Matka to jest typ nieuleczalny. Marudzi, zrzędzi i jęczy, bo zawsze jej coś nie w smak. Paskudny chrakter taki, że aż strach! Matka to by się z taką Matką wcale nie przyjaźniła, gdyby nie to, że nie ma wyjścia. Cóż, widać taki marudny charakter być musi, ale przynajmniej coś z tego marudzenia wychodzi i poczucie spełnionego obowiązku jest, a to juz bardzo duzo. Matka finiszuje mianowicie z aniołami, które wystawi na aukcję, albo raczej napadnie rodziców i im sprzeda, zeby wspomóc dzieciaki, które tego potrzebują. Dzieciaki mordowały się dziś i malowały, jutro też zamierzają, a Matka miota się w tym wszystkim, przerzuca Potwory, odsiaduje jajo na radzie pedagogicznej i prowadzi normalne, planowe lekcje. W czwartek zaś kończy malowanie i zapewne poprawia, gdyz niektóre anioły zdają się wyglądać z polichromią znacznie gorzej, niż surowe… W środowisku Matki mawia sie wtedy, ze nie sa pomalowane, ale, ze uległy pomalowaniu.

Nieważne, grunt, ze młódź serce ma szczere i znów sie dobrze bawi!

Ale Matka nie o aniołach miała, tylko o czymś, co znowu sobie wymyśliła.

Bo Matka czasem wymyśla sobie zadanie – poszukać czegoś na temat odśnieżarek – takie, rozumiecie, czysto babskie zajęcie. I Matka czytała, czytała i w końcu zamówiła nie tylko odsnieżarkę, ale też odkurzacz do liści, o którym MiaUzon snił od jakiegoś czasu. Matka nabyła odkurzacz z nadzieją, że oto ślubny zacznie od tej pory snić o niej. Nie pomyślała tylko, ze może mu się dla odmiany przyśnić jakiś mercedes, ale trudno. Ryzyk – fizyk.

I Matka tak klikając wlazła przypadkiem na forum Rękodzieło. jak wlazła, tak została!

I już ma nabyte materiały do dekupażu wraz z piękna półeczką wieszaczkowo-szufladkową. Na razie się boi, ale jutro dziewczynka zdolna ma dekupazować anioły, więc Matka chytrze sobie podpatrzy i myśli, że ze swoim zawodem powinno jej wyjść dość szybko coś względnego. A ferie blisko, parę dni…

Ale Matka niekoniecznie na tym zakończy. Bo wlazła jeszcze dalej i popatrzyła sobie na bizuterię. I jak spojrzała, to oczy jej sie zrobiły jak guziki a potem deserowe talerzyki. teraz Matka czyta, czyta, boi się i czyta. I okazało się, ze tam nie tylko zielonaherbata bywa, która od dawna cudeńka z koralików robi, ale także poznana w realu justinehh, która tak cudne biżuty robi, że Matce do talerzyków deserowych doszedł bardzo zielony kolor, miejscami przechodzący we wściekłą żółcień.

Żeby pozbyć się tego niekorzystnego wyglądu (Matce nie jest dobrze w zółtym), Matka zaczęłą brnąć w te strony biżutowe, zapluła całą klawiaturę i wprawiła Potworka w szampański nastrój.

–„Ja to chcę te! I te!” – klaskał w tłuste łapki Potworek i dźgał w ekran – „I te też mogą być!”

No to Matka wie, co będzie robić w ferie…

Ale warsztatów biżuterii w szkole potem nie zrobi, o nie. Trochę cena inna niż mąka i sól – na szczęście. A poza tym zanim Matka się nauczy…

Zanim jej się zacznie podobać to, co robi…

No cóż – jedno jest pewne – Janeczka włoży wszystko, co dynda i błyszczy!

Najwyżej będzie jedyną wielbicielka Matki biżuterii…

Jeśli Matka oczywiście się odważy!

Matka obiecała, że doniesie o weselu. No to bardzo proszę:

Wesele weselem, ale najpierw należało wykonać prace lekko stresującą, czyli zdjęcia na ślubie. Matka zaopatrzyła się wiec w filmy, świeże baterie, aparat analogowy i – na wszelki wypadek – w cyfrówkę. Pogoda dopisała, bo nie lało, więc Matka odetchnęła z ulgą, że nie zrobi jej się na głowie chochoł, jak już sobie pracowicie coś ułoży z osobistych drutów.

-„Ja nie idę!” – oswiadczyła nagle Janeczka, która szykowała się na ślub od dwóch tygodni – „Pójdę z Olą na łyżwy!”

matka zrobiła zmartwiona minę, zacierając w duch łapki, bo spadł jej jeden kłopot z głowy.

–„A ja idę!” – przed Matką wyrósł jak duch Potworek i sprzedał wiadomość dnia.

-„Idziesz, idziesz” – mruknęła Matka szamocząc się z sukienką, którą pakowała do wielkiej torby -„I bedzie też babcia, która cię będzie tam pilnować razem z tatą.

I Matka ubrała się w garniturek, żeby nie zmarznąć, bo rzecz jasna musiała zrzucić z siebie kurtkę, żeby nie wygladać jak nasi polscy fotoreporterzy na oficjalnych uroczystościach. Musiałby co prawda zarzucić jeszcze trzy torby na ramię, założyć bandankę i opaskę na czoło, ale najlepiej będzie, jak porzuci tę dygresję i przejdzie do meritum sprawy.

W kościele panowały warunki jak w hotelu lodowym, Matka zakłapała więc zębami, ale rozebrała się posłusznie. Po chwili zrobiło się lepiej, bo pojawił się kamerzysta, podobno z telewizji i zaczął świecić Matce po oczach jakąś małą, ale pioruńsko jaskrawą lampą. Matka czegoś takiego jeszcze nie widziała. Stać naprzeciwko kamerzysty się nie dało, pozostało więc przemieścić się w jego pobliże. Matka została więc kilka razy zdeptana, bo gość zapomniał chyba, że ma takie urządzenie jak zoom i filmował wszystko pół metra od młodych. Kiedy zaś Matki nie deptał, to jednostronnie grzał jej w łeb lampą i Matka zaczęła się nawet w połowie mszy zastanawiać, czy zaryzykować swój skalp i tkwić przy kamerzyście dalej, czy rozwiązać sytuację inaczej.

Wybrała to drugie i potraktowała pana w sposób ostateczny, czyli z łokcia. Podziałało!

I zaraz potem pojawił się kolejny problem.

–„Witaj mamuniu!” – odezwał sie piskliwy głosik i Matka miedzy swoimi nogami ujrzała głowę Potworka -„Nie będę ci przeszkadzać!”

Matka padła. Potoczyła wzrokiem po kościele, namierzyła MiaUżona z teściową i zabiła wzrokiem. Nie doszło. Matka zmieniła przysłonę, wycelowała jeszcze raz i znów spojrzenie bazyliszka.

Nic z tego. Babcia pobożnie sufitowała a MiaUżon udawał, że nie wie o co chodzi. Za duży dystans.

Matka daruje sobie dalsze atrakcje, przemieszczanie się Potworka z miejsca na miejsce i z powrotem, bo się zagotuje. Babcia była bowiem poproszona do kościoła wyłącznie w celu doglądania przeciwobciachowego dziecka, które miało nie zakłócać uroczystości.

A jeśli chodzi o wesele, to Matka nie będąc na takiej uroczystości z piętnaście lat z okładem zapomniała, że jedzenie jedzeniem, tance tańcami, ale najwazniejsze jest towarzystwo. I tu pojawił sie problme, bo wesele przewidziane było na mniej, niz 40 osób. Jedna trzecią stanowiły małolaty o połowę młodsze od Matki, kilka osób w wieku sprzed wojny rosyjsko-japońskiej, zaś reszta prezetowała dumnie swe bardzo niewyszukane tatuaże. Takie na przykład jak kropka pod okiem czy między palcami, kotwica na ramieniu i tak dalej. Matka szybko wybrała opcje małolatów, którzy wypiwszy nieco stali się nawet rozmowni, niestety bardzo szybko opuścili lokal ze względu na niejaki brak kontaktu z otoczeniem.

A potem nastapiła tradycyjna inwazja lwów parkietowych, których zbudziła do walki niewielka ilość wody ognistej. Mieliśmy więc przysadzistego kurdupla z wyciągniętą koszulą prezentującego Gorączkę sobotniej nocy z głównym akcentem położonym na pracę rąk. Następny był amator-wspominacz, który bezskutecznie wieszał się na szyjach kolejnych gości zmierzających na parkiet i zasypywał ich dykteryjkami ze swego bogatego życia. Niestety tym razem skromne gabaryty powodowały wleczenie nieszczęśnika na piersi ofiary z miejsca na miejsce.

Ale najlepszy był zdecydowanie Texas Ranger. Matke bawił dopóty, dopóki nie zaczał rwać do tanca wszystkich dam jak leci, a miał niemiły zwyczaj kręcenia kółek w odwrotną stronę.

Ranger ubrany był w niebieski spodzień, grubą marynarkę w czarno-białą pepitkę, sraczkowe kowbojki i biżuty. Na głowie plereza rodem z NRD.

-„Ja nie mogę!” – MiaUżon postawił oczy w słup, gdy ujrzał rangera po raz pierwszy

I trudno sie dziwić. Ranger miał na każdej ręce po trzy ogromne sygnety i po jednej, ale za to mniej więcej półkilogramowej bransolecie ze złota próba 383.

-„Chyba musi mieć na działce żyłę złota!” – jęknął MiaUżon, gdy już się jako-tako otrzasnął.

-„I miedzi” – dodała złośliwie Matka, która w przeciwnym razie nie byłaby sobą.

Kiedy więc się przerzedziło na sali, Matka z MiaUżonem dali tak zwanego w niektórych kręgach dyla ciesząc się, ze za kilka dni studniówka.


Matka tylko nie wytrzymała i przy okazji zdjęć zapytała Młodych o rangera.

Okazał się być chrzestnym, zamieszkujacym od dłuższego czasu Australii.

Matka nie za bardzo jest zorientowana w złotonośności gruntów australijskich, ale podejrzewa, że Melbourne Ranger takowy posiada.

Bo jeśli chodzi o gust to cóż, dyskutować chyba nie warto?

Eeeech, początek roku a Matka wpadła w depresję okołoszkolną. To nie do pomyślenia, żeby drugiego stycznia nie było wolne! Cały Nowy Rok od zarania zepsuty – a to trzeba było przygotowywać się do szkoły na jakąś klasówkę, a to biec na pociag, żeby zdążyć na uczelnię, bo o godzinach rektorskich zapominali, a to znów teraz szkoła – w kółko macieju. A Nowy Rok jest wszak do dogorywania!

Matka wpadła więc w wir pracy i jak tylko weszła do pokoju nauczycielskiego to usłyszała:

-„Wszystkiego dobrego z okazji – psiakrew – nowego roku!”

-„A nawzajem, nawzajem!” – uprzejmie odrzekła Matka -„Również psiakrew!” – i zaraz jej sie lepiej na sercu zrobiło, że nie jest jedyna w klubie uciemiężonych.

-„Jeszcze tylko dziewięć dni!” – oświadczył przytomnie fizyk

-„Do czego?” – zapytała nieprzytomnie Matka, której system zdecydowanie odmawiał posłuszeństwa o ósmej rano.

-„Do ferii!” – odrzekł chórem ogół, który już wielokrotnie o tym fakcie został poinformowany przez fizyka.

No w istocie. Potem być może będzie płacz, ze semestr taki długi, bo Polak zawsze znajdzie sobie przeciez powód do narzekania, ale tymczasem można zacząć odliczanie. Matkę bowiem krótkie ferie świateczne jedynie rozjuszyły!

-„Będziemy jeździć na sankach!” – rozmarzyły się Potwory wywracając ślepiami.

-„Tak, tak!” – przytaknęła ochoczo Matka -„Zamówię armatki snieżne i ratraki, żebyście miały komfortowo!”

-„Że jak?” – wybałuszyły oczy Potwory a Matka machnęła tylko ręką.

-„To kupujemy tę odśnieżarkę w Realu?” – MiaUżon na słowa kluczowe dotyczące zimy natychmiast wysunął głowę znad fotela.

Matka postukała się w czoło a potem zaraz pomyślała sobie, że jak spadnie znienacka pół metra, to padnie na pysk i znów popędzi do pracy taksówka, o ile ta bedzie miała podłoże poduszkowca.

-„To może te nasz bony na to pójdą, co? Te świąteczne.” – zaproponowała.

MiaUżon na to przystał.

Matka nabedzie więc nieznany elektryczny sprzęt, być koże zresztą na spółkę z sąsiadami.

A jutro sprzeda ploteczki weselne. Oj, egzotycznie było!!!

Matce trafiły się w tym roku dwie okazje: wesele i studniówka. No co jak co, ale na weselu Matka nie była lat piętnaście – całe towarzystwo albo pożeniło się wcześniej, albo ich dzieci jeszcze do wesel nie dorosły. Potwory wpadły w dziką rozpacz – studniówkę jeszcze jakoś mają zamiar przeżyć, ale wesele oprotestowały głośno, tym bardziej, że za mąż wychodzi ukochana niania Maryśki. Ta sama, co to co chwila leży w szpitalu.

Matka przyznać musi, że na ślubie będzie raczej służbowo, bo robi zdjęcia. Fucha lekko stresująca, ale zapewniająca zdecydowanie najlepsze widoki. Nawet ksiądz ma gorsze – uważa Matka – bo co chwila musi jednakowoż zaglądać do mszału.

-„Weźmiesz nowy aparat?” – zapytała zaraz fachowo Janeczka

-„Nigdy w życiu!” – zaprotestowała od razu Matka i zapisała na kartce, że ma kupić trzy Superie. Nie po to ma analogowego Nikona, zeby robic zdjęcia jakimś bździdłem wakacyjnym. Bździdło było jednak potrzebne, bo Matka nie odpusciłaby sobie starego przyjaciela Nikona, zamieniając go na cyfrową lustrzankę. Jeszcze nie teraz.

Nie o tym być miało.

Bo jak bale, to niestety i ubranko, a Matce takie okazje nieczęsto się trafiają i szafę ma pustą. Rok temu obskoczyła studniówkę i teraz drugi raz w to samo ubrac się nie ubierze. Byc może chadza w spodniach, ale bal jest balem i kobieta kobietą.

-„To kupisz sobie NOWĄ sukienkę?” – Janeczka wywróciła oczami z zachwytu

-„Pójdę i zobaczę” – mruknęła okrutnie nieszczęśliwa Matka, która zaraz sobie wyobraziła, że bedzie musiała porzucić w sklepie ukochana skórzaną kurteczkę, ściagnąć portki, buty i w zasadzie całą resztę i tak w kółko macieju.

No i poszła.

Do oblecenia było kilka wielkich sklepów z niezliczonymi stoiskami. Matka już kilka tygodni wcześniej wykonała genialny manewr taktyczny, który polegał na wyjeździe do Sąsiedniego Większego Miasta, gdzie znajdują sie ogromne galerie. Skutek był taki, że ilekroć zawieszała oko na jakiejś sukience słyszała radosne:

-„Dzień dobry sorko!!! Mamo, mamo, zobacz, to nasza sorka ze szkoły!”

Nie pomogło ewakuowanie się do bocznych uliczek – cała Matki Matropolia ruszyła na poszukiwanie sukienek do Innego Miasta.

Matka wróciła z niczym, dowiedziała się, że trafiło się i wesele, i studniówka jest wyjątkowo wcześnie, więc wpadła w najczarniejszą z rozpaczy, i o sprawie zapomniała.

Ale przyszła kryska na matyska i za trzy dni trzeba sie ubrać. Najpierw spodniowo – bo te zdjęcia, potem elegancko, no bo ubaw.

Matka przejrzała oferty sukienkowe. Odrzuciła wprawnym, wirtualnym gestem wszelkie krótkie i na ramiączkach cienkich, jak włos lub bez nich. A potem rozerzała się zdumiona, bo zostały jej ze trzy szmaty w kolorze różowym lub błękitnym i kroju wsiowym typu : „remiza, w mordę i wylot”.

-„Ja bardzo przepraszam” – Matka podrapała się w głowę -„Nie ma teraz sukienek, pod które można włozyć normalną bieliznę? Nie taką ze sznurków?”

-„A nie, no są!” – panienka wyciagnęła kolejne wersje, tym razem trumienne chyba.

Matka spojrzała z zazdrością na kobietkę mierzącą właśnie sukienkę królewny Śnieżki.

-„A rozmiaru 34 pani nie ma?” – spytała kobietka ogladając się krytycznie w lustrze a Matka zabiła ją wzrokiem natychmiast.

I poszła dalej, a potem pojechała, i kręciła nosem raz tu, raz tam. A to cena oscylowała wokół czterech cyfr, a Matka zdrową na umyśle jest bardzo, a to krój wsiowy, a to wreszcie wszędzie to samo.

-„Niech pani spojrzy, jak piękna jest ta w kolorze starego złota!”- zachęcałą Matkę starsza pani.

No piękna to ona była. W ośmiu stoiskach taka sama.
Matka siadła w samochodzie, obmacała swoje korzonki i wykonała telefon do MiaUżona:

-„Załatw mi te zabiegi natychmiast, bo ja czuję, ze nie wysiedzę na weselu ani minuty!”

Plecy rypały Matke okrutnie. MiaUżon uwinął się w trzy minuty. Nareszcie. Matka za moment biegnie na różne fizjoterapie. Niestety nie wiadomo, czy pomoga piorunem. Raczej nie. Jak ją pognie, to o sukience będzie mogła tylko pomarzyć.

Wróciła do pierwszego sklepu.

-„To ja przymierzę te sukienkę!” – pokazała palcem kieckę królewny Śnieżki w kolorze brązowym i wzdrygnęła się.

-„Bedzie pani wyglądać pięknie!” – pojawił się małżonek pani sprzedawczyni, a Matka od razu miała na sumieniu kolejne morderstwo.

A potem wsadziła na siebie halke z jakimiś drutami, na to spódnicę, gorset, który córka pani zasznurowała jej z poświęceniem, i bolerko. Było więc bezpiecznie od góry. No, w miarę bezpiecznie.

-„Mało miejsca!” – wystękała Matka, próbując przejrzeć się w lustrze.

-„Alez nie, nie, niech pani wyjdzie!”- zaprotestowała pani właścicielka -„Tu jest wielkie lustro!!!” – i pokazała Matce przyrząd, który znajdował się w odległości pół kilometra od stoiska.

-„Tak mam wyjść???” – Matce stanęły włosy dęba na głowie.

-„No a jak?” – pani wytaszczyła Matkę z przebieralni. Nie było wyjścia.

Matka otrzepała pióra i podeszła do lustra.

-„O, w mordę!” – mrukneła do siebie.

-„A widzi pani?” – klasnęła w łapki pani.

-„Bedą się za panią oglądać wszystkie chłopaki!”- pan przygrzał komplementem z grubszej rury.

-„Nie, no wie pan, jeden to się już obejrzał jakieś dwadzieścia pięć lat temu…”- zaprotestowała Matka

-„Ty stary durniu!” – właścicielka trzepnęła małżonka w rękaw.

-„Oj, fajna sukienka!” – jakaś kobietka zachwyciła się przechodząc.

No fajna. Matka nie sądziła nawet. I nabyła ją szybko.


-„Pokażę wam jak wyglądam, ale nic macie nie mówić tacie, zrozumiano? Bo sukienkę facet ogląda dopiero wtedy, kiedy sie wychodzi na bal. ” – uzgodniła Matka z Potworami, kiedy odebrała je od Babci.

Pokiwały energicznie głowami, wpadły w zachwyt i Matka się rozebrała, upychając sukienke do szafy.

-Mamy tajemnicę, mamy tajemnicę!” – uradowały się.

Wieczorem przyjechał MiaUżon i poszedł do sypialni sie przebrać.

Matka usłyszała galop Janeczki.

-„Witaj tatulku!” – zawołała – „Mam dla ciebie pytanko za trzy punkty : jak sadzisz, jaką sukienkę kupi sobie mama na wesele?”

Matka zazgrzytała na dole zębami.

A potem usłyszała tętent delikatniejszy, należący bez cienia wątpliwości do Potworka.

–„A MY to mamy sekret z mamą i wcale się od nas NIE DOWIESZ, że mama kupiła sobie piekną, nową sukienkę, która wisi tu, w szafie, bo to jest nasza TAJEMNICA!!!” – i Potworek przesunął drzwi z tę i z powrotem.

A Matka Potwory zamordowała natychmiast i nie wie, o czym Wam bedzie dalej pisać. Ot, co!

Matka padła na pysk po tej lekcji poglądowej na temat wyrobu aniołów. Siedziała w szkole od ósmej rano do siedemnastej, zeby posprzatac ten bajzel. I tak, jak przewidywała – młodzież raczyła przyjść w ilościach nieprzerabialnych na pierwszych dwóch godzinach, a potem sytuacja normalniała.

Trup ścielił się gęsto, fruwały kulki z masy solnej, gawiedź patrzyła i darła paszcze. Matka sypała do misek, które dało się policzyć na palcach jednej ręki, makę, sól i lała wodę. Macała masę, czy dobra, czy nie. Łapała się za głowę, bo każdy robił swojego maszkarona i nie zamierzał nikogo słuchać. Z jednej strony Matka miała dobrze, bo nie przemęczała się dodatkowo, ale z drugiej – plon pracy jest taki, ze ciężko powiedziec, czy ktos go nabędzie…

Mamy więc połowę aniołów z downem, jedną czwartą niedorozwiniętych, potem parę procent inwalidów życiowych, do tego dochodzą anioły upadłe, punki, skiny i poczwary. Ile tego było Matka nie wie, ale zasłała cała podłogę w kanciapce, zakluczyła i finał. Zajrzy po świętach. Jakaś setka będzie, albo lepiej.

No jest parę aniołów możliwych a nawet bardzo ładnych i to jest sukces. Poza tym jakieś trzydzieści osób siedziało murem, no, może i z czterdzieści nawet, i mordowało się z jęzorami na wierzchu i prawdziwą przyjemnością.

Matka odsiewała element nawiewający z lekcji, trafiał ją jasny szlag, bo porżnięto na kawałki ręcznie dzierganą z nitki, zjawiskową koronkę- wstawkę z sukienki Babci Matki, jakieś osiemdziesiat lat z okładem miała ta koronka(zabrana bez pozwolenia ze stolika Matki) i padała z pragnienia, i głodu.

A potem posprzątała z kilkoma osobami aulę, żeby panie woźne nie wyzionęły ducha i przeniosła anioły jeden po drugim w bezpieczne miejsce.

-„Nigdy więcej!” – zawołała Matka przechodząc pustym i ciemnym korytarzem – „Nigdy więcej nikt mnie na nic podobnego nie namówi!!!”

-„Rok temu mówiła pani to samo, pamiętamy!” – woźne wystawiły głowy z dyżurki.

-„Naprawdę?” – zdumiała się Matka.

-„Naprawdę! Przy okazji dekoracji bożonarodzeniowych! – przytaknęły panie woźne.

No faktycznie.

Bo człowiek to jednak bestią zapominającą jest.

I dobrze.

Bo już nikt by nie kiwnał palcem.

Nigdy.

A kiwa!