Matka gna, gna i jeszcze raz gna. Ale wreszcie rozpoczęła sie pora roku, która nastaraja optymistycznie – bo temperatura temperaturą, ale Matka ponad wszystko nie znosi rannego wstawania po omacku. Potwory wtedy porykują, no, Potwór to jeszcze jakoś wstaje, ale Potworek zakopuje się w kołdrę i szukaj wiatru w polu.

–„Fcale mnie tu nie ma!” – piszczy oburzony spod kołdry i zionie ogniem.

Matka tłucze się między łazienką a pokojem Maryśki i wyłazi ze skóry. Gasi światło, zapala światło, gasi i znów zapala.

-„Kiedy będzie ta wiosna?” – jęczy.

Ale nie jest źle. Krokusy oszalały, za to tulipanki rachityczne nadzwyczaj i Matka podejrzewa, że przyspieszone kiełkowanie zrobiło im najgorzej, jak tylko mogło. Nieważne. Grunt, że rano świta, jak Matka staszcza swe zwłoki.

-„Niedługo przesuną czas!” – Janeczka pospieszyła dziś z radosna wiadomością.

-„Uuuuuuu…” – przypomniało się Matce – „Ale ten manewr wiosenny jest bolesny, znów rano będzie ciemno!!!”

I Matka pogrążyła się w przygnębieniu wielkim, jak Giant Ice Bag Oldenburga. Kto nie wie o co chodzi, niech sobie w Google poszuka.

-„Mamujku! – Potworek zjawił się przed rodzicielką jak duch i zamierzał Matkę niewątpliwie pocieszyć –„Ty to jesteś staja!!!”

Matka straciła głos z oburzenia.

-„JA – stara? No ty sobie chyba żartujesz!” – i przejrzała się profilaktycznie w drzwiczkach od piekarnika.

–„Fcale nie! Staja jesteś!” – Potworek znó przygrzał z grubej rury.

-„Nie moge byc stara, bo ty masz tylko cztery lata!” – Matka wytknęła jezor na Maryśkę z triumfem -„A takich małych dzieci nie maja starzy ludzie!”

Maryśce zadymiło z uszu, czyli styki się przegrzewały, więc Matka zamierzała zaatakować znów, ale…

-„A to babcia mi mówiła, że ty jesteś stara!” – Maryśka odzyskała staraconą pozycję.

Matka poprzysiegła zemstę.

-„To babcia jest stara, a tatuś i mamusia są młodzi!” – wkurzyła się nie na żarty.

-„Niepjawda!” – zaperzył się Potworek – „A babcia…”

-„Nieważne co babcia, ja ci to mówię!” – Matka postanowiła przerwać Potworkowi

–„A ja ci mówię…” – Maryśce wyrosły różki do samego sufitu – „…że młody to jest ten kto jest mały – jak ja. Potem jest Janeczka i babcia. A wy to jesteście dużo wienksi, bo mieliście czas, żeby ujosnonć! WIENC JESTESCIE STARZY!!!” – i Potworek odpłynął w siną dal na pełnej szybkości.


A Matka umówiła się do fryzjera na balejaż, wyciagnęła karnet na fitness, żeby sie w końcu zapisać i sprawdziła, czy ma w szafce hennę.

Tak – oczywiście – bez żadnego, konkretnego powodu…

I OCZYWIŚCIE nikt nie ma innego zdania?

Matka siadła z bólem głowy i zlokalizowała Potworka. Siedział przed telewizorem. Znów chory. Tydzień w przedszkolu, dwa tygodnie w domu, znów tydzień w przedszkolu i trzy tygodnie w domu. Teraz minął kolejny tydzień i znów dom.

-„Rodzice przyprowadzają chore dzieci, proszę pani. I udają, że to alergia! A my mierzymy temperaturę i po godzinie dzwonimy, bo dziecko sie przelewa przez ręce!” – załamała ręce pani – „Połowa dzieci w grupie nadaje sie do łóżka!”

Matka wie. Co rano ogląda sobie dzieci z żółtymi gilami, wycieranymi pospiesznie przez mamusie i babcie.

-„Ja muszę zrobić kotlety, to go przyprowadziłam, bo inaczej będzie mi przeszkadzał!” – oznajmiła pewna babcia na fleku Matce, która o nic nie pytała. Matka wykazała się OCZYWIŚCIE zrozumieniem. Czymże jest choroba wobec kotletów!

Wracając do Maryśki, która siedzi w domu…

Matka ma w planach zrobienie obiadu, przygotowanie lekcji, poprawienie klasówek i jeszcze wykręcanie kolczyków, których musi zrobić szybciutko całą masę. I jeszcze jakieś nowe wymyśli.

Matka łyknęła więc pyralginę, zahibernowała się i po dwudziestu minutach lekko przejrzała na oczy.

-„A co ty robisz?” – odblokował jej sie czujnik rodzicielski.

–„No jak to – co?” – zdumiała się Maryśka –„Oglondam Jedyneczkę!”

Matka pobłogosławiła twórców programów dla dzieci.

-„Oooooo, no faktycznie!” – ucieszyła się -„I popatrz, nawet jest ten pan, co gra w Klanie!” – rozpoznała aktora z kędzierzawymi włosami.

–„Nie, nie!” – Maryska pokręciła energicznie głową.

-„Jak to – nie?” – Matka przyjrzała sie uważniej -„Ten sam! Gra wspólnika Beaty Lubicz!”

–„No taaaaak!” – łaskawie zgodziła się Maryśka –„Ale to nie jest tak, że tu gra pan z Klanu. To w Klanie gra PAN Z JEDYNECZKI!”


Cóż. To chyba jednak robi różnicę…

Matka zapomniała całkiem napisac o wczorajszym święcie. Może dlatego, że Matka go wcale, ale to wcale nie obchodzi, ale postanowiła w tym roku nie być wreszcie frajerem i zarządziła:

„Słuchaj, MiaUżon! Dla mnie tego święta nie ma, ale proszę mi tu nabyć w ramach prezentu wodę toaletową, o, tę!” – i Matka dźgnęła w reklamę Rossmanna.

MiaUżon okrutnie się ucieszył, że Matka daje mu wszystko na tacy, po czym oznajmił wieczorem, że perfumę wykupili. Matka doda tu od razu, że dźgała tydzień temu… MiaUżon się specjalnie nie spieszył. Trudno. Jak zwykle Matka nic nie dostaje, jak sobie sama nie kupi.

Nieważne. Matka nie miała pisać wszak o sobie.

Dzień Kobiet zaczął się przecież także dla Potworów!

Matka nie szła tego dnia do pracy, więc mogła Potwory podrzucić do szkoły i przedszkola pietnaście minut później. Jest to błogosławiony czas, kiedy MiaUżon okupuje łazienkę a Matka śpi. W koncu jednak musi się zwlec i tu wczoraj nastąpiła niespodzianka.

Matka spuściła nogi z łóżka i trafiła na tłuczone szkło…

Kiedy jako-tako doszła do przedpokoju lawirując między odłamkami o najostrzejszych na świecie brzegach, zobaczyła tam rozrzucony, zlodowaciały śnieg…

W drzwiach łazienki leżały stosy opiłków żelaznych, miejscami nieźle przerdzewiałych…

Gdzie nie spojrzeć, tam szkło, ostre przedmioty i śnieg…

Matka ostrożnie wsadziła łeb do łazienki.

MiaUżon przerwał szorowanie zębów i brodą wskazał Matce tron, na którym zasiadał ogromny kłąb piany. Matka rozpoznała pianę dzięki klapeczkom Maryśki, które wystawały na samiusieńkim dole..

-„Co tu sie stało, u licha?” – wykrztusiła Matka, która w końcu odzyskała głos.

-„Właściwie to nic…” – MiaUżon splunął do zlewu resztkami pasty, ale minę miał niewyraźną -„Wszedłem dziś do pokoju Maryśki, żeby ją obudzić i złożyć życzenia…”

Tu przerwał, bo piana zatrzęsła się z oburzenia i sypnęła znów opiłkami i tłuczonym szkłem.

-„No i mówię do niej: Wszystkiego najlepszego…” -zaczął znów niepewnie spoglądając na spieniony tron – „… MOJA KOCHANA DZIEWCZYNKO z okazji Twojego święta!”

Piana urosła do sufitu.

-„O, widzisz?” – MiaUżon szybko pokazał palcem Matce co sie dzieje – „A ona tak zareagowała!!!”

-„Oczyfiście!!!” – piana prychnęła wściekle głosem Potworka i wyrzuciła z siebie znów pół tony gwoździ-„Bo ja jestem pszeciesz KO-BIE-TOM!!!”

Matka wróciła do normalności. Wszyscy wyzdrowieli, Matka zachorowała. Wszyscy są w pracy, szkole i przedszkolu a Matka jest w pracy.
Zdanie bez sensu?
Oczywiście. Ale za to prawdziwe.
kazda bab je zna.
Bo baba nie ma prawa chorować.
Ba, pojęcie chorej baby nie istnieje.
A jak nawet jest chora, to łazi, więc chora nie jest.
Matka zabrała więc do szkoły wór chusteczek i o mały włos pewna klasa nie napisałaby sprawdzianu, bo co parę sekund chórkiem życzyła Matce „na zdrowie”.
Nieważne.
Grunt, że reszta ozdrowiała, choć Matka ma pewne wątpliwości co do jej poczytalności…
Kiedy bowiem MiaUżon oddawał się niezwykle zajmującej czynności, która zżerała mu 99% RAMu,czyli przeglądaniu świeżej gazety, z góry przybył z gracją Potworek.
_”Drogi tatulku!”– zaczął bez ogródek –„Nie wiem czy wiesz, ale jutjo mam ujodziny!!!”
Matka szybko oprzytomniała i wyszło jej z katarem czy bez, że Potworek powienien spodziewać się urodzin jednakowoż w połowie maja, mało tego, mamy jedyny rok w życiu dzieci, kiedy to Janeczka jest równo dwa razy starsza od Maryśki. Pięć lat i dziesięć. Nigdy wiecej to się nie powtórzy.
MiaUżon nie oprzytomniał, ale z wysiłkiem skierował w stronę Potworka ostatni procent wolnego RAMu i zapytał udając niezykłe ożywienie:
-„O, tak? A które?”
–„Oczywiście pijełtnaste!” – rzuciła Maryśka bez mrugnięcia okiem Od dawna wiadomo, ze pijełtnaście jest dla Potworka sumą magiczną, czego dowód dał kiedyś o, tutaj.
-„Aha!” – zgodził się MiaUżon i przeszedł do konkretów – „A co byś chciała w prezencie?”
–„Och, nic!” – Maryśka machnęła łapką lekceważąco i zasiadła wygodnie na kanapie-
„Nie musisz się przejmowac, tatusiu. Przecież pjezęt przyniesie mi jutjo sifienty Mikołaj!”

Matka wróciła właśnie od lekarza, który dał jej trzy dni zwolnienia na dzieci. Nie dało rady – babcia chora, MiaUżon chory, Potwory kaszlą, jak szalone. Klasówki przepadną – trudno. Są w życiu priorytety. Do tego wszystkiego Matka woli sobie nawet nie zaglądać w gardło, bo widoki ma mniej więcej takie, jak pewna pani w reklamie leku Piiiiiiiiii…, której szaleją na języku rysunkowe bakcyle. Gdyby jeszcze zaczęła gadać na lekcjach, to w ogóle byłoby cudnie.

Potworom tymczasem polepsza się leniwie, czyli zużywają tonę chusteczek i litry syropu od kaszlu, nie mówiąc o wszelkich antybiotykach, naszych – jakże ulubionych – Eurespalach i tak dalej. Matka pójdzie z torbami. Maryśka nawet kiedy spokojnie zasypia, budzi się po paru godzinach i uprzyjemnia czas starym wrzaskami nocnymi przezsennymi.

„NIE!!!”

Matka siadła na łóżku i sprawdziła stan konta.

-„Śpij!” – mruknął MiaUżon, któremu Matka nagłym zerwaniem się zrobiła przeciąg.

Matka padła.

–„NIE CHCEM!!!” – Matka znów siadła i zakłożyła na wszelki wypadek konto dolarowe.

–„UUUUUUUUuuuuuuuuuu!” – Potworek rozsmarkał się i sprawa zaczęła wyglądać beznadziejnie. Jak smarka to kaszle, jak kaszle to się budzi, jak się budzi to albo płacze, albo nadciąga.

-„Daj spokój, zaraz zaśnie!” – MiaUżon naciągnął kołdrę na uszy i chrapał, jak najęty.

-„Janeczka! NIE! RU! SZAJ! NIE! NIE! NIE!”

-„Czy one nie mogą śnić o czymś miłym? Zawsze tylko wrzaski opętanych…” – jęknęła Matka i całym swoim jestestwem starała się zasnąć, co udało jej się o 3.30.


Potworek bladym świtem wtargnął do sypialni rodziców.

–„O matko!” – otarł niewidzialny pot z jakże widzialnego czoła –„Jaki miałam okjopny sen!!!”

Matka znów siadła, rozkleiła oczy i nie wiedziaa, czy sprawdzać saldo, zamykać konto, czy też przelewać walory w bezpieczniejsze miejsce.

-„Jaki mamy dzień?” – zarzęziła okropnie.

-„Masz chorobowe!” – łaskawie doniósł MiaUżon spod kołdry a Matka odetchnęła.

-„A co takiego ci się śniło?” – zainteresowała się, bo przypomniały jej się nocne wrzaski.

–„MAKABJA!” – Potworek poczuł sie dowartościowany i stanął nad Matką penetrując własną piętą osobistą, Matczyną przestrzeń międzypiszczelowo-goleniową –„Janeczkę zamknęli w stjjjjasznym zamku z okjopnie gjubymi, szklanymi drzwiami!!!”

-„O, tak?” – zdziwiła się Matka uprzejmie, której wrzaski nocne i ich charakter nijak nie pasowały do snu. Przynajmniej nie tego – „I jak sobie poradziłaś z tymi drzwiami?”

–„Oczywiście jozbiłam je renkom!!!” – odrzekł uroczyście Potworek i spuchł z dumy.

-„Ręką?” – przeraziła się Matka. Sen snem, ale może potrzebny jest lekarz? – „GOŁĄ RĘKĄ???”

–„Gdzie tam gołom!” – Potworek spojrzał na Matkę, jak na niedorozwinięte zjawisko -„Akujat trzymałam w niej okulajy słoneczne…”