Matka zostawiła dziś na momencik Potwory same na dole, bo zajęte były sobą nadzwyczaj. Kiedy wróciła po minucie, zastała je na gorącej dyskusji – Maryśka usiłowała coś wytłumaczyć Janeczce, ale umiejetności nie stawało.

„Mama, ona chce czarną łyżeczkę!”

Nic w tym nie było dziwnego, mamy łyżeczki z czarną albo czerwoną końcówką z jakiegoś ebonitu czy czegoś takiego. Maryska jednak, od dawna sama je sobie sięga…

„No to daj jej, może chce dostać ją od ciebie?”

„A ja jej przecież wtykam, ale ona nie chce wziąć i się denerwuje!”

Potworek nie wyglądał na wzburzonego, więc Matka specjalnie się nie przejęła. Rzecz była jednak dziwna, skąd taka nagła miłość do JEDNEJ czarnej łyżeczki. Potworek najczęściej bez pytania wyprowadzał wszystkie łyżeczki i urządzał piknik dla lalek…

„A dobrze zrozumiałaś Marysię, Janeczko?” – zapytała Matka

„No NIE! Pewnie, że dobrze!” – święcie oburzył się Potwór, machnął ogonem i poszedł do swojego pokoju.

Matka zadumała się. I jeszcze raz. I jeszcze. Piłeczka Pomysłowego Dobromira zrobiła bang!

Na szczęście, bo Potworkowi dwa zbiorniczki niebezpiecznie napełniły sie solanką i lada chwila mogły przelać. Minę miał okrutnie nieszczęśliwą.

„A powiedz, kotku, gdzie TO jest?” -zapytała dyplomatycznie Matka

Potworek natychmiast się ożywił.

„O tu, tu” – dopadł drzwi lodówki -„tu czajna łorzeczka stoji w kajtonie! Najejesz mi do szkjanki?”

Maryśka, korzystając z pakietu „Darmowe wieczory i weekendy”, wykonała wczoraj telefon do Babci. Zwykle jest tak, że Potworek trzyma słuchawkę i ledwo dosłyszalnym szeptem mówi:

„Tak, tak, neeeeeeee…”

Jeśli w ogóle ma odwagę cokolwiek powiedzieć.

Wczoraj jednak nastąpił przełom! Maryśka poczekała, aż Babcia odbierze słuchawkę i dobitnie rzekła:

„Dzień dobji!!!”

Dzięki temu Babcia mogła się z łatwością zorientować z kim ma zaszczyt.

Potem babcia zaczęła rozmowę z dzieckiem:

„Marysiu! Hej! Marysiu!”

Potworek siedział cicho, bo cóż ma na to powiedzieć. Wiadomo, że jest Marysią…

Za jakiś czas Babcia musiała się w końcu zorientować, że konwersacja zmierza donikąd, bo rozpoczęła przesłuchanie.

„A siusiu robisz do nocniczka?”

„Jobię!” – rozchmurzył się Potworek

„A obiadek zjadłaś?”

„Ziadłam! Kujczaka, kotjeciki, sujówkę i kajtofelki!” – ożywił się Potworek na wspomnienie jedzenia.

„I kojacyjkę ziadłam i jus głodna jestem!” – NIE odkrył Ameryki Potwór

„A idziesz się już kąpać?” – spytała babcia

„No! Idem zajaz!”

Maryśka chwilę pomilczała i zapytała niepewnie:

„Babciuuuuuuuuuuu… Ty jesteś w tym tejefonie…?”

Wieczorem Maryśka wystartowała po nocnik. W ogóle to ja się nie zdążyłam pochwalić, że od paru dni sukcesy mamy takie, że ho ho. Maryśka sama zaopatruje się w naczynie nocne i robi prezenty. Zdarza się jej co dwa dni nie zdążyć, ale cóż to jest!

Wracając do wczorajszego dnia: w kominku napalone, Janeczka patrzy na dobranockę, my wygrzewamy gnaty, dzieci najedzone, no sielanka. Maryśka bierze nocnik, sama zdejmuje porteczki i nagle bang! Zakłada porteczki i bieży szybciutko do gazetnika. Gazetnik to pojemnik na gazety, jak sama nazwa wskazuje. Wylewają się z niego wyborcze, ale także wszelkie książeczki Potworów, pęka w szwach po prostu.

Maryśka przytargałaa sobie jakąś ksiażeczkę, zdejmuje porteczki, nagle bang! Zakłada porteczki i pędzi znów do gazetnika, targa coś grubszego, układa na stole zdejmuje porteczki i bang! Zakłada porteczki, ciągnie z gazetnika coś mniejszego, układa na stole i bang!

Jeju! Nie zdzierżyłam!

„Siadaj prędko, Marysiu, bo nie zdążysz!” – wołam

„Nie mogę!’ – woła Potworek – „musę cytać!” – i niesie kolejną książkę.

Kiedy na stole spoczęła piąta kniga, Potworek spokojnie oddał się wysiadywaniu a książki zostały dokumentnie, acz z wielkim namaszczeniem przejrzane. Maryśka zadowolona była tak, że pozwoliłam sobie skontrolować, co też ona czyta.

Były to (tytuły mniej więcej takie) :

1. „Pajączek – najlepszy polski edytor stron www”

2.”Tworzenie stron www w ćwiczeniach”

3.”Zaawansowane tworzenie stron www”

4.”Poradnik webmastera”

5.”Na progu niepodległosci. Katalog wystawy”


Ta ostatnia to chyba dla urozmaicenia…

No to chyba wiem, kto mi wreszcie zrobi layout do bloga…

Może kogoś też polecić Maryśce? Szybko się uczy…

Podsłuchałam wczoraj MiaUżona, jak rozmawia z Maryśką. Słowa za dobrze nie docierały do góry, na strych. Wiedziałam tylko, że nie mogą się w jakiejś kwestii za nic dogadać.

Maryśka coś chciała, MiaUżon nijak tego nie rozumiał. Szurał szufladami, lodówką, zamrażarką, szafkami. Bardzo mnie to zaintrygowało. Zlazłam…

„Słuchaj, gotowałaś coś z kapusty?”

Wywaliłam oczy.

„Z kapusty? Przecież byś poczuł!”

„No właśnie…A wcześniej, też nie?”

Matka nic, tylko kapustę gotuje.

„Nie gotowałam żadnej kapusty!”

„A mama? Nic nie przynosiła, wiesz, w garnku?”
No rzeczywiście, mamie zdarzyło się parę razy ugotować dla MiaUżona tak zwaną „kapustkę”. Inaczej nie powie, jak tylko kapustka. Ale to jest słodkie i poza MiaUżonem nikt nie je.

„Nic nie przynosiła, już nie ma młodej kapusty”

Co u licha z tą kapustą???

„A o co chodzi tak naprawdę?” – spytałam uprzejmie.

„Eeeeee, nie, no bo Maryśka woła bigosu….”

„Bigosu? Ja chyba ze dwa razy w życiu robiłam bigos i to nie za Maryśki! Poza tym tylko kapustę z grzybami i jeszcze z grochem na Wigilię…”

„Nie, szukałem już w zamrażarce, ale nie było”

„No ja wiem, że nie ma, za chwilę będzie następna!”

„A to ja już nie wiem!” – zdenerwował się MiaUżon.


Jako Matka postanowiłam sprawdzić rzecz u źródła.

„A powiedz mamie Marysiu, co ty chciałaś?”

„Chciałam debigosik…” – niepewnie zajęczał Potworek.

„Aaaaaaaaaaaa” – powiedziałam, sięgając debigos-„kartkę też?”

„Tes mamuniu!” – uradował się Potworek -„popisę sobie na niej debigosikiem!”