Matka zaczęła okres gorący. A to zakończenie roku maturzystów, a to sama matura, a to jakies parady i inne no, no, inne takie. Matka wyrażać się przecież nie będzie.

Teraz należy zanosić modły, zeby Potwory nie wstawiły w ten grafik swoich choróbsk, Maryśka zwłaszcza, bo znów kaszel sie doplątał, ale cóż – ciepło, zimno, ciepło, wiatr.

Do kompletu nadciagnęła rodzina holenderska, ale szcześliwie zamieszkała trzydzieści kilometrów dalej, zażywając przejażdżek konnych. Matka musi jednakowoż odchwaścic ogródek, żeby odsłonić elewację rezydencji, jak równiez wykonać ponad dwadzieścia biżutów, bo takie zamówienie kuzynka przywiozła dla swoich krewnych i znajomych.

–„Kiedy zjobisz coś nowego?” – zadał niewygodne pytanie Potworek a Matka zazgrzytała.

-„Jak skończę dla cioci, to zaraz coś wymyślę” – obiecała

–„A ja pogrziebię w kulkach!” – uradował się Potworek a Matka nie wyprowadzała go z błędu, bo nie miała czasu na porykiwania z rozpaczy.

-„Najpierw to pojedziemy do szkoły po Janeczkę, potem kupimy coś do pomalowania drewutni…” – zmieniła temat Matka zerkając niecierpliwie przez okno, bo czekała na listonosza. Tym razem chadzał wysoki i chudy, który odznacza sie wiekszą inteligencją i nie wrzuca MiaUżonowych przesyłek przez płot na śnieg, ani nie wtrynia Matkowych koralików wartych trzysta złotych do urwanej skrzynki.

Matka czekała zaś na bigle, czyli te pizdryki, na których wiszą kolczyki i dzieki nim trzymają się w uszach. Bez bigli nie ma kolczyka, wiadomo. Matka wyliczyła sobie, że jak listonosza nie dopadnie dziś, to odbierze przesyłkę dopiero za tydzień, bo godziny pracy Matkowej poczty są na tyle powalające, że nijak nie można tam nic załatwić. Od 9.00 do 16.30. I do widzenia.

–„A tfój list?” – zainteresował się Potworek

-„No właśnie!” – Matka doskoczyła do okna, ale chudego listonosza znów nie było.

Gość miał poza tym fantastyczne wyczucie chwili. Przybywał w momencie, kiedy Matka miała łeb pod kranem, telefonowała za granicę albo kosiła trawę. Za każdym razem wychodząc z domu ze zdumieniem wyciągała awizo ze skrzynki pocztowej, a po listonoszu pozostawał jedynie przeciąg i opadający kurz.

-„Nikt nie dzwonił jak myłam głowę?” – świdrowała oczami Maryśkę

–Dzfonił! – radośnie przytakiwało dziecię – Ale TY nie słyszałaś!

Jaaaaasne. Na dzieci zawsze można liczyć!

Matka postanowiła liczyć na siebie, co robi w zasadzie od dawna, ale jak widać nieskutecznie.

-„Cholera, muszę jechać, bo mi zamkną świetlicę, a tego drania nie ma! Wpół do czwartej, a zawsze był przed jedenastą!” – mruknęła Matka do siebie, wskoczyła do łazienki, ściagnęła domowy polarodresik, skarpetki bezuciskowe w porażającym seledynowym kolorze i….

-„DING DONG!!!”

Matka wpadła nosem w pudło z brudami. No tak, samochód stoi, więc kumpele Janeczki myślą, ze ta już jest i wyjdzie na dwór. Matka postanowiła wytknąć głowę przez balkon i ryknąć, ze Potwora nie ma. Pognała więc w jednaj skarpecie i bez góry do okna.

No żeż w mordę! Oparty o płot stał chudy listonosz i wtykał wypisane awizo do skrzynki…

O nie! Matka go już z rąk nie wypuści!

Rozejrzała się rozpaczliwie po pokoju i doszła do wniosku w jedną milisekundę, że nie zdąży wsadzić na siebie i majtek, i dżinsów, i całej góry. Chwyciła więc polarek i zbiegając po schodach wrzuciła go na siebie od góry, następnie na półpiętrze wtryniła jedną nogę w spodzień, a przed samymi drzwiami w drugi.

Otworzyła drzwi i wypadła na wycieraczkę bez kapci, w jednej skarpecie i podciągając spodnie.

-„Jak dobrze, że pan jest!” – wypaliła radośnie i podskoczyła- „Czekałam na pana, jak na królewicza z bajki!!!”

Chudego listonosza zamurowało przy furtce na beton podwójnie zbrojony. Obejrzał niepewnie Matki list z biglami i rozejrzał naokoło.

-„Eeeeeeee….” – podrapał się w głowę raz, drugi i trzeci -” Szkoda, że nie wiedziałem, to bym się wcześniej umył…


A Matka do dziś jest zapadnięta pod ziemię…

Matka zawiązała się ostatnio w supełek, wsadziła sobie pióro i udała się wreszcie na szkolna wywiadówkę Potwora. Dawno tam Matki nie było, bo Janeczka ma w tym czasie angielski i Matka musi ją wywieźc za metropolię do nauczycielki, więc MiaUżon chadza w Matki zastępstwie. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie drobny fakt, ze Matka jest jedna trzecią trójki klasowej…
Pozostałe dwie panie jednak się mocno przyjaźnią i Matka jest im potrzebna raczej jako nazwisko na liście, ale dwa razy do roku być jednakowoż wypada. Za chwilę Dzień Dziecka, zielona szkoła (o zgrozo!) i inne atrakcje związane z przejściem do czwartej klasy.
Matka nie pojawiła sie jednak z miłości do trójki, ale z powodu Janeczki przypadłości, która może przez jednych uważana być za wstydliwą, przez drugich za obrzydliwą, a trzecich za nieważną, ale Matka wytoczyła działo i zamierzała z niego ostrzelać rodziców.
-„Coś mi się zrobiło pod stopą!” – oznajmił Potwór miesiąc temu i próbował wyłamac sobie  nogę, żeby to lepiej zobaczyć.
-„Pokaż!”- Matka zabrała Potwora w oświetlone miejsce i zapuściła zurawia pełna najgorszych przeczuć.
Janeczka pokazała Matce niewidoczny punkcik, który wyczuc można było

 sposobem zwanym popularnie obmacywaniem, ale widać nie było nic.
-„Wiesz co?” – pomyslała sobie na głos Matka  -„Może ci się zrobił pęcherz tak głeboko, że nie widać, ale przeszkadza?” .
I zapomniały o sprawie.
Minęły trzy tygodnie.
-„Ja to nie mogę chodzić!” – nadciągnęła Janeczka  i podetknęła Matce pod nos ustopienie spodnie.
Matka ponownie zapusciła żurawia i padła.  Na stopie Potwora widniał obiekt o średnicy jednego centymetra i udawał wielki odcisk.
-„Masz to jeszcze gdzieś?” – spytała Matka
-„Nie!!!” – Janeczka pokręciła energicznie głową, a Matka kazała sobie pokazac drugą nogę.
-„Tak!!!” – ujrzała drugi obiekt i wydał jej się znajomy, choć sama takim obdarzona nigdy nie była.
I pojechały zaraz po szkole do koleżanki pediatry.
-„Uuuu” – skrzywiła się wyżej wymieniona -„Brodawki stóp złapałaś!”
Czyli Matka dobrze poznała.
-„Nie ma mowy o basenie, bo to jest wirus i to bardzo zaraźliwy!” – oznajmiła 

koleżanka i nabazgrała receptę ze specyfikiem -„Jak nie pomoże, to pozostanie wizyta u chirurga, który to wytnie albo zamrozi,

 ale musicie mieć świadomość, że to nie koniec choroby. Wirus będzie siedział i wyrzucał te 

brodawki w dowolnym momencie…”
Potwór zalał się łzami. 

-„Przeciez ja nie mogę NIE chodzić na basen!!!”- wychlipał.
-„Ale coś ty, przecież nie możesz pozarażać koleżanek!” – oburzyła się Matka
-„One już mają to samo!” – z oczu Potwora trysnęła kolejna porcja łez-” I chodzą do chirurga wycinać! A mamy im każą mówić nam, że to są odciski! Majka ma, Kasia ma, Zuzia ma, Jola ma, a Gosia to ma nawet jeszcze jakąś grzybicę!!!”
I Matkę tafił szlag, wyszła ze skóry i zalała ją krew.
Zadzwoniła do pani od basenu.
-„Wie pani, ja jak uczę pływania pietnaście lat to nigdy o czyms takim nie syszałam!” – prychnęła
panienka
-„Ale podobno dzieci zostawiają klapki z boku i ustawiają sie w dwuszeregu na boso – to po co te klapki?”
Szkoda czasu na pisanie jak przebiegała rozmowa.
Matka wzięła więc wspomniane działo i pognała na wywiadówkę.
Wychowaczyni uprzedzona [przez Matke o problemie wybąkała kilka słów patrząc na boki i płoniąc się, więc Matka przejęła pałeczkę:
-„Nie ukrywam, ze chodzi o Janeczkę. Wiem jednak, ze inne dzieci tez mają tę przypadłość…”
-„Tak, tak, mój syn też ma coś takiego! I mój! I mój! I moja córka!” – zaszumiało

 w klasie.
Matka triumfowała.
-„No właśnie, sprawa jest poważna, uciążliwa w leczeniu i zaraźliwa. Poza tym 

leczy sie długo i opornie, czasem trzeba korzystac z interwencji chirurga,

 a to kosztuje” – Matka katem oka zauważyła, że klasowy chirurg zaczął szukać

 długopisu pod ławką.
Pani wychowawczyni czekała na dalszy ciąg, zadowolona, ze sama tego nie musi mówić.
-„Ja oczywiście zapewniam państwa, że Janeczka nie pokaże się na basenie, 

dopóki nogi nie będa cakowicie wyleczone, ale słyszałam, ze sa dzieci, które 

chodzą na zajęcia, choć mają te same doleglowości. I GRZYBICĘ, którą leczą,

 czyli rodzice mają świadomość, że dzieci są chore. „
Klasowi rodzice siedzieli cicho jak myszki.
– „Domyślam się, że każdemu z nas zależy, żeby zdrowe dzieci się nie zaraziły i będziemy na tyle odpowiedzialni,żeby za cenę przyjemności własnego dziecka nie narażać zdrowia innych? – i Matka potoczyła wzrokiem po klasie.

A rodzice:
a) – szukali pod ławkami długopisów, kluczy, ołówków, komórek – tu wpisz co 

chcesz
b) – podziwiali pejzaż zaokienny
c) – przygladali się pracom plastycznym na bocznej ścianie klasy
d) – sprawdzali, czy aby na pewno lampy nie spadają im na głowy
e) – albo czy dywan z tyłu jest dalej brudny…

A matka:
a) – wyszła na przewrazliwioną histeryczkę
b) – jędzę, która śmie podejrzewać rodziców, że nie oglądają swoich dzieci w poszukiwaniu schorzeń
c) – francę, która oskarża ich o ukrywanie przed dziećmi żródła choroby i jej zaraźliwości
d) – sadystkę zabraniająca własnemu dziecku rozkosznego pluskania się w  krystalicznej wodzie miejskiego basenu
e) – cholerę, co żałuje własnemu Potworowi grzyba – przecież życzliwa koleżanka na pewno sie z Potworem podzieli
f) – i tak dalej, i tak dalej

Matka franca żegna was więc i póki co pacykuje Potworowi nogi specyfikiem za złotych trzydzieści mając nadzieję, że nie bedzie potrzebowała kilkuset na chirurga.
I pozostaje cholerą, która nie posyła na razie Potwora na basen.
I Potwór ma jej za złe.

A  GDZIE Matka  ma rodziców klasowych  , to już zachowa dla siebie …

Matka zauważyła postepującą sklerozę. Jak nie siądzie i nie napisze od razu, to natychmiast zapomina. A potem tydzień się nie pojawia, bo usiłuje sobie przypomnieć, co miała napisać i tak w kółko macieju.

Czy to się aby przypadkiem starość nie nazywa?

Ale teraz wróciła z pianą na pysku i zaraz donosi.

Potwory od piątku są w cięzkiej rozpaczy – Matka zamówiła nowa dostawę koralików, a tej jak nie ma, tak nie ma. Matka codziennie zaklucza na moment Potwory w samochodzie, gna na pocztę i w minutę wraca, bo paczki nie ma. Matka dodac tu musi, że cała jej osiedlowa poczta ma jakieś 20 metrów kwadratowych, a paczki zamknięte są w małej szafie pancernej. Nie można nie znaleźć paczki Matki!

Matka wykonała e-maila do sklepu. Dostała natychmiast numer nadawczy i wczorajszym późnym wieczorem, po pięciu dniach oczekiwania, zadzwoniła na pocztę główną. Podała numer.

-„Paczka została awizowana!” – orzekła panienka.

-„Ale u mnie nikogo nie było!” – zaprotestowała Matka, która czatowała cały piątek na samochód z poczty.

-„Musiał być! Awizo w skrzynce było?”

-„W życiu!” – Matka dzień w dzień wywracała na lewą stronę swoja skrzynkę z blachy kwasoodpornej. Dzień w dzień biegała na pocztę i kazała przewalać szafę, tudzież kwitki. Nic!

-„Niech pani pojedzie w takim razie jeszcze raz na swoja pocztę, a gdyby dalej paczki nie było, to trzeba będzie zadzwonić do nas jeszcze raz!”

Matka wyrobiła sobie pogląd na cała sprawę i przez całą noc zgrzytała zębami ze złości.

Rano rozrzuciła Potwory i zaatakowała poczte osiedlową o dziewiątej, czyli w godzinie otwarcia. Zamach na klamkę skonczył się obiciem pyska Matki, bo w końcu któż otwiera przybytek punktualnie?

Matka potupała nogami, bo chłodno było i pięć po dziewiatej uało jej sie w końcu wkroczyć do lokalu.

W okienku stała panienka. Panienka, która trzymała coś w ręku.

-„Mam pani paczkę!!!” – oświadczyła z triumfem.

Prorok, czy co? Wiedziała, że Matka nadciągnie? Objawienie?

Matka zapieniła się natychmiast.

-„A tu jest napisane, że paczka była awizowana już w piątek!” – obejrzała dokładnie papierki – „Czyj to podpis?”

-„Eeeeeeeeee….” – panienka nie spodziewała się takiego obrotu sprawy -„Aaaa to taki nowy pracownik. Dwa dni dopiero…”

-„I o dwa za dużo!” – rzuciła Matka i odpłynęła pod pełnym ożaglowaniem z mocnym postanowieniem zrobienśa komus koło pióra.

-„Na jaki adres składa się skargę na pracownika?” – zadzwoniła do Działu Reklamacji.

-„A o co dokładnie chodzi?” – zatrwożyła się pani.

Matka wyłuszczyła od poczatku a pani sprawdziła numery.

-„Och, prosze pani, juz wiem! To jest taki nowy pracownik, który wczoraj dostał reprymendę i na pewno z tego wyciągnie wnioski.”

-„Bez watpienia, a ja mu w tym pomogę! Poproszę adres do wysłania skargi!” – matka nie dawała się zbić z tropu, bo jak nowi pracownicy beda tak zaczynać, to skończa w kryminale.

-„Halo!” – zawołała pani.

-„Ja jestm” – spokonie odrzekła Matka -„I czekam na adres”

Pani podała.

-„Halo!” – znów pani.

-„Dziekuje, zapisałam” – odezwała się Matka

-„I ciągle chce pani napisać skargę?” – zabrzdakało w słuchawce.

-„Oczywiście!” – Matka była nastawiona wojowniczo jak nigdy.

-„Bo mi się właśnie przypomniało, że ten nowy pracownik, pan R. to w piątek złamał przy roznoszeniu przesyłek obojczyk. I tak okropnie płakał! To niech pani już nic nie pisze a ja panią bardzo przepraszam i obiecuję, że to sie więcej nie powtórzy!” – wyrzuciła z siebie pani.


Matka nie kupiła opowieści.

Najwyraźniej skargi na pracowników odnoszą skutek i Matka musiała wywrzeć na pani groźne wrażenie.

Paczki na poczcie osiedlowej nie było. Matka daje sobie głowe ściąć. Przyjechała dziś rano z głównej. Jak na złamany obojczyk wiadomość o awizowaniu przesyłki była wpisana na potwierdzeniu całkiem sprawnie.

Gdyby Matka nie wiedziała, że w ogóle coś do niej będzie, paczka wróciłaby do nadawcy albo… zmieniła właściciela.

W środku były kamienie półszlachetne, porcelanki i cliosonny za trzysta złotych polskich. Piękne jak marzenie.

Matka jakoś nie wierzy w wersję pocztową. A niektórzy poczciarze się rozbisurmanili.

Matce już jedna przesyłka w styczniu zginęła na amen. Z tym samym.

Kupić opowieść czy napisać skargę?

Matka poczeka na Wasza opinię.