Matkę zaatakowali Obcy. Matka nie wie co oni za jedni, ale stara się ich potraktować bordowymi owalami z trzema tajemniczymi znaczkami. Niestety po kontraataku ma koła Kaczora Donalda w oczach i trzęsiawkę ogólną. Kiedy nie kontratakuje, Obcy powodują, że Matka się dusi, wydaje inne ciekawe odgłosy i tak dalej.

Reasumując: Matka ich Ibupromem Zatoki, a oni Matkę czym się da i bez przedstawiania się!

A żeby było weselej Maryśka dopiero co się odchorowała i jeszcze rzęzi, natomiast Janeczka od wczoraj zajada antybiotyk. MiaUżon chwilowo bawi za granicą, więc oszczędzone jest Matce słuchanie koszmarnego kaszlu, jaki prezentował w ciągu całego tygodnia przed wyjazdem.

No niech to…

Matka się głęboko zastanawia, czy nie wziąć bakcyla stajkiem okupacyjnym. Zostać w domu i się okopać na trzy dni. Żal trochę Matce, bo ma sprawdzone pięćset klasówek ( Matka to durna jest, co?) i bibka na Dzień Nauczyciela przepadnie. A fajnie bywa.

Ale jak Obcy sobie nie pójdą to ona też nie.

A tyle miała do zrobienia. Dojechać do SąsiedniegoWiększegoMiasta na jazdę próbną Toledo (Seat wydzwania cały czas pytając jak tam się podobała półtoragodzinna jazda próbna i tak dalej. To się Matce podoba. Nie ma to jak napisać wkurzone pisemko grzecznie i rzeczowo. Firma zareagowała wzorcowo.) Jakieś biżu nowe wymyśleć. A tu się nie chce. We łbie łupie.

No to może trzeba jednak pochorować i zwolnić.

Matka pomyśli i zobaczy co będzie jutro.

A póki co postanowiła wziąć bakcyle na czosnek i piecze francuskie grzanki z serkiem o wspomnianym smaku, tudzieżęwersje numer dwa z serkiem chrzanowym. Całość posypana śmierdzącym, sproszkowanym szwajcarskim serkiem z ziołami Magere Kaas. Jest genialny i do dostania w Holandii.

Że późno?

Taka wyżera?

No Matka głupia nie jest.

Zadziała na bakcyle z zaskoczenia, może już śpią…?

Matka przeczytała sobie dwa dni temu na portalu Gazety o skandalu, jakim było znalezienie larw mklika próchniczka w Kasztankach z Wawelu. No niemożliwe? Taki paskudny robaczek i nikt o nim może jeszcze wcześniej nie słyszał? Amerykanie zrzucili go z satelity?

Matce ręce opadają. Kasztanki stały się wyklęte. Wyjaśnienia Wawelu są prawdę mówiąc żenujące – ponoć robaki w przypadku zjedzenia nie szkodzą. Szkoda tylko, że mają spory kaliber i nie wyglądają jak Claudia Schiffer na wybiegu!

Czemu to Matki specjalnie nie ruszyło?

Może dlatego, że mklika próchniczka zna jak własną kieszeń.

Zawdzięcza mu okresowe, ciężkie porządki w szafkach kuchennych z wyrzucaniem jednego worka a 120 litrów różnych ciekawych rzeczy, do śmieci.

-„Mamo, mamo, latają TWOJE motyle!” – doniosła ostatnio Janeczka.

Matka otaksowała motyla w locie, machnęła ręką i znalazła na niej charakterystyczny ciemny nalot ze skrzydełek. No mklik. Motylem zwany jest z dużą dozą złośliwości.

Cztery lata spokoju. Świętego spokoju. Wcześniej parę miesięcy walki między jednym wylęgiem a drugim. Matka nie wie, jak ta cholera się rozmnaża, ale chować to chowa się dobrze. Między kartkami kalendarza, w zeszycie z przepisami i wszelkich szparach w szafce.

Matki szafeczki wyglądają jak schron w Zagubionych – każda mąka, każdy makaron jest szczelnie zamknięty w pudełku. I co? I nico!

Matka mklika przynosi w maleńkim opakowaniu orzechów laskowych znanej firmy. Dwa tygodnie i lata. Najpierw wygryza sobie dziurki w grubej folii.

Przynosi go także w rodzynkach równie znanej firmy. Rodzynki są zamknięte na głucho, opakowanie napompowane powietrzem – a wsad żywy gratis.

Strach kupić migdały – Matka zaparła się kiedyś i obejrzała je wcześniej na półkach wielkiego hipermarketu – chodziły.

Czy Wawel zobowiązany jest do wcześniejszej dezynfekcji orzechów, żeby potem się w czekoladce coś nie wylęgło? Matka nie jest przekonana, czy jest to zadanie naczelne fabryki czekolady. Bo cosik jej się wydaje, że jednak mklik szaleje w składach i hurtowniach…

Faktem jest, że mimo pedantycznej czystości mklik Matkę bezczelnie atakuje i już. A wystarczy mu potem pół ziarna groszku, które zapomniane leży w szparce szafki i zadomawia się na cacy. Ba, Matka przyłapała kiedyś robala, jak właził do słoika z mąką żytnią spacerując sobie po gwincie. Dodajmy, że zakrętka była i to szczelna. Jak się okazuje podobne osiągnięcia mają mkliki u krewnych i znajomych, tyle tylko, że trzeba ich przydusić, albo upić w celu wyciągnięcia zeznań. Znajomych, nie robale.

Temat jest więc wstydliwy i dlatego Kasztanki są szokiem dla polskiego społeczeństwa.

No przecież nikt nigdy nie widział niczego w swojej mące, paczce ciastek, którą schował na czarną godzinę czy suszonych morelach. Każdy kupuje mąkę i zjada ją tego samego dnia na sucho. Zagryzając półkilogramem rodzynek.

Matka rozumie, że w mące, którą się trzyma dłużej niż trzy, cztery miesiące i tak zawsze pojawią się charakterystyczne pajęczynki świadczące o inwazji czegoś maleńkiego, powiedzmy minimotyla, ale na litość chyba można mieć w pudełku trochę suszonych śliwek czy orzechów bez konieczności oglądania tłustych larw, które wychodzą na spacer po dwóch tygodniach…

No być może mklik zaatakował tylko Matkę i Wawel.

To póki co bierze wór, wkłada rękawiczki i pruje szafkę makaronową.

Żeby było, że to wina Kasztanków. Wyłącznie.

Nie ma to jak znaleźć jelenia.


A swoją drogą Matka nigdy nie lubiła Malagi, Tikitaków i Kasztanków.

Więc ich nie miewa.

No to jednak Amerykanie z kosmosu, ten tego, mklika zrzucili…

-„Ty wiesz co? Jakąś rdzawą kropkę znalazłem na samochodzie…” – zagaił MiaUżon kilka tygodni temu.

-„Yyyy?” – nieszczególnie zainteresowała się Matka, gdyż akurat lutowała srebrne kółeczko palnikiem i niezbyt to jej szło.

-„Trzeba uciekać z autem!” – wypalił MiaUżon z ulgą, że ma to za sobą.

-„Twoim, czy moim?”- syknęła Matka, która ma samochód do wożenia swojej tylnej części ciała, jak również dupin Potworów dokładnie z tego samego rocznika, będącego szlachetnym, ale jednak nieco odległym rokiem 1999.

-„No dwóch zmienić nie damy rady!” – obruszył się MiaUżon.

-„I oczywiście zmienimy twój, żeby mógł stać, grzać dach i sezonowac klimę na parkingu pod twoja pracą?” – zapytała Matka, która co prawda z upodobaniem jeździ Astrą Classic, ale wyrywa sobie stawy z powodu braku wspomagania i topi Potwory od kwietnia do września bez klimatyzacji. Bo sama wytrzyma, wszak kiedyś nie było wiadomo co to jest i żyło się całkiem, całkiem.

-„Ale możemy za to sprzedac twój, a ty będziesz jeździła moim kombiakiem!” – MiaUzon zachwycił sie swoim pomysłem.

-„NASZYM – chciałeś powiedzieć?” – Matka odłożyła palnik i rzuciła ślubnemu złowieszcze spojrzenie numer siedem -„Wiesz, że boję się małych samochodów, ale pociągami jeździć nie będę!”

-„Nie jest wiele dłuższy od astry!” – zaperzył się MiaUżon.

-„Ale o tyle, ze już to mi nie odpowiada!” – skończyła dyskusję Matka, która rzeczywiście jak musi, to jedzie kombiakiem, ale cofać nim nie lubi i kropka.

MiaUżon zrozpaczony zakręcił się w kółko, bo najwyraźniej dyskusja nie skierowała się na tory, o które mu chodziło.

-„Bo ja zamówiłem jazdę próbną!” – przestawił zwrotnicę bez gry wstępnej.

-„O tak?” – Matka nauczyła się od Potworka posypywać spojrzenie okruchami szkła i pieprzem – „A jakim samochodem?”

-„Alteą XL! Półtora miesiąca temu. I już kilkanaście razy do mnie dzwonili, potwierdzali, no i w sobotę o dwunastej jest ta jazda”

-„To pojedziesz na nią i z głowy” – Matka na takie drobiazgi nie zwraca uwagi.

-„No tak…” – podrapał się w głowę MiaUżon – „…ale salon jest niedaleko SąsiedniegoMniejszegoMiasta…”

-„Ty żartujesz?” – brwi Matki powędrowały nad głowe, po czym wróciły z głuchym kłapnięciem. MiaUżon nie żartował – „Przecież to jest pięćdziesiat kilometrów!!!”

I było pięćdziesiąt.

Matka w ramach wsparcia (czytaj – żeby wybić MiaUzonowi z głowy takie auto) pojechała z MiaUżonem, a Potwory siłą rzeczy również.

Salon znaleźli z niejakim trudem, bo stał na środku pola i podjechali z dokładnością japońskiego pociągu punkt dwunasta.

-„Ja nie widzę żadnej Altei XL!” – zauważyła Matka otaksowawszy sprawnym oczkiem Cordobę do jazdy próbnej, która jednakowoż jej nie interesowała.

-„Bo pewnie jest z tyłu!” – fuknął MiaUzon i wkroczyli do salonu wielkiego jak hangar na Okęciu.

Nikt na nich nie zwrócił uwagi. Matka władowała się do Leona, Cordoby, Toledo i zwykłej Altei. Potrzaskała bagażnikami. Nic. Człowieczek za biurkiem trzymał sie twardo.

-„Proszę pana!” – zagaiła Matka pięć po dwunastej a facecik ruszył cztery litery z wielką niechęcią. Maka obrzuciła go spojrzeniem, które natychmiast zamieniła na spojrzenie niechętne, gdyz pan reprezentował typ sprzedawcy, za którym nie przepada : nażelowane, postawione na sztorc rzadkie włoski, jaskrawy krawat, koszula, marynarka zapewne w kanciapie i buciki w stylu „mam czerwone, bo lepiej widać, ze trochę kosztowały”.

-„Mieliśmy umówioną o dwunastej jazdę próbną!” zaatakowała Matka

-„A tak, tak, tak, tak!”- zamachał rączynami facecik -” samochód będzie za jakieś pół godzinki, bo wyjechał do SąsiedniegoWiekszegoMiasta”.

Matkę to z wiekiem coraz szybciej trafia jasny szlag.

-„Panie” – weszła od razy na wysokie C -„Altea miała być o dwunastej, a z SąsiedniegoWiększegoMiasta to my dopiero co przyjechaliśmy. Wie pan co to jest telefon?”

-„No tak, ale to przecież będzie za chwileczkę, ja zazdwonię!” – facecik rzucił się do słuchawki.

-„Jest już bliziutko, zaraz będzie!” – starał się uspokoić Matkę, ale nic mu z tego nie wyszło.

Po kolejnych pięciu minutach Matka nie wytrzymała.

-„Ja bardzo proszę, żeby pan zadzwonił ponownie i spytał o czas przybycia tego samochodu” – zażądała Matka niekoniecznie sympatycznie.

Facecik wił się przed słuchawką, ale wykonał polecenie z szybkością światła.

-„No, za jakieś czterdzieści minut może będzie…” – wyszeptał -„…bo myśmy zapomnieli. Całkiem.”

Matka myślała, że wdepcze karalucha w ziemię. Zawalona sobota. Potwory ciągane niepotrzebnie kawał drogi i jeszcze nic a tego?

-„No cóż…” – głos Matki zabrzmiał jak styropian na szkle, ale szare komórki myslały tylko o tym, jak gościowi dołożyć. Pewnie się nie przejmie, ale co sobie Matka ulży to jej -„…chodź, MiaUżon, jak już koniecznie chcesz DZIŚ mi wpłacić na samochód, to jedziemy z ta kasą po Citroena C5. Ma taką łądna tapicerkę!”

I Matka wyszła słysząc szczęk szczęki pana na pododze. Usiłowała nawet trzasnąć drzwiami, ale zamontowali urządzenie, które zabezpiecza zwykle drzwi klatek schodowych przed wandalami i drzwi salonów przed Matką. Najwyraźniej.

MiaUżon wypadł za Matką nieco wzburzony.

-„No coś ty, palisz mosty za sobą!”

-„I tu więcej nie wrócę!” – oświadczyła Matka ładując się do astry z Potworami -„Co to za firma, która trzyma takiego sprzedawcę! A jak już tyle czasu zmarnowaliśmy, to jedziemy jeszcze zobaczyć dwa inne salony, których u nas nie ma”


I pojechali. Pojeździli sobie dobrymi autami bez wcześniejszego umawiania się, a panowie sprzedawcy zamiatali rzęsami po bruku i odpowiadali na każde pytanie. Czyli można.

I dalej nie wiadomo co tu nabyć drogą kupna. Matce szkoda forsy na coś dużego mocno, bo jeździ tym sam MiaUżon, a i to tylko pod biuro. Potem używa słuzbowego. A tylko myśleć o dwóch tygodniach wakacji? E!


A wróciwszy Matka weszła na stronę Seata, który przezornie nie podaje żadnego telefonu poza infolinią i napisała wkurzone, ale eleganckie pisemko o rzutowaniu zachowania jednego człowieczka na wizrunek całej firmy. I ciekawa jest bardzo czy będzie jakikolwiek odzew…

Matka we wtorek otrzymała propozycję. Do odrzucenia albo nie.

I szczerze mówiąc padła.

Bo jest cholerą jak nie wiadomo co. Załatwia pewne rzeczy niemożliwe. Rozciąga często czas.

Odwozi Potwory, odbiera Potwory.

Zakupy robi.

Pierze, sprząta, gotuje, ściany maluje.

Ma czas na biżuty.

Pracuje w swoim zawodzie czyli wisi na ruszcie albo wysiaduje jajo przed sztalugą.

I wiele innych, bo jest normalną babą statystyczną.

I w ten wtorek (proszę, jak Matka szybko potrafi porzucić dygresje!) Matka dostała propozycję zostania vice…

Zamachała rękami i wzięła to za dowcip. Nie był.

Przemyślała, poradziła się i zaczęła zastanawiać.

Przeliczyła czas, zajęcia, obowiązki, wakacje i na końcu pieniądze.

Wyszło na to, że będzie musiała wyjeżdżać z Potworami do szkołoprzedszkoli o 6.30. Odbierać je minutę przed zamknięciem.

Płacić niani za ferie zimowe, wszelkie dni wolne od zajęć dydaktycznych, ale nie od normalnej pracy i ponad pół wakacji.

Zwolnić się z drugiej szkoły – a Matka tego nie chce. Bo lubi ją i nie miałaby powrotu.

Odpuścić rusztowanie, wszystkie ewentualne fuchy i biżuty.

Wyszedł debet głębokości Rowu Mariańskiego.

Matka robiłaby to dobrze. Na pewno.

I jest jej bardzo miło, że tak ją doceniono.



Ale dziś powiedziała „NIE”.

Szkoda życia…