Od rana jestem wpieklona. Dzień jak każdy zresztą.
Wczoraj posiedziałam sobie trochę w kuchni, bo w sobotkę przychodzi parę osób. MiaUżon tradycyjnie ciężko haruje udzielając się w czwartki wieczorem na siatkówce. Jest mu to potrzebne do higieny psychicznej. Ja tam higienę i trening jednocześnie zapewniam sobie w jakimś Tesco wisząc na wózku wyładowanym ciężkimi zakupami – i nie jest to ciężar gatunkowy, ale raczej właściwy dla danej butelki (wody mineralnej). Trening takowy rozwija wszelkie mięśnie, łacznie z mózgiem, bo okropnie wyczerpujące jest myślenie którędy pojechać, zeby nie piżgnąć tym zestawem w półkę pełną drogich a niedostępnych dla mej kieszeni rzeczy.
Jestem nauczona smutnym doświadczeniem, kiedy Janeczka uskuteczniając manewry radosne, wjechała w półkę z piwem. Stłukło się tylko jedno, ale, cholera, najdroższe bodaj w całej Unii Europejskiej. Ja nawet nie wiem, jakie to było piwo, ale ze względu na cenę w życiu bym go sobie nie kupiła – a ta je stłuc musiała. Pozostawało mi zerwać podkoszulek, wytrzeć i wysysać, ale odpuściłam sobie…
Wracając więc do tego jakże fasynującego zajęcia, jakim są zakupy – MiaUżon twierdzi oczywiście, ze ja przepadam za chodzeniem do sklepów.
No jasne! Uwielbiam wrzucać te siaty do bagażnika i przed domem przekonywać się, że towarzystwo rozpirzyło się mimo skrzyneczek i innych dziadów, po całym wnętrzu. Nie ma nic lepszego niż targanie tego do domu i wpychanie do lodówki! A potem przygotowywanie imprezy.
„To co w tym roku zrobić?”
„Eeeeeee, no nie wiem, coś tam zrób, tylko nie za dużo…”
MiaUżon daje mi zawsze niezwykle cenne rady. Ja bez nich wręcz nie mogłabym się obejść! Dostaję po nich takiego kopa do roboty, że zaraz i żarcie się robi, i odkurzanko, i łazienka odchamiona, wszystko.
Dorobiłam więc wczoraj wódeczkę na biało i kolorowo (ale jestem specjalistka od kolorowej, ho, ho), upiekłam schabik nadziewany, żeby go zalać galaretą dziś wieczorkiem. Dziś na warsztat idą ciasta – snickers, ananasowe i tiramisu. Potem wrócę do wytrawnych rzeczy – klops nadziewany polędwiczkami i karczek w polewie miodowej. Sałateczka jarzynowa tradycyjna (są tysiące nowych, ale jarzynowa to jest to!). W sobotę już inne sałatki, jajka, omlety nadziewane jeszcze nie wiem czym i ciete w plastry . No i starczy z grubsza.
Matka Polka głupia jest. Znowu mogła zamówić z knajpy i taniej by wyszło a sprawdzone. Ech!
Ale ja nie o tym miałam…
Piana na pysku nie od tego…
Dziś rano Janeczka siadła w łazience i zaczęła brzęczeć coś pod nosem. W łazience nie są odpowiednie chwile na nic. Ja wychodzę, MiaUżon moczy głowę polewając ją w brodziku, Janeczka powiedzmy, że myje zęby. Wszystko wyliczone do ostatniej sekundy.
„Mamaaaaaaaaaaa. A dziś w szkole to będą zdjęciaaaaaa…”
W mordę jeża…
„Jakie zdjęcia?”- pytam lodowato uprzemie
„No, pojedyncze, grupowe i może jeszcze z jakimś chłopcem?”
„Nie da rady z żadnym chłopcem” – mówię – „Facet przycina mocno morelę”
„To co?” – zdziwiła się Janeczka
„A to, ze pieniądze na niej nie wyrosną!” – odparłam i myślałam, że to już koniec, ale jakże się myliłam…
„No to daj mi spodnie dzwony, wiesz, z jakimś wzorkiem koniecznie, do tego bluzkę rózową, też z wzorkiem i nową bluzę…”
Ciemno mi się zrobiło, jak to rano
„Spodnie dzwony nowiutkie wzięłaś wczoraj, bluza czyściutka jest też, zdejmujesz ja i tak w szkole, wieć nie będzie jej na zdjęciu a bluzki mam do prasowania i nie zdążę. Dam to, co jest w szafie”
„Buuuuuuuuuuu” – to Janeczka.
Wypadłam z łazienki, zapodałam pierwszą z brzegu bluzkę z długim rękawem, z wzorkiem, zielona, bo cholera już nie wyrabiam z tym różem i nie kupuję.
Janeczka nadęta.
Wypadłam na dół, do kuchni, śniadanko, sok w butelkę, herbaty, tabletka dla Janeczki przepołowiona, dla mnie prosto do pyska, wpół do ósmej. Janeczka złazi:
„Zmień mi jeszcze kolczyki!”
Nie, no tego już za wiele. Zmieniałam wczoraj!
„Ucho mi spuchło!!!”
No jasne, że spuchło. Wkrętki zawsze tak się kończą, a mówiłam, że tak będzie!
Wywalam szufladę w komodzie. Są. Biore złote wiszące różyczki, jedno cudo, niech ma na to zdjęcie.
„Buuuuuuuuuuuuuuuuuuuu! Ja nie chcę różyczek! Ja je już kiedyś nosiłam długo. Ja chcę srebrne kwiatki z oczkiem!”
„Ale one są też wkręcane i zapaprzesz całe ucho!”
„To co, ja chcę…….”
Wywaliłam komodę jeszcze raz. Są srebrne serduszka z oczkiem. Biorę.
„Buuuuuuuuuuuu! Ja je już też nosiłam! A nie mogą być…
„Nie mogą!!!” – wycharczałam _”wkładamy te i już!!!”
I tak MiaUżon będzie musiał grzać przez most, jeśli mu się uda, bo jedna minuta spóźnienia oznacza stanie w korku i już.
Wsadziłam w uszy, jedno zakropliłam, bo jeszcze ciagnie się za nami bolące ucho, Janeczka poleżała, wstała, pojechali.
A teraz Matka Polka zasuwa dalej do roboty. Malowanie dziś leży odłogiem. No, może nie całkiem.
Czy już wspomniałam, że rybka po grecku wyszła mi – jak zwykle – znakomita?
No jeszcze by tylko brakowało, zebym przy tym zapieprzu źle gotowała…

Z czasów, gdy Maryśka mówiła zaledwie kilka słów…
Kupiłam pewnego pięknego letniego dnia arbuza. Kroiłam go w kuchni i wydłubywałam potworom pestki, czemu Maryśka z ogromnym zainteresowaniem się przyglądała. Janeczka w tym czasie zalegała na brzuchu na sofie i patrzyła na pszczołę Maję.
Nie chciało mi się drzeć z kuchni, co odniosłoby i tak skutek mizerny (pszczoła to pełna hipnoza…), więc mówię do Maryśki, wiedząc, że i tak nic z tego nie potrafi powtórzyć:
„Marysiu, idź do Janeczki i zapytaj ją, czy nie zje arbuza”
Maryśka okropnie się namarszczyła, ciężko pomyślała, zakurzyła tradycyjnie z uszu i pobiegła wykonać misję. Nachyliła się nad leżącą Janeczką i zapytała :
„JAJO?”
Janeczka spojrzała na nią z osłupieniem, jako, że jajka nigdy w zyciu nie jadła, bo ma nie alergię.
„Nieeeeeee, co ty??????”
Maryśka przygalopowała do kuchni i okropnie zadowolona wrzasnęła:
„Noooo!”

I tak dowiedzieliśmy się, że Janeczka zje chętnie arbuza…