Zadzwoniła własnie moja niania, że nie przyjdzie, bo ma wysoką temperaturę. A dodać trzeba, ze taka temperatura znikąd u niej się nie bierze – niania, dodajmy niania – super, ma przeszczepioną nerkę. Urodziła się tylko z jedną i to szwankującą. Udawało się przelecieć na lekach 23 lata, potem już dializy, ale tylko cztery. Niania miała mieć przeszczep rodzinny, tylko kazali mamie schudnąć do niego 20 kilo, co było trudne, bo całe życie nieco grubsza. Niania pojechała więc do Warszawy, żeby zrobić badania na zgodność tkankową, na ewentualny przeszczep od dawcy, że tak powiem obcego. No i po tygodniu telefon – jest nerka!
To chyba cud na kiju.
Czekałam na nianię, po operacji, 3 miesiące, ale warto było, to świetna dziewczyna.
Niestety przeszczep, jak to przeszczep – co chwila coś się dzieje. Już raz ja wiozłam do Łodzi, bo miała 40 stopni a lekarz sie wkurzył, ze dzwoni i mówił, żeby sobie wzięła coś na zbicie temperatury…
Załatwiłam jej wtedy badania krwi i USG, okazało się, że jest zastój moczu, wszystko się zapaprało, bakterie się rozwinęły i wtedy znów telefon do Łodzi i wszyscy na baczność!
Czekali na nią. A , cholera jasna, gdyby nie to USG to mogłoby być po nerce. Sam lekarz powiedział, że jeszcze dzień, dwa i do widzenia, po przeszczepie!
Teraz więc niania już leci na badania u nas i potem telefon do Łodzi, albo i nie, może to jakaś wirusówka, daj Boże…
Ale pomyślcie, jak można przez telefon doradzać paracetamol, kiedy wiadomo, że wysoka temperatura może byc objawem odrzutu?
No nóż się w kieszeni otwiera…
Będziemy się więc kotłować z Maryśką, choć ją trzeba nosić, bo nóżka jednak boli i nie chce na nią stanąć. To znaczy próbuje, ale płacze.
Mamy już numerek do pediatryczki, pewnie da jakieś skierowanie, może trzeba będzie to prześwietlić. A wyglądało tak niewinnie!
A potem wizyta w szkole po Janeczkę. Czyli dziś kolejny sanitarnyj dzien a robota odłogiem leży w przeciwieństwie do terminu zresztą…

Wróciłam z tak zwanego spotkania organizacyjnego na kursie kwalifikacyjnym dla nauczycieli (albo dla tych, którzy nimi dopiero chcą być z róznych względów). Dowiedzieliśmy się od kierownika, że kurs będzie, cytuję: „porzundny”.
Bardzo mnie to uspokoiło. Chyba się za bardzo na nim nie przemęczę…

A teraz Matka Polka zbiera się i idzie do szkoły. Tak! Do szkoły!
Janeczka tez dziś się uczy, bo to nie sobota, jeno szóstek.
A Matce zachciało się douczyć, więc pochodzi do szkółki przez 260 godzin i zapłaci jeszcze za to masę pieniędzy. I nie wie, czy jej to cokowiek da w przyszłości. Jak wszędzie.
Więc żegnam Was póki co i życzę sobie miłej nauki!

No właśnie…
Matka oczywiście zabawiła tylko 45 minut, ale ubawiła się setnie! Pan prezydent tym razem również wygłosił spicz. Wręczył też nagrody pieniężne, rzeczowych niestety nie było.
Zdobywcy głównej nagrody, chłopcu, który choć nie najmłodszy, skończył dopiero studia powiedział:
„Gratuluję bardzo, że tak zaraz, za pierwszym razem zdobył pan główną nagrodę. Bo wiecie państwo, ja znam mamusię tego pana, bardzo miła osoba…”
Zaproszeni goście w tym momencie uwiędli…
A dyrektor galerii wręczył drugą nagrodę świetnemu naszemu plastykowi i nie omieszkał oczywiście dodać dla jaj:
„Pan wie, panie Józiu, ja pana żonę też znam…”
Luuuudzie! Lepszego wieczoru nie było dawno!
A obrazy takie, jak moje miasto i kilka lepszych…

Przepraszam, słowo Matka wymyśliła na poczekaniu…
Po bojach z Potworami czas na relaks. W naszym ogromnym mieście generalnie nic ciekawego się nie dzieje, toteż jak jest jakiś wernisaż czy inksza wystawa to Matka pędzi.
Dziś nadszedł taki dzień. Swoją drogą trzeba na niego czekać zwykle jakieś dwa miesiące. Potem Matka przyfruwa na taką wystawę przed czasem, poogląda ile się da w 10 minut, wysłucha spiczów i zmyka. Wszystko trwa góra 40 minut, bo Matce się poprzestawiało.
Wydaje jej się, że Potwory dom rozniosą i poza tym ma poczucie winy, że marnuje czas nie robiąc w tym czasie np.prasowania.
Obawiam się, że Matka powinna się z tego leczyć…
Tak, czy owak, Matka idzie dziś na wernisaż, nie popije, bo jedzie hoplem, ale pogada i poogląda sobie. U nas na wystawach to ciekawsze od obrazów są zwykle eksponaty ludzkie… te stroje pseudoartystyczne i w ogóle.
Ostatnio pan prezydent miasta wręczył wyróżnionym artystom nagrody spcjalne, ufundowane przez magistrat. Zapytałam kolegę, co dostał, bo jakoś dziwnie pusto miał w reklamówce (prawda, jak elegancko? Nagroda w foliowym worku…).
„Paczuszkę 12 pasteli” – mówi on. (dodam, że to jest asortyment odpowiedni dla wieku przedszkolnego)
No to nasz magistrat pójdzie z torbami, jak tak dalej…
Oj,czuję, że będzie wesoło…