Matka dziś wstała i pomyślała sobie, że skoro na dworze taka ciemnota, to oznacza ni mniej, ni więcej, że jest środek nocy. Rzuciła okiem w prawo i zdziwiła się – MiaUżona nie było… Rzuciła więc tym samym okiem w lewo, co wymagało nieco większego wysiłku, bo oczko było prawe, więc było tak samo trudno, jak z parkowaniem w dziurze z prawej strony. Oj, Matka chyba wpadła w dygresje i sama sie zakałapućkała, trudno. W każdym razie była 8.15, czyli nieprzyzwoicie późno.

Matka truchcikiem pogalopowała do łazienki, wypicowała się w kwadrans, co należy do cudów wielkich i wpadła do pokoju Potworka, z którego dochodziły cięzkie gwizdy. Dziecię spało jak kamień, ale ku radości Matki tym razem dało się spruć bez większego problemu.

-„Jedziemy do przedszkola, kochana!” – zarządziła Matka – „Zaraz zobaczę jaka jest pogoda i uszykuję ci ubranie”

I Matka znów wykonała rzut okiem, tym razem za okno. Jak już to zrobiła to doszła do wniosku, że oczko od rzucania musiało jej się nadwyrężyć. Dojrzała bowiem 15 stopni i ścianę deszczu, która to ściana wyginała sie ekspresyjnie na wszystkie strony z powodu niewidocznych sił zwanych popularnie wiatrem – i tu Matka bedzie delikatna i więcej nic nie napisze. No, może tylko to, ze wreszcie do konch jej uszu doszły odłosy dochodzące z komina, które brzemiały mniej więcej jak „huuuuuu huuuuuuuuu”.

-„W mordę jeża!” – pomyślała sobie Matka – „Za nic nie wytknę żadnej kończyny z domu…”

I nie wytknęła. Potworek wpadł w czarna rozpacz.

„Ale ja chcem do pszeczkola!” – załkał i dostał z przejęcia czkawki.

-„Coś ty!” – zamachała rękami Matka – „Przecież nawet nie dojdziemy do samochodu i będziemy calutkie mokre!”

I Matka musiała przeżyć pełne nienawiści spojrzenia Potworka, który miał dzień stracony bez przedszkola, takież same spojrzenia Potwora, który zapewne miał niecne plany na czas nieobecności Matki, kiedy odwoziłaby Maryśkę bądź co bądź dziewięć kilometrów w jedna stronę, jak również spojrzenia własne, gdyz na poczcie leży paczuszka z dwoma zestawami kamieni, na które Matka ostrzy sobie zęby.

Ale za to Matce przypomniała się historia z MiaUżonem sprzed dni kilku, dramat w jednym akcie z deszczem związany, który Matka opisze dziś jeszcze, bo rozbawił ja setnie, choć śmieszny był nie do końca.

Niewatpliwie, chociażby, zresztą, przecież.

W końcu nosa z domu nie wytyka, leje dalej…

Matka zakończyła rok szkolny. Za-koń-czy-ła!!!

No, jeszcze te dwie rady pedagogiczne to pryszcz, wytrzymamy, ale lekcji już nie ma, bo Matka w czwartki ma wolne.

Dziś zresztą również nie było „normalnych” lekcji, tylko podsumowanie różnych konkursów, wystawy, wspólne doświadczenia, mecz w sali gimanstycznej i pokazy tańca towarzyskiego. Jednym słowem czas Matka spędziła miło, bo było na co popatrzeć. Dowiedziała się też, że poprzedniego dnia był Turniej klas Pierwszych, który wzbudził jak zwykle szalone emocje wśród wykonawców i widzów.

I tu się zacznie część wkurzona…

-„Ty wiesz, Kasi nie było w szkole ani w poniedziałek, ani we wtorek, a miała rolę w tym Turnieju, i dziś jej też nie ma!!!” – zaczepiła Matkę na korytarzu wychowawczyni jednej z klas.

-„Może zachorowała?” -zaniepokoiła się Matka – „Ty masz tu telefon i dzwoń!”

Kto to jest Kasia?

Kasia to uczennica, która ma średnią 5,0. Ambitna, miła i utalentowana. Złoto nie dzieciak.

Kasię wraz z rodzeństwem zabrano z domu do placówki opiekuńczo-wychowawczej kilka dni temu, kiedy Policja interweniowała po raz nasty, bo rodzice byli pijani w trupa. Inne słowa nie wyrażą tego stanu rzeczy.

Tatulek z wyrokiem, śpiący, Matka biegająca z ostrym narzędziem i niebezpieczna dla otoczenia – po raz któryś z rzędu.

Matka była szczęśliwa, że wreszcie udało się zabrać piatkę dzieci, z których Kasia jest najstarsza i tak naprawdę byłą matką dla pozostałych. Karmiła, prała, kładła spać, budziła i pomagała w nauce. Jak na dziewczynę w pierwszej klasie liceum to aż nadto. Nerwica wyhodowana jak ta lala.

Wychowawczyni poszła zadzwonić do placówki co też się dzieje z Kasią.

-„Nie uwierzysz…” – padła na krzesło, kiedy wróciła.

-„Obawiam się, że jednak tak, ale gadaj!”- Matka zamieniła się w słuch.

-„Placówka w tym tygodniu w ogóle nie wyśle dojeżdżających dzieci do szkoły,bo stopnie są wystawione, więc po co? Trzeba CIĄĆ KOSZTY!!!”

-„Nie wierzę…” – Matka postawiła oczy w słup i wykonała telefon do MiaUżona, który jest na drugim koncu Polski na bardzo ważnym szkoleniu.

-„Ja cię bardzo przepraszam, możesz mówić?” – zagaiła Matka niepewnie

-„Siedzę na wykładzie” – wyszeptał MiaUżon na wdechu -„Coś ważnego?”

-„Ważnego!” – jak już odebrał to Matka nie odpuści -„Czy jak pracowałeś w tej placówce za dawnego dyrektora to zdarzyło się kiedykolwiek nie wysłać dojeżdżających dzieci do szkoły ze względu na CIĘCIE kosztów?”

-„W ŻYCIU!!!” – zaryczał MiaUżon do słuchawki mimo szkolenia i Matka natychmiast wiedziała, że była to sytuacja niewyobrażalna. Była. Ale już nie ma dawnego dyrektora…

I Matka tak sobie myśli. Wystawione stopnie są? Są!

Ale czy szkoła tylko uczy?

Czy dla dzieci z rodzin patologicznych bodajże nie ważniejsze są takie właśnie zajęcia integracyjne? Wyjazd choćby na chwilę z placówki, gdzie młodzież jest naprawdę bardzo różna. Sa pokrzywdzeni przez los i krzywdzący innych. MiaUżon pracował tam lat dziesięć z okładem. Przez ten czas dzieci załatwiły mu skradzioną pensję, klucze do dwóch mieszkań, dokumenty, pieniądze, liczne drobiazgi i wreszcie samochód. Ten ostatni kiedy Matka chodziła w ósmym miesiącu ciąży z Janeczką.

Dla Kasi na pewno byłoby lepiej przyjechać do szkoły niż siedzieć w placówce.

Turniej trafił szlag, bo miała jedną z głównych ról.

I na pewno rozpaczała biorąc pod uwagę jej poważne podejście do nauki. Matka podejrzewa, że innym dzieciom jeszcze bardziej przydałyby się takie zajęcia w szkole.

Ile kosztuje bilet, do cholery?

Cztery złote? Góra pięć!

-„Żeby ktos nas zawiadomił to byśmy się złożyły!” – jękneła pedagog.

Jasne, że tak.

Pozostaje pytanie, czy można ciąć koszty oszczędzając na nauce?

Takich dzieci?

Matka jest zawścieklona tak, że szkoda gadać.

I coś wymyśli.

Są gazety.

Nie odpuści, jak to Matka.

No bo chyba nie można?

Matka zapuściła się. Zapuściła się z pisaniem tak straszliwie, że aż chyba wstyd? Potwory kończą pomału edukację przedwakacyjną, Matka też już wystawiła stopnie i zamierza coś ze sobą zrobić, żeby dziatwa przestała ją molestować o jakieś podwyższania ocen.

-„Soreczko, ja to bym tak chciała piątkę na koniec, bo średnia, do babcia, bo pasek, bo wyjazd…(tu wpisz sobie co chcesz)”

Matka zagląda do kajetu, a tam tróje jak żołnierze. A Matka nie ma odpowiednio dużej fantazji. Chyba nie jest dobra artystką 🙂

Janeczka tymczasem konczy edukację śmieszniejszą, czyli 1-3 i zaczyna poważną naukę. Matka czuje w kościach, że skończyła się oto zabawa i trzeba będzie sobie odświeżyć wiadomości z geografii, tudzież innych przedmiotów.

-„Tu masz listę książek, bedzie kiermasz w szkole, może cos kupisz?”

Kiermasz bedzie w godzinach pracy Matki, więc tak zwana kicha. Matka zapuściła więc żurawia do wykazu, który jednoznacznie jej pokazał dziobem, że większość książek znów jest jednorazowa.

-„Tych książek jest siedemnaście!” – oznajmił Potwór dumny jak paw, a żuraw natychmiast kłujnął go w rozłożony ogon.

-„Zauważyłam” – zazgrzytała Matka i złapała się za kieszeń.

Potem zaś odłożyła sprawę książek na później, żeby się niepotrzebnie nie martwić.

-„A jak tam mundurki?” – zagaiła Janeczka i znów rozłożyła ogon.

Matce zaraz się przypomniało, że ma jeszcze jedno spotkanie jako jedna z sześciu osób, które mają zadecydować o kolorze, kształcie i materiale, z którego wykonane będą ubranka. Łącznie z wybraniem wykonawcy tychże.

-„Dziś mam spotkanie” – jęknęła wiedząc, że zaraz potem zostanie zlinczowana przez BabskaKtórymSięNicNigdyNiePodoba.

-„A pamietasz, że w świetlicy jest Dzień Matki I Ojca, a ja jestem złą wróżką?”!!

-„Pamiętam, pamietam” – machnęłą ręka Matka -” Zdążę”

Bo ma tak zapisany grafik, że aż głowa boli. Pakuje kolczyki, bo to jest najważniejsze. Tysiąc razy sprawdza dzienniki, czy aby wszystko zapisała i odhaczyła. Gazetki z pracami dzieci wiesza, bo warto, należy im się. Tym dzieciom.
I nie patrzy w przyszły tydzień, bo ma cztery rady pedagogiczne. Cztery. Zabije się mokrą szmatą i odcisków dostanie na pewnej części.

Ale zaraz potem są wakacje i choć roboty wcale nie ubędzie, tylko zmieni się jej charakter, to odpadnie spruwanie Potworów i wstawanie o 6.00. Teraz Matka spokojnie będzie mogła zwlec się o 6.30 a to jest kolosalna różnica.

I tym miłym akcentem kończy swoje utyskiwania obiecując poprawę.

Howgh!

Matka zawiozła Potwory do szkołoprzedszkoli, zrobiła zakupy i wróciła szybciutko do domu. MiaUzon tymczasem szkoli się w znanej nadmorskiej miejscowości, więc Matka ma trzy dni chate wolną. Nikt nie bezie jej truł, że siedzi do pierwszej w nicy i coś dłubie. Wypije sobie trzy kawy, dopcha megapaczką żelek i utyje dziesięć deko. No dobra. Nie dopcha. I tak znów nie mieści się w zeszłoroczne ciuchy i musi zrzucić ze da kilo, bo to tańsze niż wymiana garderoby…

Jak wyglądaja szkolenia to Matka dobrze wie. Straszliwa nauka w dzień i piękna balanga od wczesnego wieczora. Ale ile narzekania, że się jedzie!

-„Ty to myślisz, że mnie to bawi!” – prychnął ostatnio MiaUżon.

Jasne, że bawi. Matka tez by chciała przynajmniej raz w roku wypuścić się na trzy dni i nie myśleć ani przez chwilę o zapewnieniu pozostałej części rodziny wiktu, opierunku, ciepła, płaceniu rachunków, otwieraniu okien, zamykaniu okien i tak dalej. I suszy w ogródku.

-„Nie, no ty to w ogóle poszkodowany przez los jesteś!” – wkurzyła się Matka.

-„A właśnie, że tak!” – odciął się MiaUżon i ponowił próby zadzierzgnięcia krawatem, który uparcie nie chciał się zawiązać – „Kto to widział, żebym ja musiał jechać w wolną sobotę na jakiś piknik i szczerzyć zęby reprezentując firmę!”

Oj, no rzeczywiście. Makabra. Jak można robić pikniki w wolne dni??? I z jakiej racji zapraszać sponsorów?

-„Przecież to dyrektor miał jechać!” – zauważyła przytomnie Matka.

-„Miał, miał!” – mruknął wściekle MiaUżon i zapakował się w marynarkę – „A nie może, więc wydał polecenie, żebym to ja gnał kawał drogi!”

-„No ale wiesz…” – rozmarzyła się Matka -„…takie pikniki organizowane przez gminę to jest fajna rzecz w małym miasteczku. Kiełbaski, ciasta, piwko…”

Potwory na wieść o kiełbaskach oblizały się aż do brwi jak smok z animowanej bajki na widok baranka.

-„Jakie tam piwko, samochodem jadę!” – zapieklił się na odchodne MiaUżon i tyle go Matka widziała.

I co siedziała nad swoja robotą, przerzucała pranie z pralki na balkon albo obierała ziemniaki, to myślała sobie o tych sernikach dla sponsorów, grillowanych żeberkach, pączkach i czekoladowych ciasteczkach.

Koło trzeciej postanowiła wybadać sytuację, bo ziemniaki właśnie się dogotowywały.

-„Ja na ciebie oczywiście NIE czekam z obiadem?” – rzuciła Matka w słuchawkę strzygąc uszami, bo dobywała się z niej rozdzierająca, piknikowa muzyka.

-„Stoję w korku niedaleko domu i zaraz będę!” – ryknął MiaUżon, który oczywiście słuchał radia w samochodzie na granicy ogłuchnięcia.

I nadciągnął, kiedy Matka dosmażała kotlety.

-„No to powiedz, jak było” – przełknęła pospiesznie ślinę Matka, żeby nie napluć Potworom do talerzy.

-„Powiem, tylko najpierw daj mi jeść, bo mi żołądek przysechł do kręgosłupa!” – zajęczał MiaUżon i dopadł do talerza Matki, bo zszedłby był niewątpliwie przez dwadzieścia trzy sekundy, w których Matka nałozyła czwartą porcję.

-„Nie dali ci jeść???” – Potwory skrzywiły się zdegustowane. W końcu nazwa PIKNIK zobowiązuje.

-„Jakie jeść? Jakie jeść? Trzy godziny robiłem z siebie głupka stercząc i uśmiechając się na wszystkie strony. Słońce wypaliło mi łeb! Koło czwartej mieli częstować grochówką, toż bym padł do tego czasu!” – fuknął i wyżarł resztę sałaty z miski. – „Zobacz sobie tam program!”

Matka zajrzała, doszła do piętnastej konkurencji typu konkurs plastyczny dla dzieci o bezpieczeństwie na drodze, pokaz palenia się starego samochodu, gaszenie go przez dzielną jednostkę OSP, tresurę psa policyjnego itp, kiedy Janeczka przejęła pałeczkę i odczytała resztę programu.

-„Tatusiu, mogłeś wygrać coś ładnego w konkursie!!!” – westchnęła i rzuciła MiaUżonowi spojrzenie spaniela, któremu spryskuje sie przed jedzeniem miskę Domestosem.

-„W jakim znowu konkursie?” -ślubny skrzywił się z niesmakiem -„Nie przypominam sobie żadnego konkursu!”

-„Bo wyjechałeś przed grochówką!” – załkał Potwór – „A tu był taki wspaniały konkurs!!!”

Matka zapuściła żurawia w zaproszenie i natychmiast dołączyła się do żalu Potwora:

-„No chyba żartujesz, że ty nie poczekałeś do tego konkursu! A fe!”

MiaUżon wyrwał zaproszenie z rak Potwora, przeczytał, wcisnął mu z powrotem w rękę i poszedł na górę się przebrać, z każdego schodka rzucając rodzinie nienawistne spojrzenia.

Matka nie rozumie.

Jak można było…

Jak można było…

Jak można było NIE poczekać na konkurencję „RZUT WAŁEM KORBOWYM”???!!!