Matka dostała dziś paczkę z nowymi koralikami, więc siedzi i przekłada torebeczki z miejsca na miejsce jak świstak. Maryśka potraktowała to jak święto lasu, zrobiła Matce sakramencki bajzel, po czym odcumowała i odpłynęła w siną dal.

–„Włąłcz mi Odlotowe agentki” – zaordynowała, a Matce nóż się otworzył w kieszeni.

-„Znowu???” – zajęczała, bo agentki leca trzy razy dziennie od tygodnia. Matka doda, że na nic jej nabywanie Słonia Benjamina i innych Pomysłowych Dobromirów – Maryśkę wzięło na szpiegostwo i kropka.

-„Znowu!” – Potworek kiwnął łepetyną i zasiadł w loży.

Matka zapuściła rysunkowy odpowiednik Aniołków Charliego, czy coś w tym rodzaju. Przyznać musi, ze ongiś była zorientowana kto zacz słonik Dumbo czy król Lew, ale już nie nadąża.

Film skończył się zanim Matka poukładała koraliki w pudełkach.

-„Jeszcze poczekaj!„- zamachał łapkami Potworek -„est jakis pjogjam dla dzieci!

No był. W telewizorni pokazywali różne ptaki i ich tańce godowe. Matka nie zamierzała wyjasniać po co tak machają skrzydłami, ale sama z ciekawością zapuściła żurawia w ekran.

Były cietrzewie, perkozy i inne kaczkopodobne.

-„Czaple często przerywają swój lot, żeby odpocząć i pomachać skrzydłami na lądzie” – oznajmił spiker a w telewizorze wylądowały czaple i dawaj ćwiczyć wygibasy na piachu. Matka miała wrażenie, że lecące czaple nic innego nie robią, tylko tymi skrzydłami machają, ale w końcu normalnie chodzący człowiek też chadza na aerobik, żeby pomachać w inne strony.

–„Ojej!” – ucieszył się Potworek -„Jakie duże ptaszki!

-„To są czaple siwe” – błysnęła intelektem Matka -„takie trochę podobne do bocianów”

-„No tak! – zgodził się Potworek –„Bociana to ja widziałam i dobrze wiem, jak wygląda!”

Prawda. Maryśka nie raz miała okazję widzieć bociany i to nawet w dużej ilości.

–„Bocian ma czajne skrzidła, biały brzuch i długi, czejwony dziób!” – Potworek postanowił błysnąć wiedzą

-„Ma!” – ucieszyła się Matka i spuchła z dumy, że ma takie inteligentne dziecko.

–„I jeszcze jednom rzecz ma!” – Potworek wywrócił oczami z chrzęstem i postanowił zdradzić Matce najwiekszą, bocianią tajemnicę -„On ma okjopnie, ale to przeokjopnie WIELKIE i CZEJWONE OKA!!! „

Czy Matce się wydaje, czy jej tu nie było? Była, była, zaglądała, ale jakoś nie miała ochoty na pisanie. Potworek tradycyjnie po balu w przedszkolu się rozsmarkał i rozkasłał, więc siedział trzy przedpołudnia u Babci a teraz wisi Matce na głowie. Formę ma nieco lepszą, ale za to poczęstował zarazą Janeczkę, która trzyma się dzielnie, ale Matka nie wie do kiedy.

Za to u Matki proza życia – szkoła, szkoła i szkoła. I zaczęły się kolczyki, kolczyki, kolczyki. Matka wykonała pierwszych dziewięć par a MiaUżon zabrał je do pracy, żeby pokazać. Matka miała tam nawet jedne upatrzone i z całą pewnościa niezagrożone, więc dała je bez wahania. A poza tym jakieś takie, co by sama chetnie włożyła i takie, co za skarby.

MiaUżon zadzwonił po godzinie.

-„Poszły te, co za skarby, z koralowcem i te, co sobie upatrzyłaś!”

No jak na trzy babeczki to nieźle… Ale gust Matki jednakowoż się różni od gustu ogółu… I trzeba sie przekonac do robienia czegoś, czego by się samemu nie włożyło, a nie jest to łatwe. I nie dlatego, że Matka myśli, że to byłby obciach nosić takie, czy inne kolczyki. Matka generalnie wkłada kuleczki na sztyfcie i czuje sie okropnie ubrana… A korali nigdy. Ech…

Ale jak już Matka się trochę wprawi, to powrzuca zdjęcia na jakis inny blog i da cynk. Cynk da dlatego, że będzie tam pod innym nickiem. I zablokuje komentarze. Żeby się coś nie rypnęło. I od razu uprzedza, że nie bedą tam żadne odkrycia, bo Matka ani czasu, ani takowej inwencji jeszcze nie posiada. Tu dziewczyny w okolicach dwudziestki biją Matke na głowę – odwagą przede wszystkim.

Ale Matka ględzi i ględzi a o Potworku miała napisać!!!

No bo siłą rzeczy musiała go zabrać dziś na chwilę do szkoły, zeby załatwić pare papierków. I jak juz go zapakowała w jakiejś obrzydliwej i mokrej śnieżycy do fotelika, omiotła brykę i wsiadła, to natychmiast zapomniała, że dziecię siedzi z tyłu. Jechała sobie do szkoły i jechała, machała wycieraczkami i dmuchała dmuchawą a czas płynął powoli i Matce zaczęło się nudzić. Nadusiła radio, ale wlazły jej w paluchy złote igiełki, bo panel oczywiście został w domu.

-„Żeż w mordę!” – jęknęła Matka – „Nie cierrrrrrrpię nowych urządzeń, które trzeba wkładać i wyjmować, wkładać i wyjmować. Bo zawsze je wyjmuję, a nigdy nie wkładam!”

Coś zaszurało. Matce spadły papiery z fotela na dywanik. Mokry dywanik.

-„Cholera jasna!!!” – Matka warknęła i zanurkowała pod fotel, po czym otrzasnęła reklamówkę z resztek błota -„Co za świnia tu jechała z MiaUżonem i naniosła tej brei? To w końcu moje miejsce na torbę, zakupy i ważne dokumenty!”

Zatrąbiło.
Matka rzuciła nienawistne spojrzenie w lusterko i dojrzała pług, który zamierzał wyprzedzić Matkę lewym pasem o szerokości półtora metra.

-„Nie spiesz się baranie…” – Matka dałą natychmiast dobra radę -„…tylko przejedź się lepiej po mojej ulicy, która jest cała biała!”

A potem zobaczyła w lusterku dwa oczka.

Pomacała za sobą i natrafiła na dwa ciepłe kolanka. Rety!!!

-„Eeeeeeeee…..” – zmieniła temat. Że też zawsze musi gadać do siebie w samochodzie! – „Eeeeeeee… a powiedz – co ciebie tak w ogóle NIE SŁYCHAĆ Marysiu…?”

Zapadła cisza.

-„Hmmm… może dlatego…”– Potworek otrzepał śnieg z powiek –„…że mam zamkniętą paszczę?”

Matka wyjrzała dziś za okno i nie może powiedzieć – ucieszyła się niezmiernie. Co prawda pół nocy nie spała, bo wyło za oknem, ale trudno – taki już najwyraźniej przywilej jej wieku. Jednak widok zaokienny zrekompensował wszystko – przed domem leżało zaledwie kilka zdechłych placków śniegowych.

Matka nic na to nie poradzi, że zimę lubi najbardziej w górach i to wtedy, kiedy nikt nie każe jej tam jechać. Tak, tak, ośnieżone smreki, szusowanie z górki na pazurki – Matka już to przerabiała. Fajnie było, ale jakiś czas temu. Każde ferie w górach, raz Tatry, raz Pieniny. Matka posiadała narty śladowe o wysokości Matki plus wyciągnięta ręka do góry – coś ponad dwa metry piętnaście. I nikt jej nie powie, że były poręczne!!!

Nieistotne. Teraz zima Matce się kojarzy ze spruwaniem Potworów kwadrans wcześniej, zmiataniem zwałów śniegu z samochodu, szuflowaniem, żeby wyjechać, dmuchawą, która urywa Matce łeb zimnym powietrzem na czwartym biegu, bo inaczej paruje i tak dalej. Kto rano musi być na czas i jeszcze wydostać się z jakiejś wsi to wie. A jak nawet wie, to kilkudziesięciu baranów jadących przed nim nie wie i zasuwa ciężką dwudziestką, odczas kiedy można by bylo rozwinąć rączą czterdziestkę…

Matka znowu w jęki wpadła.

A Potwory?

-„Mamo, mamo, FAN-TAS-TYCZ-NIE!!!”-Potwór odbił Matce żebra kolanem i władował się do łóżka mimo, ze nie było tam dla niego miejsca.

-„Minus dziesięć!!!” – wyskoczył znów i ponownie spenetrował żebra rodzicielki.

-„O rany…” – zamruczała Matka spod kołdry kilka dni temu -„Na szczęście tego śniegu jest ZA MAŁO na sanki!”

-„No to sobie wyjrzyj!” – rzucił krótko MiaUżon i poszedł lokalizować samochód w celu uzdatnienia go do jazdy, bowiem jechał do pracy.

matka nie raczyła wyjrzec, bo te kilka dni robiły róznicę, a Matka miała wtedy ferie. I była szósta rano.

-„Będę jeździć na sankach, będę jeździć na sankach!” – Janeczka wyraźnie wyaziła ze skóry -„Idę obudzić Maryśkę!”

-„Nie waż się!!!” – ryknęła Matka. Za późno. No trudno – o tej porze Potworek i tak jest sztywny, więc nic nie groziło.

–„Jest śniek? Jest śniek?” – zapiszczało Matce nad uchem dwie milisekundy później.

I Potwory przystąpiły do wyciągania sprzętu z piwnicznego bunkra. Matce udawało się oszukać Potworka gdzieś do południa. Janeczka szalała na górce przed domem a Maryśka pertraktowała z Matką.

–„No wyjć ze mnom, albo pójde sama!”

-„Jeszcze co! Sama!” – Matka była nieugięta – „Zaraz z tobą wyjdę”

I w końcu wyszła. Wsadziła na siebie dwa dresy, sweter, kurtkę i wszelkie drobniejsze akcesoria, wzdrygnęła się i avanti!

-„Ale jak powiem, ze masz wracać do domu, to zrozumiesz od słowa?”

-„Oczy wiście!” – zawachlował oczkami Potworek oburzony, ze Matka śmie w ogóle pytać o takie banały.

A potem Matka patrzyła jak Potwory zjeżdżają z górki na sankach.

Patrzyła pietnaście minut.

Pół godziny.

Czterdzieści pięć minut.

Poruszyła palcami w bucie – palców tam nie było.

-„Maryśka, idziemy do domu, zmarzły mi nogi!!!”

-„Jeszcze nie!” – rzucił Potworek przejezdżając obok Matki.

-„JUŻ!” – tupnęła Matka

-„Za chfilę!” – Maryśka wdrapała się znów na górkę.

Matka cierpliwie odczekała osiem chwil.

-„Ale teraz to juz idziemy!” – zakłapała paszczą i zadzwoniła zębami.

-„Oj, jeszcze trochę! – Potworek w ogóle nie zwracał uwagi na Matkę a słowo honoru, które dawał najwyraźniej przymarzło do zwrotnicy.

-„Chodź w tej chwili do domu…” – Matka wytoczyła najcięższe działo -„…bo mnie zaraz trafi jasny szlag!!!”

Potworek znieruchomiał, zagrzechotał oczkami i zadymił ciężkim myśleniem. Najwyraźniej przegrzał styki, bo nóżki z sykiem zagłębiły mu się w śniegu, ale po chwili otrząsnął się i przygalopował do Matki.

-„Mam sifietny pomysł, żeby ciem nie tjafił szlak! – klasnął w łapki.

-„O, tak?” – zaineresowała się Matka, która też znała wyjście z sytuacji, ale podejrzewa, ze NIE to samo.

–„Tak!” – podskoczył Potworek –„Po pjostu PRZESTAŃ mnie wołać!!!

Matka ma ostatni wolny wieczór – jutro MiaUżon w koncu wraca. Matka nie ukrywa, że pięć dni spędziła ze wszech miar niehigienicznie i jest z tego powodu bardzo szczęśliwa. Mogła wreszcie kłaść się o trzeciej trzydzieści i nikt jej nie marudził. Mogła wisieć w sieci i szukać czego dusza zapragnie. Nadrobiła wszelkie zaległości korespondencyjne, zeżarła wszelkie czekoladki, wypiła butelkę wina (no tu akurat nie szalała zbytnio – cóż to jedna butelka na cztery wieczory) i czuje, że miała ferie. A teraz zapowiada się cięższy tydzien, ale tak to jest, kiedy nie robiło sie tego, co sie zaplanowało.
Czy to jednak ważne? Grunt, ze Matka zadowoloną jest a robotę i tak trzeba będzie zrobić, i tak.

Potwory lekko tęsknią za MiaUżonem, ale nie dramatycznie.

-„Tatuś wraca jutro- Janeczka co jakiś czas liczy.

-„Jutro wieczorem!” – kiwnęła głową Matka

-„Ahaaaaaaaaaaaaaaa” – zmartwił się Potwór, ale zaraz dał się zauwazyć w jego oczku błysk -„A może zrobiłabyś dziś na obiad ziemniaczki smażone, a nie gotowane?”
-„Nie ma problemu!” – zgodziła się Matka, bo smażonych ziemniaków nie robiła dobre parę miesięcy. A robi niezłe. Surowe, pokrojeone w talarki, z ziołami prowansalskimi i odrobiną cebulki.

I Potworowi natychmiast się polepszyło.

Maryśka tymczasem znosi nieobecność tatulka z godnością i Matka dałaby sobie głowę ściąć, że niemal jej jego nieobecność nie wzrusza, gdyby nie podsłuchała…

Gdyby nie podsłuchała wieczornego pacierza Maryśki.

Potworek załatwia mianowicie najpierw sprawy z Aniołem Stróżem, potem obmadla się za całą rodzinę, która była nieuprzejma przenieść się w zaświaty, wymieniając wszystkich z imienia i funkcji, i na koniec prosi o zdrowie dla całej reszty, wyzczególniając co ważniejsze osoby. Ma tu kłopoty z wujkiem, który właśnie zmarł, więc pojawia sie on w gronie i żywych i zmarłych, ale Matka myśli, że mu to już specjalnie nie przeszkadza.

Koncówkę pacierza Potworek ma krótką i węzłowatą:

–„Dziekuję Ci Panie Boże za szczenśliwy dzień i pjoszę o nastempny, amen”


Tym razem jednak było inaczej. Matka usłyszała, że przemówienie jest dłuższe, ale nie zdażyła dojść do pokoju latorośli. Zaczaiła sie więc następnego dnia i dowiedziała, że Potworek bardzo, ale to bardzo tęskni za tatusiem.
Na swój sposób.

–„I pjoszę Cię, Panie Boże o szczenśliwy powjót czajnej tojby tatusia, bo w tej tojbie jest nitka do zembów, co jom tatulek zabjał i nam jej okjopnie bjakuje, amen!”

Matka siedziała wczoraj przy stosie prasowania i dochodziła stopniowo do niezwykle odkrywczego wniosku, a mianowicie zauważyła, ze stos uprasowany i poukładany zajmuje zdecydowanie mniej miejsca. Matka dochodzi do tego mniej więcej co miesiąc, kiedy urządza sobie sesję prasowalniczą, ale tym razej przerwa trwała chyba zdecydowanie dłużej, bowiem Matka zaczęła wyławiać z bałaganu podkoszulki noszone przez nią na Słowacji.

Kiedy juz sytuacja sie zaróżowiła, co – trzeba tu wyraźnie powiedzieć – było złudzeniem, bo pralka mełła właśnie kolejne dwie porcje, do Matki raczej udanych uszu, a jest do chyba jedyna rzecz, która Matka ma udaną, zaczęły dochodzić dźwięki. Można by powiedzieć – uszy służą do tego, żeby słyszały, ale Matkę zaintrygowała linia melodyczna, która choć była znajomą, to jednak wzbudziła zaraz w sercu matki iskierkę podejrzenia. Podejrzenia, ze Potwory dobrały się do płytoteki Matki. Na szczęście jeden wprawny rzut okiem wystrczył, żeby podejrzenie stłamsić i wdeptać w ziemię, bowiem na płytach panoszyła się tak gruba warstwa kurzu, ze ruszyć którąkolwiek bez wzywania pogotowia z powodu duszności byłoby nierealne.

Czemu się Matka dziwi?

A już wyjaśnia.

Z pięeterka dochodziły piskliwe, ale czyste pierwsze takty skomponowane przez niejakiego Griega do suity Peer Gynt, konkretnie do utworu zwanego „Poranek”. kto nie wie, o czym Matka pisze niech natychmiast uzupełni luki w edukacji, bo Poranek jest sztandarowym kawałkiem muzyki poważnej, którym katowano dzieci ongiś w szkole podstawowej, każąc malować obrazek do tego, co usłyszały. Matka co prawda była fanką „W grocie Króla Gór” i „Pieśni Solveigi”, ale „Porankowi” trudno odmówić bycia hitem. Skąd go jednak znały Potwory – Matka nie ma ojęcia i nie maczała w tym palców.

-„Mama, mama!” – Potwór zatupotał papciami na schodach i wyrósł przed Matką jak duch -„Co to jest batuta?!”

-„No coś ty?” – Matka oderwała się od renesansu – „Przecież wiesz, to taka pałeczka, którą dyrygent używa…”

-„I dryguje?” – przerwała Janeczka

-„DYryguje!” – Matka zapuściła żurawia dalej w renesans, bo odezwała się już tylko do prądu powietrza, który pozostał po Janeczce.

Dżwięki „Poranka” dochodziły nadal. Niestety po piętnastu minutach na górze zakotłowało się. Tradycyjnie Maryśka uderzyła w bek, więc Matka zaryczała w kierunku schodów i Potwór nadęty, jak nieszczęście spuścił się na parter.

-„Co ty jej tam znowu robisz?” – wkurzyła się Matka.

-„Ona używa słów, których znaczenia nie rozumie!!!” – zamachał rękami Potwór -„I ja już nie mogę słuchać tego piłowania!!!”

-„No oczywiście, jak zwykle siostra ci przeszkadza!” – Matka była zła, jak nie wiadomo co -„Niech ona tu zejdzie, mi przezkadzać nie będzie!”

Matka równie dobrze mogła sobie założyć stryczek na szyję…

Z góry przybył Potworek siejąc strzępami chusteczek higienicznych i siąkając demonstracyjnie nosem.

Matka powycierała mu gaźnik i doprowadziła do ludzkiego wyglądu.

-„No co tam sie stało, powiedz!” – zainteresowała się na wszelki wypadek, gdyby się miało okazać, że to Potworek był winowajcą.

-„Janeczka powiedziała, że ja nie wiem co to jest BATUTA!” – zachlipała Maryśka

-„No a ty wiesz?”

–„Wiem” – smarknął znów Potworek – „To jest takie coś do machania!”

Matka spuchła z dumy – wszak dziecię podało definicję batuty niemal rodem z encyklopedii PWNu.

–„I Janeczce się nie podoba piosenka, co ją śpiewam z tym słowem!!!”– Maryśka znów poczerwieniała i łzy zakręciły jej sie oczach.

-„Wiesz co?” – szybko wymyśliła Matka, która potrzebowała spokoju do napisania klasówki – „To ty zostań na dole i pośpiewaj tę piosenkę dla mnie, dobrze?”

Potworek wpadł w dziki zachwyt.

A matka nie napisała ani słowa, bo nie była w stanie.

Na melodię „Poranka” Edwarda Griega Maryśka wykonała czterysta pięćdziesiąt osiem jednakowych zwrotek z następującym tekstem:


„ZguBIłam baTUtę, zguBIłam baTUtę,

WiDZIEliście ORła co w TORbie ją niósł?”


P.S. Gdyby ktoś widział przypadkiem przelatujący nisko klucz orłów z torbami, Matka prosi o wiadomość. Nawet gdyby to był tylko orła cień…

Matka robiła sobie wieczorem w kuchni jedną z porywających czynności kobiecych, jaką jest usiłowanie rozciagnięcia zmywarki, żeby poradziła sobie za jednym zamachem z dwoma metrami sześciennymi brudów poobiednich. Niestety – za kazdym razem zostawał Matce albo jeden kieliszek, albo szklanka, więc Matka łomotała wściekle, bo przecież posiadanie zmywarki i mycie czegokolwiek w zlewie nie uchodzi!
Matka żartuje. Faktem jest jednak, ze wydawała odgłosy zakłócające wszelkie inne oznaki życia z domu, więc zdziwiła się niezmiernie, kiedy po zatrzaśnięciu drzwiczek od piekielnej machiny doszedł ją delikatny skrzyp, jaki może tylko wydawać długopis przesuwający się po papierze.
Była to Maryśka. Siedziała sobie cichutko przy stole i – oczywiście- na czystym arkuszu A-4, który gwizdnęła Matce smarowała coś zawzięcie długopisem. Jest to bowiem najlepszy narząd do malowania, gdyby jeszcze ktoś nie wiedział. Niech sie chowają wszelkie kredki, olejne pastele, farby akwarelowe i plakatówki!
Matka z daleka zapuściła żurawia i z lekka się zaniepokoiła. Maryśka Picassem nie jest, ale jak już narysuje Matkę, to wiadomo, że bedzie na głowie chchoł, dłuuuuugie nogi i kwiatki zamiast rąk. Takie tam udoskonalone głowonogi.
Tymczasem Matka ujrzała niebiesko na białym korpus, lufę i pocisk – Rudy w akcji jak nic!!! Potworek nie powinien czegoś takiego rysować z powodów oczywistych – jakoś nie ma ostatnimi czasy okazji, żeby oglądać ów hit polskich seriali w telewizji. Matka podejrzewa nawet, że za chwilę Janosik może się okazać politycznie niepoprawny… Tak, czy owak Matkę na chwilę zatrwożył fakt świetnej znajomości uzbrojenia polskiej armii w czasach drugiej wojny światowej i późniejszych. A potem odebrała telefon i zatopiła się w rozmowie, a kiedy już skończyła, przypomniała sobie o Potworku bataliście.
A Potworek własnie skończył szkic dwubarwny i podziwiał swoje dzieło.
Matka przygalopowała, spojrzała i kamień, co tam kamień, kamienica z serca jej spadła. Gotycka, z warsztatem i stajenką.
Na rysunku widniał mianowicie ni mniej, ni więcej tylko taki osobnik:

-„Ach, jak cudny Mikołaj!” – wyrwało się Matce z piersi westchnienie ulgi – „I jaka ma P-I-Ę-K-N-Ą czapkę!!!”
Potworek wstał i rzucił Matce przeciągłe spojrzenie, na którym zawisły po chwili delikatne, ledwo widoczne kryształki lodu.
–„Kochana mamusiu…”– rzekł i zdmuchnął kryształki z grzywki –„…powinnaś wiedzieć, że Mikołaje chodzom WYŁOŁNCZNIE w takich czapkach…”