięć i pół na poszukiwanie Znikającego Punktu, jakim było dziecię.

A teraz Matka siedzi i rozkoszuje sie kawą ze śmietanką, która to kawa pachniała jej wczoraj. Matka udała się bowiem do szkoły tylko na jedną godzinę lekcyjną, potem odprowadziła dzieci na rekolekcje i szurnęła do domu. Niestety musiała też przyjść wczesniej o godzinę, bo siedziała na jakiejś maturze. Matki rodzaj matur kompletnie nie obchodzi, przychodzi, przewodniczy albo członkuje, rozdaje, informuje, odlicza, przynosi i zanosi. We wtorek niemal zeszła z nudów na polskim i zaburczała się brzuchem na amen, bo wiadomo – czasy, kiedy komisja zażerała się pączkami i opijała kawą, szeleszcząc poranna gazetą minęły bezpowrotnie i bardzo dobrze. Niestety Matce pozostało przez 170 minut wpatrywać się w jakieś francuskie deklinacje czy inne dziady, czego Matka ani w ząb nie rozumie.

Ale w drugiej szkole było inaczej i komisja się co godzinę zmieniała, żeby nie miało to wpływu na inne lekcje. Matka wyczytała więc, że jest jako druga, a potem jeszcze jedna osoba, więc machnęłą ręką, przybyła dziesięć minut przez czasem i zaparzyła sobie kawę. Usiadła, potoczyła wzrokiem po pokoju, w którym natychmiast odróżniało się członków komisji od nieczłonków po ubranku.

-„A ty co?” – zapytała koleżanka.

-„Co – ja?” – zdziwiła się Matka i przymierzyła do pierwszego siorbnięcia.

-„Zdążysz?” – koleżanka poprawiła się na krześle nieco niespokojnie.

-„Jasne, mam tu obok!” – i Matka znów zrobiła dziubek, żeby jednak spróbować tej kawy, bo skręcało ją od zapachu, a zostało tylko pięć minut.

-„A gdzie masz sprzęt, płytę z nagraniem i arkusze?” – no nieustępliwa cholera.

Matka odstawiła kawę, po czym osłupiała i do niej dotarło.

-„Piszą nie od ósmej, tylko od dziewiątej???” – otworzyła szeroko klapy.

-„No przecież!!!” – machnęła ręką koleżanka.

-„Angielski???” – Matka przypomniała sobie natychmiast te osiem płyt, które nie ruszyły na prawdziwej maturze rok temu w drugiej szkole!

W momencie porzuciła myśli o porannej kawie. Zostawiła zapach daleko za sobą i pognała kurcgalopkiem do gabinetu dyrektora po numerki, arkusze, koperty, zszywacz, płytę ( o matko, płytę!!!) i odtwarzacz.

Przypomniało jej sie po drodze, że w tej szkole komisje są jednoosobowe, czyli musi się roztroić i zdążyć. Wpadła więc do klasy, podłączyła sprzęt – nie działał. Wyciągnęła następny przedłużacz – jest prąd. Głośność – OK. Rozłożyła numerki, otworzyła klasę, wpuściła naród, rozdała arkusze, wyłuszczyła wszystko. Udało jej się prawie, prawie.

Prawie, bo zszywacz do przypinania kopert z paskiem peselowym wypluwał bokiem po trzy zszywki i Matka w połowie klasy została z pustym urządzeniem.

-„Przypnie wam to pani TakaaTaka jak skończycie, żeby teraz już nie przeszkadzać” – machnęła ręką Matka, bo faktycznie nie miało to najmniejszego znaczenia -” A teraz juz zapisuję godzinę rozpoczęcia!”

I Matka rzuciwszy się do tablicy wykaligrafowała pięknie godzinę 0 i godzinę zakończenia, po czym padła na krzesło z poczuciem dobrze spełnionej, acz nieoczekiwanej misji.

Zapadła cisza a dzieci jak jeden mąż patrzyły na zwisającą z krzesła Matkę jak na ikonę.

Matka poruszyła się, łypnęła na prawo i lewo i doszła do wniosku, że coś jest nie tak…

Najlepiej sprawdzić u źródła…

-„Czemu tak na mnie patrzycie?” – zapytała Matka, choć nie była pewna, czy to zgodne z regulaminem.

-„No bo może…” – chrzaknęło chłopię w trzeciej ławce – „…może sorka włączyłaby nam już …tę płytę?”



A teraz Matka – żeby odreagować wczorajsze emocje – udaje się na strych, żeby machnąć jakieś kubikowe biżuty do wstawienia na blog. Po południu proszę sprawdzać. Galeria galerią – ja cały czas powtarzam, że rządzi się swoimi prawami typu narzut plus oczywiście dwa podatki, co uszczupla Matce cenę o procent 60. Smutne to, ale prawdziwe.

Blog uszczupla mniej:-) I są tam inne rzeczy. Nie należy więc porównywać, bo można się wystraszyć :-))

Matka w zasadzie poza jęczeniem nie ma nic ciekawego do napisania.

No bo co? Że jak konkursów dla dzieci nie ma, to nie ma, a jak sie zwalą to można paść? A dzieci przynoszą wszystko nie tak opisane i kartka po kartce Matka siedzi i na kolanie w sekretariacie poprawia? I to w dzień, kiedy wcale jej w szkole być nie powinno? Normalka!

Że Potworek zaliczył edukację przedszkolną w lutym na dniach sześciu, bo znów zachorował? Dziwne? I Matka teraz go musi wszędzie ciągać ze sobą i w domu na okragło Maryśka coś chce, więc robota leży odłogiem? Normalka!!!

Że Matka pozałatwiała wszelkie papierzyska związane z firmą w momencie i utknęła na dwa dni w Urzędzie Skarbowym, gdzie pan nic jej nie chciał pomóc, bo „Ja proszę pani NIE MUSZĘ!”. I głupot nagadał, w związku z czym pani niemiła, ale kompetentna kratka po kratce Matce wyjaśniła zawiłości formularza VATowskiego? Z ochrzanem gratis? Normalka!!!

Że Matka nabyła w końcu kasę fiskalną i cały wieczór przebijała się przez nią wbijając jakieś kody, z instrukcją przed nosem, bo w kasie jest wszystko na abarot w porównaniu z komputerem? Normalka!!!

Że Matka nie ruszyła nic a nic ze sklepem internetowym, bo raz, że dalej ją przeraża, a dwa nie miała kiedy tego zrobić? Normalka!!!

Że pokasowała wpisy na drugim blogu i zacznie wszystko od nowa? Prawie normalka…


Że po drodze trafiła się okazja wyjątkowo smutna, bo zmarła ulubiona ciotka Matki, czyli siostra jej ojca, o której Matka niedawno pisała? I to w Matki rodzinie jest cyklicznie powtarzającą się normą. Można by powiedzieć, że pogrzeby zdarzają się każdemu, ale Matka ma wrażenie, że w jej rodzinie jakoś częściej, czy co? Niech licho taką normę, że rodzina widzi się tylko podczas styp!!!


Że Matka zna już na pamięć wszystkie odcinki H2O i Pippi?

Wszystkie?


-„Weź no wyłącz ten telewizor, bo ja przecież zwariuję od tych syren!!!” – zarządziła Matka pisząc jedną ręką i jedząc obiad drugą.

-„Ale ja obejrzałam tylko DWA bajki!!!” – załkał Potworek, dla którego istnieje tylko rodzaj męski.

-„Nic nie szkodzi, ja myśleć nie mogę!!!” – wkurzyła się Matka.

–„Nie możesz na mnie krzyczeć!” – rzucił Potworek przechodząc koło Matki obrażony i ewakuując się do swojego pokoju – „Tatuś powiedział, że to ON mnie zrobił, a ty tylko urodziłaś!!!”


Matkę zatkało!!!

MiaUżon intrygant, gad i co tylko jeszcze?

Matka dziewięć miesięcy pracowicie odżywiała Potworka, z czego dwadzieścia tygodni leżąc bykiem krasym, bo się Maryśka pchała na ten świat, a teraz słyszy, że tatuś ważniejszy, bo on Potworka zrobił???

Niedoczekanie!



To się, psiakość, namęczył przy tym jak cholera!!!

Matka wpadła w dół głęboki jak Rów Mariański (bądź inny, o dowolnej nazwie, o ile okaże się równie imponujący), gdyż kończą się ferie. Bilans Matka ma straszliwie mizerny. Ma się rozumieć zaplanowała tysiąc trzysta pięćdziesiąt osiem czynności, z czego wykonała trzy: picie kawy, użeranie się z Potworami i częściowy porządek na strychu. Częściowy, bo w dalszym ciągu nie ma co zrobić z hałdą rzeczy Potworka.

Matka to nawet dwa dni temu napełniła pięć worów na śmieci a 120 litrów każdy pamprami i ubrankami po Maryśce, a MIaUżon wywiózł je do SąsiedniegoUzdrowiskowegoMiasteczka do Domu Samotnej Matki, prowadzonego przez siostry, ale nie zrobiło to żadnej róznicy, bo Matka wory wyciagała ze schowka strychowego, który w stanie zamkniętym nie zakłóca jej wrażeń eststycznych. A może teraz Matka powinna cały bardak Potworowy wsadzić w wory i wyciepnąć na puste miejsce?

Niewykluczone, że tak się stanie, bo pokój Potworka nie bedzie w stanie wchłonąć tego bajzlu. Juz nawet Matka wypuściła wór sąsiadce, która za dwa tygodnie stanie sie babcią, bo rzecz jasna po kątach walały się liczne zapomniane Dupla i inne fajne grzechoty.

Ale za to Matka wzięła papier ścierny i cyklinę, i zaatakowała swoje ukochane biurko, którego kolor był niemal nierozpoznawalny pod zwałami farb olejnych, które przypadkowo chlapnęły jej z pędzla, tudzież cierpiało z powodu tłustych plam po oleju lnianym (żeby Matka wiedziała, że nic ich nie wywabi, to by bardziej uważała :-() i wreszcie ogromnych, autorstwa teściowej, która podlała uczciwie kwiatki.

Pleców Matka nie czuje, ale wygląda lepiej. Biurko, nie Matka. Plamy zostały, ale nie wszystkie, no i wreszcie kolorowe ciapki i faktura zniknęły.

Teraz Matka biurko lakieruje, a Potworek zrzędzi, że śmierdzi zdechłym szczurem. Pracownia Matki, nie Potworek.

Ale Matka miała wcale nie o tym!

Bo tak naprawdę to ferie były do chrzanu – Matka po pierwsze wykrakała sobie choroby i Potworek skończył dopiero wczoraj antybiotyk, ale zdrów jest nadzwyczajnie. Od poniedziałku idzie do Babci – Matka nie jest głupia i nie da go do przedszkola – natychmiast się znów rozchoruje! I jeszcze od dziś łyka Isoprinosinę na odporność – zobaczymy, czy pomoże.

Ale najgorsze było to – i o tym Matka chciała napisać – że Potwory naprawszy się ile wlezie, pokłóciwszy też, siadały przed telewizorem i oglądały bajki.

Koziołka Matołka? Myszkę Miki? Kaczora Donalda? Jaskiniowców? Teletubisie?

NIE!!!

Jakis cholerny kanał Jetix, na którym leci na okrągło Galactic Football, Witch i inne @*(&%$$%$#*% filmy!!!

-„Ja chcę Toma i Jerry’ego!!!” – jęczał MiaUżon – „To jest taka fajna bajka!!!”

-„Eeeee” – zmarszczył nos Potworek -„Proszę mi włączyć na cztery zero, tam są Odlotowe Agentki!!!

Matka rozumie, że Janeczka ogląda jakieś H2O, ale, że Potworek nie lubi o myszkach, jaskiniowcach, MISIU YOGI??? Albo Matki najulubieńszych z dzieciństwa Pixie i Dixie?

A tak na ekranie walczą, wyją, błyskają i wyrażają się. Chodzą jakieś charczące roboty i machają antenkami.

Matka co jakiś czas próbuje przełączyć na koty i myszki – na próżno. I wywala wtedy Potworka na górę, który idzie po schodach łkając dramatycznie, ale trudno!!!

Bo Matka sfiksuje od takich kreskówek!

Może nie jest tak źle, że ferie się kończą?

Wróć Bolki i Lolku! Wroć Reksiu! Misiu z Błękitnego Domu (Matka nowości też lubi! Patafilu i Filopacie!

Ech…

Matka postanowiła posprzątać strych – zajęcie karkołomne i syzyfowa praca, bowiem MiaUżon porządek na strychu odbiera zawsze jednoznacznie. Jak tylko Matka zwolni kawałek podłogi, wytrze kurze i przystosuje poddasze do życia, natychmiast pojawia się tam kartonik, pięć reklamówek z nie wiedzieć czym i różne inne szpargały MiaUżona. matce od razu przypomina się pies kuzyna. Misio mianowicie, kiedy się zrobiło święto lasu i wykąpało go dokładnie biegł ile sił w krótkich łapkach i szukał zdechłego szczura, żeby się w nim wytarzać.

Matka ma wrażenie, że ze strychem jest dokładnie tak samo! Trzeba siedzieć z wiszącymi nad głową kartonami, kartonikami i przesuwać wszystko noga na podłodze. Dziesięć lat, a tam NIE wygląda.

W piątek Matka odsunęła więc na bok co się da i wytaszczyła pierwszy karton, jak się okazało z ponad dwudziestu. Otworzyła, obejrzała, przypomniała sobie, że to były książki „do wydania” i wykonała dwa telefony. czy muzeum chce książki branżowe i czy pewne towarzystwo naukowe też.

Z pocałowaniem ręki!!!
<BR.Matka umówiła się więc na odbiór i zaczęła segregować. Katalogi, albumy, albumiszcza, książki wydane przed wojną nawet. Nie chce ich!

Nie będzie sprzedawać na allegro!

Ma kilka tysięcy na półkach i to jej wystarczy. Te w kartonach oddaje!!!

Podobno sa w Ameryce firmy, które za 1000 dolarów sprzataja domy. Wyrywają z rąk właścicieli bibeloty, które zagracają chałupy i wydają się być okropnie potrzebne. Matka teraz rozumie potrzebę istnienia takich firm…

To jakaś masakra ile razy można brać do ręki ten sam przedmiot, do niczego oczywiście od dawna niepotrzebny i odkładać go na miejsce. Bo drewno. Bo ręczna robota. Bo czysta, żywa wełna!

Najlepiej sprawę załatwia przeprowadzka – ale Matce na kolejną się szczęsliwie nie zanosi.

Niezły jet także pożar, ale podziekujemy. Może jednak nie…

Sprzątanie Matki polegało od dawna na odkurzaniu stosu kartonów i przesuwaniu fotela na miejsce stolika oraz odwrotnie. Bo nic innego się nie dawało zrobić.Bo szkoda wywalić szafeczkę, która jest jeszcze całkiem, cakiem. I strych Matki wygląda jak lombard!

No i nie da się wszystkiego zrobić od razu, bo jak się okazało największa przeszkodą są plecy. Durna Matka zniosła bowiem do piwnicy trzy kartoniki z albumami i odpadła. Koniec!

Resztę wyniósł w sobotę MiaUżon burcząc za każdym nawrotem. A Matka wymyśliła sobie powieszenie półeczki, która również dziesięć lat stała pod ścianą. Ślubny przyniósł wiertarkę i wykonał trzy dziury w miejscu przez Matkę wskazanym. Kołki wpadły we wszystkie i więcej się nie pojawiły. Za dechami boazerii była pustka…

Półka zawisła więc nad Matki zlewem pracownianym, trudno.

A potem Matka ukłuła się po kilkakroć w miejsca mocno strategiczne agawą, bo nie mogła się ruszyć.

-„Chodź jeszcze, mam pomysł!!!” – zawoałała do MiaUżona.

-„Rany, co znowu!!!” – zaryczał ten i przyczłapał na górę.

-„Wywalamy z góry stary fotel dla Maryśki a zabieramy jej komodę – i tak trzeba będzie ją wynieść, kiedy kupimy normalne łóżko”

MiaUżon zabił Matkę wzrokiem. Obie rzeczy były ciężkie jak cholera. Fotel lat czterdzieści a komoda o sto więcej. Ale poprzenosili!

A teraz Matka oddali się w celu dalszego porządkowania. No bo jak chce pracować legalnie, to musi mieć warunki. Jeszcze luty i rusza z biżu na nowo!

A z zamieszania najbardziej KTO jest zadowolony?

Potworek!!!

Matka nakryła mu fotel zasłoną w niebieskie kwiatki i Potworek jak w nim usiadł, tak do dziś siedzi z przerwą na siusiu i sen…

Pierwszy fotel w życiu Maryśki!!!

Matka co prawda sprytnie sobie wszystko wymyśliła, że w ferie rozwinie swą działalność gospodarczą, wykorzysta przypadkowy jedniodniowy urlop MiaUżona i zaatakuje Urząd Miasta, ale mury polskiej biurokracji okazały sie twardsze, niż przypuszczała.

-„Za wcześnie pani przyszła!” – oświadczył pan w punkcie przyjmowania podań.

-„Miesiąc to za wcześnie?” – Matka zrobiła oczy jak spodki.

-„Najwcześniej 16 lutego! Dwa tygodnie przed rozpoczeciem działalności!!!” – pan się zaparł i kropka.

I nie pomogły zaklęcia, że Matka ma własnie ferie i chce wykorzystać wolny czas. Nie da się! Żadne telefony nie pomogły.

Matka w celu totalnego dobicia się obejrzała liczne kasy fiskalne, które tylko w internecie są tańsze kilkaset złotych i odjechała do domu pogrążona we wkurzonej rozpaczy.

Tu od razu należy wyjaśnić, że rozpacz wkurzona motywuje do działania w odróżnieniu od rozpaczy pospolitej. Matka zamierza więc doprowadzić strych do stanu umożliwiającego jej dojście do sztalugi. Następnie zrobić przegląd koralików i remanent na wejście. Potem skończyć obraz, który czeka na to od lat czterech, a klient sobie własnie przypomniał. I przerobić biżutowego bloga od samiutkiego poczatku. Uporządkować szafę, żeby co rano nie być zabijaną przez spadające swetry i koszulki…

–„Kachu, kachu!” – Matkę otrzeźwił znajomy odgłos zlokalizowany w paszczy Potworka.

No właśnie. Choroba Maryśki ma się dobrze – Matka poczuła się natychmiast w obowiązku doniesienia. Po wczorajszej kontroli Potworek dostał Eurespal, który charakteryzuje się wysoka ceną i niemal żadnym działaniem. Wróciła temperatura, czyli jutro także Matka wróci, ale po raz trzeci do przychodni i ciekawa jest co dalej. Bo ma wrażenie, że Potworek wykorzystał już możliwości rynku farmaceutycznego w kwestii antybiotyków i pozostały jedynie zdradzieckie zastrzyki przez braci Słowian zza wschodniej granicy zwane ukołami.

Ale tfu, tfu, tfu, oby nie, bo Matka sobie strzeli w łeb niechybnie.

Starszy Potwór też pokasłuje, odwołano mu turnus zimowiskowy (co akurat kieszeni Matki wcale nie martwi), ale na szczęście ma koleżankę w mieście, tudzież kino, więc Matce zapaliło się światełko w tunelu. A nuż nie zwariuje?

A póki co podąża na strych uprzątnąć pół metra bieżącego wszelakich dóbr…