Matce nie idzie. Nie idzie w kwestii połączenia z intenetem, ale czemu się Matka dziwi, jeśli stara się o dostęp najbardziej popularny? Matka wyliczyła sobie bowiem, że wypowie jedna umowę i wstrzeli sie bezkonfliktowo w nastęną, ale jakoś musi być kiepska w rachunkach, bo teraz ma nieplanowaną przerwę w pracy, zero woadomości o stanie konta i inne atrakcje, a raczej ich brak.
-"Bardzo nam miło, że zamierza pani korzystać z naszych usług, ale mamy taki nawał zamówień, że opóźnienia w ich realizacji sięgają dwóch tygodni"- zakląskał miły pan z firmy, a Matka oczami wyobraźni zobaczyła siwy dym, który walił mu z uszu. Mógłby się uczyć od Maryśki swoją drogą.
-"Proszę pana!" – zaczęła wkurzona Matka, która starym wróblem jest i nie da się nabrać na podobne numery -"Ja to bym chętnie panu powiedziała co o tym myślę, ale mam wrażenie, ze to nie ma najmniejszego sensu i nic nie zmieni!"
-"Dokładnie!!!"  ucieszył się pan a Matka natychmiast wepchnęła mu do gardła wyżej wymienione słowo.
-"Nie, no widzi pani…" – zaczał znów pan niepewnie, wyciagając sobie "dokładnie" spomiędzy migdałków -"…ja to powiem pani, jak jest naprawdę."
-"O?" – zdziwiła się Matka uprzejmie, obficie polawszy najpierw język jadem
-"Bo my to mamy mieć planowana awarię między 6 a 11 października!!!"- wypalił pan.
-"Panie!!!" – ryknęła Matka, która już miała dosyć marnowania czasu – "Czy pan się sam słyszy???"
I zakończyła kretyńską konwersację, żeby przypadkiem nie zarazić się głupotą.
Nie ma więc netu przez kolejny tydzien i nie wiadomo co dalej.
–"Mamo, mamo, mozie pojedziemy do sklepu?"– zapiszczał Potworek, który wyrósł nagle przed Matką i zmienił hierarchię wartości spraw.
-"Noooo… nie planuję…" – zajęczała Matka, która odbyła rundkę honorową po wszelkich hipermarketach i napełniła lodówkę bo brzegi.- "A co ty byś chciała kupić – żelki?"
–"Nieeeee…" – zamachał łapkami Potworek
-"Biszkopty?"
–"Nieeeeeee"– Potworek znów nie mógł wyartykułowac tego, co zamierzał.
-"A więc?"- zainteresowała się Matka, która już nic nie mogła wykombinować
–"No ja to bym chciała koronę!!!" – wypalił Potworek i usmiechnął się od ucha do ucha.
-"Już koronę na bal???" – przeraziła się Matka, bo andrzejki jeszcze wszak daleko.
–"Nie na bal, tylko dla ŻABY!!!"– zirytował się lekko Potworek
-"Dla żaaaaaaaby?" – Matka wywaliła gały – "Dla NASZEJ żaby???"
–"No pefnie, że dla naszej!" – żachneła się Maryśka. W koncu sprawa była oczywista a Matka o jakichś balach myśli.
-"Ale ty wiesz co?" – zastanowiła się głośno Matka – "Z tego, co wyczytałam to ta nasza żaba jest samiczką"
-"A co to znaczy?" – zasępił się Potworek
-"No to, że jak ja pocałujesz, to zamieni sie nie w królewicza a w królewnę!!!"
Maryśka wpadła w czarną rozpacz.
–"Kjójewna? Po co nam kjójewna???"
-"No właśnie!"- Matka patrzyła, co też Potworek wymyśli.
Nagle dziecię klasnęło w łapki a oczka rozbłysnęły mu niczym latarnia na Faros.
–"Jusz wiem!!! Ja jom na-u-czę spszon-tać w mo-im po-ko-ju!!!"

Matka wybyła wczoraj z MiaUżonem i Potworami do SąsiedniegoMniejszegoMiasta w celach towarzyskich. Odległość niewielka, ale dłużyła się Matce bardzo, bo Potworek wykazywał niską żywotność i wydawało się, że coś może z tego być. Coś raczej niekoniecznie dobrego, bo temperatura lekko podskoczyła, ale ponieważ Matka zasmarkaną lekko jest, a i Maryśka niedawno pokasływała, więc Matka zlekceważyła ostrzeżenie, kładąc to na karb niedoleczonego wirusa.

Bo Matka stara a głupia!!!

-„Ty wiesz, żeby to nie była tylko jakaś grypa żołądkowa, bo mnie tak męczy od wczoraj w żołądku”- zakrakała Matka w 1/3 drogi.

-„No to zapytaj ją, czy jej przypadkiem nie chce się wymiotować” – poradził MIaUżon i było to niewątpliwie odkrycie roku w kategorii Medycyna i Zdrowie.

-„Dobrze się czujesz?” – Matka wykonała skręt tułowia, żeby wykonać lustrację Potworka, który siedział smętny i łypał oczami.

–„…” – kiwnął głową potakująco, co Matki nie przekonało.

Zastygła więc w pirueciku wszstkie czułki zarzucając na tylne siedzenie i następne czterdzieści kilometrów pytała co chwila, czy jest OK.

A Potworek kiwał głową, że jest.

I jakoś się nie irytował, że Matka gada jak papuga.

A potem drgnął, złapał się za gardło i zajęczał:

–„Tylko gajdło mnie bajdzo boli!!!”

-„Gardło?” – wytrzeszczyła oczy Matka i trwało to dwie milisekundy. A potem w ciągu kolejnej milisekundy odwróciła się, otworzyła skrytkę, zagrzebała i wyciągnęła worek.

Jeszcze jedna milisekunda i był ślicznie wywinięty.

-„Ja to na wszelki wypadek co go…” – zaczęła Matka szybko jednocześnie się odwracając i na godzinie dwunastej usłyszała:

-„Bueeeeeeeeeeee!”

A potem na dziewiątej:

-„BUEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!

-„O matko, stawaj, rzyga, rety, rzyga, rzyga!” – ryknęła Matka, powiedziała dzień dobry czółkiem w szybę, bo MiaUżon posłusznie stanął w miejscu, okrążyła ciężkim kłusem nissanka i odebrała z rąk ślubnego pełniutką reklamóweczkę wraz z Potworkiem ubżdżonym od stóp do skarpeteczek włącznie.

–„Rzygałam!” – oświadczył Potworek z godnością, oglądając swoja sukienkę, która w sposób cudowny zmieniła całkowicie kolorystykę.

-„No wiem, ale tak się nie mówi!” – jęknęła Matka zużywając pół rolki ręcznika papierowego, żeby powycierać dziecię i najbliższe otoczenie, czyli fotelik i pas.

Maryśka dojechała, ale apetyt straciła całkowicie. Z humorem było za to nie najgorzej i Matka podejrzewając, że to może jednak choroba lokomocyjna, wysłała ją po dłuższym na dwór, razem z Janeczką i dużo, dużo starszym Mateuszem.

No i Matka stara i koszmarnie głupia!!!

-„Mamo, mamo, Maryśka zwymiotowała na huśtawce!” – przygnała Janeczka.

-„To już pojedziemy!” – zarządził MiaUżon i pojechali z wodą, ścierkami i podkoszulką na wszelki wypadek.

Maryśka jednak po emocjach padła i przycięła komara. Matka w tym czasie próbowała bezskutecznie dodzwonić się do znajomej lekarki, co jej się udało dopiero tuż przed Matki Metropolią.

–„Gdzie dzwonisz?” – – zapiszczało z tyłu słabym głosem.

-„Do lekarza” – wyjaśniła Matka przerywając rozmowę -„…i rozumiesz” – tokowała dalej lekarce -„…nie ma apetytu, ma temperaturę, nudności…”

No i dowiedziała się, że to niechybnie wirus, bo aktualnie szaleje, i że ma czekać co dalej a w razie czego isć tam a tam.

–„Co powiedziałaś tej pani?” – znów zapiszczało głosem Potworka. Czujny był, znaczy się nie było z nim najgorzej.

-„O rety” – podrapała się w głowę Matka, która miała już dość atrakcji – „Ale kiedy powiedziałam, bo już nie pamiętam?”

–„No, mówiłaś, że miałam NUDNOŚCI„– doleciał słaby głosik z tylnej kanapy.

-„No bo to prawda” – kiwnęła głową Matka.

„A wcale że nie!– oburzył się Potworek –„Tylko tjoche rzygałam, a huśtafkach z Matełuszem było okjopnie fajnie i nikt się nawet przes chfilę nie nudził!!!

Kiedy Matka usłyszła, ze zaczyna lekcje w szkole o ósmej, pomyślała sobie natychmiast z rozrzewnieniem:

-„Psiakrew, znowu będzie jazda z wyciąganiem Potworów z łóżek! Matkę trafi wielokrotny, zmasowany oraz najjaśniejszy szlag, połączony z wyjściem ze skóry własnej”

Matka w swej ogromnej delikatności przemilcza lekko niewygodny fakt, że sama przepada za wylegiwaniem się do ósmej trzydzieści, natomiast nie dłużej, gdyż dyskomfort napada Matkę od kilkudziesięciu lat nagle a niespodziewanie. Z dwojga złego woli jednak wylegiwać się z obrzydzeniem, niż iśc do pracy ze wstrętem. Różnica jest istotna i Matka jest przekonana, że wiekszość śmiertelników – wyłaczając jednostki patologiczne, które od piątej trzydzieści tłuką sie po domu w poszukiwaniu zajęcia – się z nią zgodzi.

Matka porzuca dygresje i wraca do szlagu. Otóż po pierwszej pesymistycznej myśli – wszak Matka jest Naczelną Katastrofistką Rzeczypospolitej- przyszła kolej na światełko w tunelu.

-„Na szczęście rano jeszcze świeci słońce, zaraz przesuną czas i najgorzej będzie od połowy listopada, ale tym będę się martwić potem!” – pomyślała Matka radośnie.

I jak się okazuje zmarnowała czas i parę szarych komórek na radość. Zegar biologiczny Potworów nie zna pojęcia jasno-ciemno. Odróżnia natomiast szóstą rano od dziewiątej trzydzieści, kiedy to w wakacje Potwory raczyły przenosić się do świata ożywionego.

-„Wstajemy!!!” – zaryczała rano Matka, przemknęła do pokoju Janeczki, włączyła światło i radio, wróciła galopkiem do łazienki i umyła zęby.

-„Spóźnimy się!!!” – postraszyła ze szczoteczką w paszczy.

Odpowiedziała jej najgłuchsza ze wszystkich cisz.

Należało Potwory wypłoszyć używając krioterapii.

Matka pocwałowała w kierunku okien i otworzyła w obu pokojach.

-„To niesprawiedliwe! Jestem niewyspana i nigdzie nie idę!” – Potwór siadł na łóżku i padł z powrotem.

-„Ale ja idę i nikt nie będzie na mnie czekał!!!” – rzekła Matka fortissimo, bo rano nie ma z nia dyskusji. Matka rano używa niemal wyłącznie ryku, gdyż wszelkie inne modulacje głosu są przez Potwory ignorowane i sprawnie wyciszane snem.

Janeczka siadła znów.

-„Marysia też wstaje!!!” -Matka wsadziła łeb do pokoju Potworka, ale ten przewrócił się jedynie na drugi bok, taszcząc za sobą Pszczołę Gucia wielkości małego słoniątka.

-„Przyjdę, jak bedzie wolny zlew!” – Potwór podrapał sie leniwie po plecach i ziewnął rozdzierająco.

-„Zlew jest dawno wolny, ja myję głowę w brodziku, nie pamiętasz?” – Matka była zła jak osa.

Janeczka ziewnęła znów:

-„Muszę się przeciąąąąąąągnąć!” – i podrapała sie po głowie.

Matka wyprysnęła z łazienki z pianą na głowie i otworzyła paszczę.

-„No już, już!” – Potwór drgnął i ponownie pokazał Matce dolne rejestry gardła -„Nie widać, jak się spieszę?”

Po skontrolowaniu bezruchu totalnego w pokoju młodszej latorosli Matka wypłukała głowę, zawiązałą na niej turban z ręcznika i przystapiła do ostatecznego ataku.

-„A teraz Marysia wstaje, bo Janeczka nie zdąży do szkoły!” – zarządziła Matka, pomacała się po plecach i z westchnieniem zakleszczyła łapska na odnóżach Potworka. Podczas wyciągania dziecięcia przez otwór w szczebelkach siedem razy zazgrzytały jej dyski w kręgosłupie, dziewięć razy zarwały stawy wszelkiej maści i spadł turban z głowy.

-„Ja się kiedyś wykończę” – zajęczała Matka -„A póki co siusiu, ząbki i ubieramy się”

Maryśka została usadzona na nocniku, ciuchy przygotowane, papier wciśnięty do tłustej łapki i Matka mogła zniknąć w pokoju, żeby się ubrać.

Gdy wróciła, żeby wysuszyć głowę dziecka już nie było. Z jadalni na dole dochodziły radone odgłosy brzękających kubków i talerzyków.

-„Już schodzę i zaraz jedziemy!” – wrzasnęła Matka w czeluść schodów, wysuszyła włosy do góry nogami i zrobiła sobie oko.

Zbiegła minutę przed wyjazdem, żeby wchłonąć kanapkę i zastała Janeczkę spoglądającą smętnie na talerzyk Maryśki. Talerzyk ten był szczelnie zabudowany bułeczkami, podczas gdy Janeczkowy już nie.

-„A gdzie jest Maryśka?!” – Matka wybałuszyła ślepia. Potwory tłuką się przy śniadaniu, ale czegoś takiego, żeby jeden drugiego utłukł dokumentnie przed spożyciem czegokolwiek jeszcze nie było!

-„W ogóle nie zeszła!” – wruszył ramionami Potwór i Matka daje sobie głowę ściąć, że się obruszył.

Matce włosy stanęły dęba i pomyślała sobie, że właściwie od jutra może je suszyć w normalnej pozycji. Szkoda zachodu na wiszenie z głową nad posadzką. Popędziła po dwa schodki na górę.

Łazienka pusta.

Pokój Janeczki pusty.

Pokój Starych pusty.

Pokój Maryśki pusty.

Znów schody, tym razem na strych.

Pusto.

Schowek jeden i drugi – nie ma nikogo.

Matka wróciła i stanęła bezradnie w przedpokoju.

I kombinowała.

Kombinowała.

Kombinowała.

A że robiła to w ciszy, to niechcacy zmyliła przeciwnika.

Zachrobotało i zaszeptało.

Matka na palcach zajrzała do pokoju Maryski. Potworka dalej tam nie było. Zasłał ślicznie łóżeczko i zniknął. Po chwili można było jednak dostrzec lekkie wypukłości pod kołderką. Maryśka porzuciła już okres, kiedy to załaniała sobie głowę, wystawiała dupsko i nogi myśląc, że jej nie ma. Nie, nie! Teraz Potworek był naprawdę zniknięty!!!

A spod kołderki zatekściło nagle cichutko:

–„A zajaz Mamujka przyndzie, popatszy do pokoju i powie:Ojejku, jejku, nasa kochana Majisia na pewno jusz sobie sama poszła dawno do pszeczkola!!!I ucieszona pojedzie z Janeczkom do szkoły a ja tu dopiejo pośpiem i porzondze!!!”

Matka zaczęła rok szkolny pełną parą. Oznacza to masę jakichś papierów do wyprodukowania, końcówkę malowania obrazu i dwumiesięczne spóźnienie z następnym, przygotowanie płyt do zrobienia odbitek, bo promocja sie kończy a Matka oczywiście je podpicowuje ile się da i tak dalej, i tak dalej.

Najbardziej jednakowoż znamiennym objawem początku roku szkolnego jest gil do pasa. U Maryśki, Janeczki i oczywiście Matki. Bo Matce natychmiast sie przypomniało, że jest coś takiego jak gardło osobiste, które drapie sobie delikatnie rankiem, zaś po sześciu godzinach nadawania na najwyższych obrotach rwie, wyje i co kto jeszcze chce. Matka kuruje się więc zawzięcie, wykorzystując cztery dni wolnego.

Ale doszła jeszcze jedna nowość absolutna – Matka zapisała Potwora na regularne lekcje angielskiego do szkolnej koleżanki. Wozi go raz w tygodniu pod Metropolię zastanawiając się, co też będzie, jak śniegu nasypie…

Ponieważ wyprawa jest za miasto, więc Matka postanowiła za pierwszym razem sprzedać Potworka teściowej na małą godzinkę, bo przecież nie będzie z nim siedziała w samochodzie, ale jak to zwykle z Matka bywa, plany wzięły w łeb. Matka utknęła mianowicie w korku ulicznym, zaczęła natychmiast umierać z głodu i upału i ostatecznie nabyła droga kupna pączki i zaciagnęła bardzo uradowanego Potworka ze sobą.

-„Mamo, nie przyjadę z Maryśką, bo nie zdążę. Pogoda jest ładna, to sobie pospacerujemy, to tylko czterdzieści pięć minut!” – zadzwoniła Matka do teściowej.

-„Ojej, szkoda…” – zmartwiła się straszliwie Babcia a ze słuchawki Matkowej komórki rabnął czarny dym o zapachu siarki.

Matka oddała więc Janeczkę w ręce koleżanki-anglistki i ruszyła na podbój dróg nieutwardzonych, podziwiając wille wystawione przez ubogich lekarzy – tak przynajmniej stało na tabliczkach. Nagle do uszu Matki doszedł delikatny warkot i Matka ujrzała znajomy widok – na niebie kołysała sie motolotnia.

-„Zobacz, zobacz szybko co frunie!”- zawołała uradowana Matka

-„Jejku!”– klasnął w łapki Potworek –„Taka sama, jak fjuwa u nas!!!”

-„Może to nawet ten sam pan?” – pomyślała głośno Matka i nie zdążyła nic więcej, bo łobuz jeden odleciał w siną dal.

Maryśka zajęła się wielkim, zielonym pasikonikiem, który nastroszył wąsy i łypał na Potworka.

Wtem Matka kątem oka zauważyła, że coś zakłóca jej pole widzenia. Pojawiało się i znikało, więc Matka nadludzkim wysiłkiem zadarła głowę i ku swojemu zdumienu ujrzała coś, co jeszcze nie tak dawno wspominała z rozrzewnieniem.

Na niebie krażył mianowicie piękny szybowiec i Matce przyponmniało się, że po drugiej stronie drogi jest przecież małe, sportowe lotnisko.

-„Zobacz Marysiu, to szybowiec!!!” – Matka dźgnęła palcem w niebo a Potworek posłusznie rzucił tam oczkiem.

-„A czemu tak cicho?” – Maryśka podeszła do sprawy rzeczowo.

-„Bo on nie ma silnika, to nie jest normalny samolot!!!”

Potworek skrzywił się, starając upakować do łebka dużą ilość dziwnych wiadomości. Wylazły bokiem i spadły w piach.

–„A KTO go puścił?” – spytał niepewnie.

-„Pan z samolotu, ale w środku siedzi człowiek i kieruje tym szybowcem. Leci coraz niżej i niżej, aż wyląduje” – rzecz była prosta, jak drut, więc Potworek na pewno zrozumie, Matka była pewna.

–„Nikogo tam nie widzem!” – Potworek poszedł w zaparte i patrzył na zjawisko z lekką odrazą – „I ciongle go nie słysze!!!

Szybowiec przepadł bezszelestnie za drzewami, zawrócił i pojawił się znów, tym razem tuż nad domkami, przygotowując się do lądowania.

-„A co on siem zjobił nagje taki duży?” – wystraszyła się Maryśka i zrobiła krok do tyłu.

-„No bo już teraz ląduje tu, za drogą!” – wyjaśniła Matka a szybowiec posłusznie usiadł na trawie.

–Wies co?– Potworek spojrzał z wyraźnym obrzydzeniem –„Wjacam do pasikonika. Ten samojot jest za DUŻY jak na ZABAFKOWY!!!

Matka siedzi nocami i przygotowuje płytę ze zdjęciami do wywołania, bo promocja korzystna jest i trzeba mieć sztuk 450 albo 150. Matka wykonała plan potrójnie i daje 750 sztuk, bo nazbierało jej się okrutnie dużo zaległości wakacyjno-komunijnych, więc z radością ujrzała albumy w hipermarkecie, w które wtryni Janeczkową I Komunię.

-„A co zrobimy z tymi zdjęciami, co mi robił fotograf w kościele?” – zajęczał zaniepokojony Potwór.

-„Te duże włożymy w album samoprzylepny, który już masz…” – zaproponowała Matka – „…a resztę w nowy”

I wiedziała doskonale, że „NOWY” jest słowem magicznym i niezależnie od obrazka na okładce Potwory wpadną w dziki zachwyt, trwający od chwili do trzech, ale jednak zawsze.

-„A zdjęcia z księdzem?”- przypomniało się Janeczce.

Matka zazgrzytała.

Zrobiła mianowicie niezliczoną ilość zdjęć z przemiłym zresztą księdzem, kiedy Potwór doniósł jeszcze trzy jednakowe sztuki wykonane przez fotografa, za które trzeba było słono zapłacić a Matka nie zauwazyła, kiedy też Potwóra do tego typu ujęcia zachęcono.

-„Daj spokój!” – machnął ręką MiaUżon, kiedy Matka zrobiła się niebezpiecznie purpurowa.

-„Ten fotograf dlatego tak świetnie prosperuje, że wszyscy machają ręką!!!” – zjeżyła się Matka, ale dała spokój.

–„A cemu to zdjencie takie dzifne?” – Maryśka popatrzyła na nie uważnie i namarszczyła się jak mały mops.

Matka starła mgłę z oczu i rzuciła jednym kontrolując Potwora, czy znów nie robi sobie jakichś pozowanych ujęć przed kościołem.

Janeczka na fotografii stała opatulona w szydełkową pelerynkę od Babci, sukienki ni cholery nie było widać, ksiądz nieduży, więc cały zasłonięty, do tego ze świecą Potwora na twarzy. No bajka.

-„A gdzie on ma jęce? Ten ksionc – znacy siem” – Potworek krytykował zdjęcie. Matki krew!

Matka z westchnieniem spojrzała. Księdzu było widac jeden but, kawałeczek komży i czubek głowy. Resztę stanowiła Janeczka.

-„Ręce ma schowane w rękawy komży, tej białej” – wyjaśniła.

Potworek skrzywił się.

–„Jenkawóf teź nie widzem!”

-„Bo Janeczka zasłania prawie całego księdza, dlatego nic nie widać!” – ucięła Matka i pojechali do domu, choć widac było, że Potworek przeżywa fotografię Janeczki, jakby od tego zależała kariera modelki. Zresztą w wakacje, co zdjęcie wpadło w łapki Potworka to słychac było głosno wyrażaną dezaprobatę…



I to było w maju. Maju – miesiącu I Komunii.

A teraz mamy wrzesień.

Matka pojechała jak co rano z Potworami – najpierw do szkoły Janeczki, potem do przedszkola Maryśki.

-„Chodź jeszcze na chwilkę, pójdziemy zapłacić za obiady Janeczki” – Matka wyciągnęła Potworka z samochodu i zamykała cały bajzel, gdy dziecię znieruchomiało i zamieniło się w słup soli.

Matka z zainteresowaniem rozejrzała się wokół, ale nie było specjalnie na co patrzeć, bo dochodziła ósma i plac opustoszał. Od strony plebanii pędziła za to jakaś postać z gitarą, a że wietrzysko było okrutne, więc pomagała sobie ochoczo ręką, żeby nie odfrunąć. Cóż, sutanna w przypadku wiatru niekoniecznie sprzyja, bo nie jest specjalnie aerodynamiczna, ale najwyraźniej ksiądz był zaprawiony w boju, bo pudło gitary unieruchomił sobie pod jedną pachą i wykonywał ściśle zaplanowane ruchy drugą ręką, dzięki czemu szybko, acz z łopotem posuwał się naprzód.

-„Co tak patrzysz?” – zdziwiła się Matka -„Nie poznajesz? To ksiądz, który uczył Janeczkę religii!”

–„Wiem, wiem, ten ze zdjencia!” – mruknął niepewnie Potworek -„Tylko ja nie jestem pewna…”

-„Czego nie jesteś pewna?” – spytała Matka kierując się w stronę szkoły, ale Maryśka ani drgnęła, tylko świdrowała wymachującego ręką księdza dalej oczkami.

–„Nie jestem pewna…” – Potworek szepnął konspiracyjnie, aż Matce zaskrzypiały bębenki w uszach -„Nie jestem pewna… cy ta jęka należy do niego…”