Piraci odpłyneli. Dobrze było!

Jak się okazało, rodzice zdenerwowali się chyba przedwczorajszą decyzją pani dyrektor (patrz wpis niżej) i zamiast 25 dzieci pojawiło się jedynie 15…

Do tego trzeba doliczyć oczywiście pozostałe dwie klasy, które jakoś lepiej dopisały ilościowo. Ia przebrana była za ryby, natomiast Ic za ryby głębinowe. Jaka różnica – nie wiem. Dzieci miały na głowie doczepionego mniej lub bardziej udanego karpia (zapewnie akt woli i rozpaczy zdesperowanych rodziców).

W „naszej” klasie rodzice zdecydowanie przejęli się najmniej. Dzieciaki miały na sobie dżinsy i podkoszulki a na głowach chustki z kawałka starego prześcieradła, a w najlepszym wypadku jakąś fantazyjną apaszkę mamy. I dobrze. Chłopcy dodatkowo wyposażeni byli w rewolwery lub plasikowe sztylety, którymi z ochotą dźgali panienki w części miękkie. Była to więc grupa najbardziej aktywna…

Janeczka wyglądała więc w sumie na „najbardziej” przebraną. Oczywiście zakopiańska chustka z frędzlami, którą Potworowi zamotałam w pasie zrobiła furorę, nie mówiąc już o kolczykach z pudła po monitorze, które pomalowałam złota farbą. Na szczęście nie sypało się z nich, ale za to lepiły się koncertowo. Matka chciała, żeby się błyszczały i trysnęła je werniksem w sprayu. Cholernik jeden, na obrazie wysycha, jak głupi a na kolczykach nie chciał. Ale w końcu musiał! No i ta wielkość! I forma… Żeby wyciąć kotwice z tektury, muszą one mieć jakąś konkretną wielkość. I to był strzał w dziesiątkę! Koleżanki patrzyły na Janeczkę z szacuneczkiem, jakby obrobiła Cartiera. Nie wyprowadzała ich z błędu.

Maryśka patrzyła na imprezę ze średnim zainteresowaniem i dopytywała się, kiedyż będzie mogła wreszcie potańczyć. Gdy czas ten nadszedł, a był krótki, bo zaledwie 10 minut, nie wykorzystała go na tańce a zjeżdżała z toru przeszkód, który był jedną z prób sprawnościowych.

Poza tym kilkakrotnie usiłowała skonsumować porzucone na stołach mikstury „sprawnościowe”, ale dzielnie jej w tym przeszkadzaliśmy. Musztarda z dżemem mogłaby jej niekoniecznie wyjść na zdrowie…

Uważam więc, że jako rodzice, też żeśmy się otrzęśli, po czym dodatkowo otrząsnęli z wrażeń…

Matko jedyna!!! Zapomniałam!!!

Wczoraj wieczorem Janeczka mi doniosła, że pani wychowawczyni bardzo a bardzo przeprasza, ale na wywiadówce we wtorek nic jeszcze nie wiedziała o planowanym przez dyrekcję przebraniu na otrzęsiny.

O otrzęsinach to ja wiem już od ponad miesiąca, ale o tym, że dzieci należy przebrać to już zupełnie nie! I nie tylko ja, bo dyrekcja wczoraj wymyśliła, że dzieci mają być piratami!

Cholerka! Ja nic tylko szable mam poupychane po szufladach i szarawary! I lunety!

No i do tego wczoraj wieczorem to się tak zdenerwowałam, że mi to z głowy wyleciało. A tu przy obiedzie MiaUżon pyta, jak tam strój. Jejuuuuuuu!

Zalazłam w szafie czerną spódniczkę na szelkach, z jakimiś wielkimi złotymi klamerkami. Rajstopy w paski. Koszulka pod kolor jednego z pasków. Chustka na głowę ze statkami i kotwicami. Chusta zakopiańska z frędzlami do założenia w pasie.

Coś mi się widzi, że Janeczka będzie wyglądać bardziej jak cygański koń!!!

Co robić? Co robić?

Chyba wytnę jej sztylet z tektury i z tegoż samego kolczyki w formie kotwic, no i machnę to na złoto. Wyschnie? Nie wiem. Najwyżej Janeczka będzie sypać złotem jak Janosik…

No, jak Matka wyłączyła ten guzik w komputerze to na dobre. I tak powinno być! Matka teraz siedzi z Potworami i korzysta z chwili na Pszczołę…
Potworek już Matkę wyczuł i woła pod bramką na schody, muszę więc pomykać do nich. jeszcze go bajki trochę nudzą, z Janeczką też tak było…

Ale o czym innym miałam. Dobrnęłam dziś do szkoły pospóźniana, bo okazało się, że w Tesco szaleństwo świątecznych zakupów na całego. Matce tez się udzieliło i kupiła starszemu Potworowi tablicę korkową do przyczepiania obrazków, bo lodówka już się skończyła oraz duży globus, tym razem fizyczny. Polityczny Janeczka ma i zna wzdłuż i wszerz, ale nie ma na nim gór i innych takich pizdryków.

Znowu miało być o czym innym. O teatrze, w którym Janeczka była dziś z klasą a właściwie klasami 0-4. zapytałam ją, jak jej się podobało…

„Wiesz co mama?”- jęknął Potwór – „Do niczego był ten teatr! Tańczyły jakieś dziewczynki w strojach ludowych a stare babcie bez zębów, śpiewały…Nudno, jak nie wiem co!”

Hmmmm…No i tego się obawiałam, bo coś mi się wydawało, że tańce będą…

Dziś rano mieliśmy mały Sajgon. Jak zwykle wtedy, gdy jest to najmniej potrzebne, Maryśka budzi się dwie godziny wcześniej.
Narzekać to my nie możemy, to jest kochane dziecko do spania – nie można jej wykopać z łóżka do przyjścia niani, czyli do 8.45 a i wtedy ledwo otwiera oczy. Dodam, że śpi od 21.00 a już koło 20.00 jest pacyfikowana i chlupie się w wodzie. I nie ma zmiłuj się! Z Janeczką też tak było i z Maryśką będzie, żadnych wyjątków, dzięki temu śpią jak anioły i wiedzą, że porządek musi być. Nawiasem mówiąc Janeczka zasypia pierwsza…

Znowu dygresje mnie gubią…

Rano zamieszanie było spore, bo Janeczka jedzie ze szkołą do teatru. Mamy tu na miejscu taki – powiedzmy teatr, ale rzadko używany. Przyjeżdża czasem ktoś z Warszawy, albo z sąsiedniego miasta, bywają koncerty różnej jakości i przedstawienia dla dzieci. Na co Janeczka jedzie, to ja tak naprawdę do końca nie wiem. Nie na sztukę teatralną, ale chyba na występy jakichś zespołów ludowych. Nie byliśmy w stanie z niej tego wyciągnąć.

Dość, ze trwa to półtorej godziny i pani poprosiła na wywiadówce, żeby dobrze nakarmić dzieci, bo nie będą przecież jadły kanapek w teatrze. No ja myślę…

Pani poprosiła jednak również, żeby w związku z tym dać dzieciom jakieś BATONIKI, bo kanapki jeść nie wypada a batonik można… Do tego teatru jedzie 330 dzieci tylko z tej jednej szkoły. Wyobraźcie sobie szelest 330 batoników!!!

Janeczka nie wzięła nic. Na szczęście ma uczulenie na czekoladę i mleko, więc batoniki odpadają i nie musiałam robić jej za dużego wykładu. Ale powiedziałam co myślę, bo jako Matka Polka jęzor niewyparzony mam.

Janeczka spakowała więc malutki plecaczek, a ponieważ idzie potem w szkole na obiad i do świetlicy, więc kanapkę i sok (z czarnej łorzeczki…) i tak dostała.

Wzięłam do ręki ten plecak, żeby włożyc do niego pudełko śniadaniowe a ten ciężki, jak kamień. Ki diabeł?

Zrobiłam przegląd wojsk. W środku znajdował się gruby kalendarz formatu A5, długopis i taka gra komputerowa, która wydaje piekielne odgłosy.

Janeczka uderzyła w ryk, MaiUżon spóźniony do pracy, autobus na Janeczkę pod szkołą przecież nie poczeka.

„Ta gra jest na wypadek, jakby mi się nudziło w teatrze!!!” – wył Potwór.

Ludzie, trzymajcie mnie! Kładź tu dziecku do głowy, że w tetrze nie wypada NIC jeść, no to ono pogra sobie w zamian.

Żadne argumenty nie trafiały, Janeczka ryczała, kanapki nie ruszone, herbata tym bardziej, leki nie wzięte, czas płynie.

„Jadę bez ciebie!” – MiaUżon pobiegł wywlec samochody.

Kompletnie bez sensu, bez Janeczki nie ma po co jakby jechac do szkoły…

„Nie jedź!!!” – szlochała Janeczka – „już się spieszę!!!”

Wszyscy zapomnieli, że wyjątkowo na dole dziś była Maryśka

„Prose tu nie ksyceć na Janeckę!”- wstawił się za siostrą Potworek

„A to powiedz siostrze, żeby była grzeczna i słuchała mamusi i tatusia!” – to MiaUżon

„Dobja!” – Potworek bardzo ucieszył się z misji do spełnienia – „Janecka, mas być gzecna i, i, i słuchać, i słuchać….” – i tu Potworkowi zabrakło pamięci operacyjnej, bo jest dwubitowy, jak Matka Polka…

Maryśka stanęła, namarszczyła się, kombinuje, jak koń pod górę, bo kazali przecież mówić, tylko co?

Nagle bang! Maryśka już wie!!!

„Mas słuchać, mas słuchać co mówi Matka Boska!!!”

I zostawiła Janeczkę z rozdziawioną paszczą ze zdumienia…
A i myśmy rozdziawili…