Jutro Janeczka idzie do szkoły ubrana na galowo. Trochę niepocieszona, bo ma bluzkę z gipiurą na dole, ale nikt jej nie zobaczy, bo przecież Syberia się zrobiła i trzeba jakiś barchan na wierzch włożyć.
Trójka klasowa zbierała pieniądze na swięto, czyli chyba coś kupi, ale Matka poleciła Janeczce nadstawić ucha i przepytać dzieci na okoliczność. No i słusznie zrobiła. Wszyscy szykują się i tak do szkoły z kwiatkami.
Oczyma wyobraźni Matka widziała Janeczkę, jak spuszcza łomot jakiemuś koledze kwiatkiem. Nie dlatego, że tak robiła w przedszkolu. Po prostu przypomniały się Matce czasy podstawówki, kiedy zdobycie kwiatka 14 października rano graniczyło z cudem. Dostępne były jedynie goździki z kompletnie nierozwiniętymi łebkami. Ależ to był obciach…
Do tego na przerwie, bo przecież były normalne lekcje, ktoś komuś zawsze usiadł na kwiecie albo, jeszcze częściej, przytrzasnął niechcący drzwiami i trzeba było przeprowadzać gorączkową reanimację. Służyły do tego szpilki albo spinacze. Goździki świetnie do takiej renowacji się nadawały! Tak więc cała szkoła przynosiła gwoździe we wszelkich kolorach, aż do czasu… kiedy Matka Matki Polki poszła do kwiaciarni i zastała tam, lekko przed terminem, chryzantemy. Kupiła więc Córce Polce obłędnie piękną,ogromną, bordowo-złotą chryzantemę i zawiązała na niej wstążeczkę. Córka Polka poryczała się, bo przeczuwała kobiecą intuicją co nastąpi dalej.
A dalej było to, czego się spodziewała. Cała klasa zrobiła sobie z niej pośmiewisko, że przynosi cmentarne kwiaty.
I nie pomógł zachwyt wychowawczyni, która była mądrą i dobrą kobietą a ucieszyła się bardzo, że nareszcie jakaś odmiana a nie znowu smętny gwóźdź.
Córka Polka miała zmarnowanych parę dni z powodu pięknego kwiata.
Matka Polka nie da Janeczce chryzantemy tylko z jednego powodu – jeszcze ich nie widziała. Bo przecież już nikogo coś takiego nie dziwi, jeśli do bukietów wkłada się sznurki i patyki.
Matka kupiła Janeczce czekoladki. Pani wygląda na taką, co lubi. I chyba się ucieszy, że dostaje coś, co nie będzie za trzy dni zalatywać z wazonu…
Kwiaty to kwiaty, jasne, nic ich nie zastąpi, ale za to Janeczka mogła sama wybrać prezent. Powiedziała, ze wybierze najpiękniejsze. Miałyśmy pojechać do Tesco, ale oczami wyobraźni Matka zobaczyła półki zastawione Lindtami…
Skręciła do Biedronki…

Janeczka zagrzebała dziś wieczorem w tornistrze i wyciągnęła z tryumfem kawał kartonu.
Po bliższych oględzinach karton okazał się nowym planem lekcji. Na planie reklamowała się głównie spółdzielnia mleczarska, ale zostawiła małe kwadraciki, w których Janeczka nabazgrała co ma i kiedy.
„Mama, wyobraź sobie, że w czwartek mam teraz tylko trzy lekcje!!! Do wpół do jedenastej!” – zawołała radośnie i poszła zażywać wieczornej kąpieli, zostawiając mnie sam na sam z papierem.
Była to dobra okazja, żeby zapoznać się dogłębnie z rozkładem jazdy.
Przeczucia miałam złe – i nie myliłam się.
O biedna Janeczko! W poniedziałek masz cztery lekcje, w czwartek trzy, ale za to we wtorek, środę i piątek po sześć!!!
W pierwszej klasie trzy razy po sześć lekcji!

Czy nasze dzieci będą przez to mądrzejsze?

Zaświadczam, że w pierwszej klasie miałam po trzy lekcje i raz cztery, żyję i nie jestem z wykształcenia blondynką. Czy teraz naprawdę musi być inaczej???

Wróciłyśmy z Janeczką ze szkoły. Miło nam się gawędziło w samochodzie. Oczywiście nic się ciekawego nie wydarzyło. Janeczka nie pamiętała, co było na angielskim, co było na kształceniu zintergrowanym i na religii.
„Jak sukienka Matki Boskiej?”- pytam.
„No dobrze, pani widziała” – ucięła Janeczka
Przez kolejne trzy kilometry miałam odśpiewywany hymn szkoły. Trudny jak diabli, ale dobrze jej szło.
Kolejny kilometr upłynął w ciszy. Nagle Janeczka ożywiła się:
„Mama, Ty nie masz pojęcia, co strasznego sie stało na religii!!!”
Wypuściłam kierownicę. Myśli szalały mi w głowie niczym wicher po szczytach Tatr
„O matko, ktoś podłożył bombę?!!!”
„Nie tam, no coś ty…Straszniejsze!
Straszniejsze???Co może być straszniejsze?
„Rety, ktoś rozbił głowę i pogotowie go zabrało?!” – odchodziłam od zmysłów.
„E tam mama, co ty wymyślasz…” – wyjęczała Janeczka
Koncept mi zdechł. Intuicja Matki Polki podpowiedziała mi jednak, że należy przeskanować dysk twardy mózgu w poszukiwaniu plików tymczasowych. Strona mi się załadowała, pytanie tylko, czy należy ją odświeżyć…
„Czyżby ktoś dostał uwagę, Janeczko…?”
Janeczka ożywiła sie wyraźnie:
„No mamusiu, cieplej, cieplej…”
Mamusi rozdwoiła się końcówka języka i wysyczała:
„Czyżbyś to była ty – Janeczko…?
„Zgadłaś mamusiu!!!” – wrzasnęła radosnie Janeczka.

Do domu dojechałyśmy bardzo szybko. Uwagę podpisze tym razem tatuś.
Janeczce na lekcji religii koleżanka przeszkadzała w…jedzeniu chipsów. Janeczka nie omieszkała jej zwrócić uwagi.
Jak widać – pani też…

Janeczce wczoraj na cmentarzu przypomniało się, że ma do zrobienia pracę domową z religii. Nie byłoby w tym nic straszliwie niepokojącego, ale zadanie to wymagało – jak sie okazało- czasu, a tego już nie było. Poprzednia religia odbyła się w środę i wtedy należało się zatroszczyć o materiał, którym miały byc liście.
Ciekawa sprawa zresztą. Zadanie polegało na wyszperaniu najładniejszego liścia, przyklejeniu go do kartki w ćwiczeniach do religii i potraktowaniu jako sukienkę Matki Bożej. Potem tylko wystarczy dorysować głowę, ręce i nogi.
Wszystko byłoby fajnie i Janeczka rzuciła się na poszukiwanie liścia ale…Liście pod drzewami, jak wiadomo, zastygają w pozach, powiedziałabym, mało płaszczyznowatych. Między kartkami książki do religii też próżno szukać trzeciego wymiaru, który to liść, wysychając w konwulsjach, posiada. Oczami wyobraźni widziałam udrapowaną sukienkę, która rozpada się z chrzęstem na drobniutkie kawałki gdy Janeczka zatrzaskuje ćwiczenia.
No i co pozostało Matce Polce? Wzięła nędzny klonowy liść z cmentarza (bo w tym roku kolory paskudne są i liście pokropkowane i gnijące jakieś), urwała sprzed domu kilka listeczków klonika palmowego i zasępiła się.
Janeczka w tym czasie oddawała się zabawie a MiaUżon oglądał mecz z kasety. Matka Polka postanowiła zmusić liście do wyschnięcia i wypłaszczenia się, więc wytaszczyła przeciw nim działo okrutne, czyli żelazko Newskij.
Listeczki prasowały się nadzwyczaj dobrze na trzech kropkach czyli lnie. Matka była bardzo z siebie zadowolona i oczyma wyobraźni przyklejała już żółta sukienkę z czerwonymi falbankami na tasmę dwustronnie klejącą do kartki.
Idyllę przerwały wrzaski MiaUżona
„Co Ty tam robisz w tej kuchni, jejuuuu!!!”
Odwróciłam się. MiaUżon wymachiwał bezradnie rękami, jego obraz nawiasem mówiąc co chwila mi zanikał w kłębach dymu.
„Ale mama zrobiłaś śmierdzącą sukienkę Matce Boskiej…” – to Janeczka
No faktycznie,trochę nadymiłam. I rób tu człowieku pracę domową. Zaraz piłki nie widać…