Wróciłysmy z Janeczką ze szkoły. Pytam, pełna złych przeczuć, jak tam lekcje.
„Eeee, no dobrze. Na angielskim klasówka była”
Zadrżałam.
„I jak ci poszło?”
„No jakoś tam poszło. Nie wiedziałam co to legs, ale dopasowałam. Pan dał mi na 7 łamane na 9, ale nie wiem, co to znaczy”
To znaczy, że jednak coś źle dopasowałaś…”
„No może” – Janeczka nie przejęła się zbytnio -„a w ogóle to nie masz pojęcia mama, jaki na tym angielskim to był ryk!!!”
Ścięłam zdechłe turki na poboczu.Zobaczyłam pana, który rzuca się na Janeczkę, Janeczkę rzucającą się na pana, klasę na panu i pana na klasie.
„A co się stało???”
„No Mateusz rozrabiał i pan do niego mówi, żeby dał dzienniczek. A Mateusz na to, że już nie będzie i przeprasza pana, i przeprasza, i przeprasza. I ryczy. A pan na to, że będzie go Mateusz przepraszał, jak pan mu wpisze uwage do dzienniczka. A Mateusz na to, że przeprasza, tak okropnie przeprasza. I znowu ryczy. Ale pan mu wpisał tę uwagę i Mateusz to już potem ryczał i ryczał bez przerw!”
O rety, nie było słowa „ja” w tym potoku, więc chyba nie jest źle.
„A wiesz, Mama, Mateusz to siedział w drugiej ławce a ja w piątej. No i w piątej to ten ryk było słychac gorzej niz w pierwszej…”
„A dlaczego?” – zaciekawiłam się
„No jak to dlaczego? Oj mama, ty się nie znasz! Bo z drugiej ławki do pierwszej jest tylko zero ławek a z drugiej do piątej dwie!!!”
No, teraz to jest naprawdę wyższa matematyka. Może da się z nią policzyć podatki…?

Kilka dni temu Janeczka zażyczyła sobie, żebym dała jej różaniec. Ba, gdzie bym nie zajrzała, to jakiś leży, ale jak trzeba znaleźć to kusy ogonem przykrywa.
Janeczka nie z potrzeby, oczywiście , prosiła, ale z musu – pani katechetka zażyczyła sobie, żeby nosić go na lekcje religii. Normalne, w końcu październik mamy.
Ponieważ szukać mi się nie chciało a do głowy nic też nie przychodziło, więc Janeczka zwróciła się do Babci. Babcia oczywiście różaniec posiada zawsze pod ręką i wzruszona pożyczyła go wnuczce. Ja wiedziałam jednak, że jest to ten jedyny używany i jak Janeczka w szkole gdzieś go szmyrgnie, to będzie dramat, no piekło po prostu…
Popołudniem rzuciłam się więc na poszukiwania. Przez myśl przebiegały mi, niczym rącze konie, wspomnienia o jakichś drewnianych i gorszych plasticzanych różańcach, ale gdzie tam. Znajdowałam jedynie papieskie, w tym jeden włożony do ręki przez samego Ojca Świętego. Nie, no takich to nie dam.
Zagrzebałam w komodzie i ócz mych błękity padły na bijącą zieloność jakowąś. Pomyślałam sobie, ze to mój dawny spławik, ale nie! Różaniec fosforyzujący! Za kilka lirów pewnie, przywieziony w dawnych czasach z Rzymu, jako nieszkodliwe paskudztwo.
Wsadziłam go pod lampę, zgasiłam światło Janeczce w łazience i wtrgnęłam.
I stała sie jasność, i Janeczką wstrząsnęło! Efekt piorunujący. Najlepsza jakość wstrząsu za najniższą cenę…
Janeczka cały wieczór spędziła w narożniku kanapy na podziwianiu różańca i odmawianiu Zdrowaś Maryjo. Myślałam, że skończyła i pytam
„Janeczko, zrobić ci już kolację?
A dziecię mi na to z wyrzutem:
„No mama! Nie, no wiesz co? Ty pytasz mnie tu o takie rzeczy a ja się teraz okropnie kontrastuję….!”

Rzecz dotyczyć będzie wywiadówki. Czemu zielono? To za chwilę.
Jutro Matkę Polkę czeka mianowicie wywiadówka, taka pierwsza prawdziwa. No bo mniej prawdziwa to już była…
Miesiąc temu spotkaliśmy się w klasie Janeczki, żeby powpłacać na te wszystkie komitety, ubezpieczenia, podręczniki itd. Obejrzeliśmy sobie panią, która okazała się być bardzo rozsądną kobietą koło 40stki, no, może ciut po. Spokojna, opanowana i tak dalej.
Pani pisała sobie coś na tablicy, wszyscy przepisywali a Matka Polka oglądała sobie rodziców. Niestety tylko połowę, bo durna usiadła w trzeciej ławce miast w ostaniej i za bardzo nie chciała się oglądać. Ale po chwili miała okazję…
Oprócz rodziców świetnie sytuowanych, którzy dyskretnie pomachiwali butami jeszcze świetniejszych firm i – zwłaszcza to – pobrzękiwali kluczykami samochodów, na których bagaznikach widniały albo wypolerowane pacyfy albo duże literki „L” ( o rany, zgubiłam wątek, sorry), byli także rodzice odmiany innej zgoła. Odmiana ta polegała na nieco gorszym, w ich mniemaniu, ubiorze i nadrabianiu miną albo raczej paszczą.
Tak zwani rodzice aktywni tudzież doświadczeni, poprzez posiadanie starszej latorośli.
Jedna z takich pań, która pracuje w hurtowni u mojego kuzyna i zajmuje się sprzedawaniem kafli oraz poganianiem panów od transportu, zajmowała głos nader często. Bardzo mi to odpowiadało, ze względu na wcześniej wspomniane fatalne usytuowanie.
Pani ta, machając rękami jak na brazylijskiej telenoweli, wypytała wreszcie o plan, książki, nauczucieli, opłaty, świetlicę i obiady. Myślałam, że odpuści już sobie, ale myliłam się…
Kobieta wytoczyła mianowicie najcięższe działo i postanowiła zdobyć sobie poklask rodziców. Zaatakowała z wysokiego c:
„A proszę pani, jak będzie w tym roku z zieloną szkołą?”
„Z zielona szkołą?” – zdziwiła się nauczycielka -„zielonej szkoły nigdy nie ma w pierwszej klasie. Była w drugiej, ale po namyśle postanowilismy przenieść imprezę na koniec trzeciej klasy.”
„No właśnie, to dobrze!” – wrzasnęło uradowane czupiradło (nazwijmy ja tak w skrócie, miała okropnego tapira na głowie) -„bo proszę pani, ta zielona szkoła to przecież był horror! Dzieci wymęczone. Pół nocy nie spały, nie wiem czemu!”

A pani spokojnie przeczekała i cicho odpowiedziała:
„Ja wiem proszę pani, że to był horror. Także dla nas. Jedna połowa dzieci z trudem zasnęła o 3.00. Pierwsze ranne ptaszki powstawały o 3.15 i obudziły pozostałe. I tak było dwie noce…”