Matka w piętkę goni. Tu pryska morelkę – w nocy leje, choć miało świecić słońce. Że w nocy nie świeci? No, może coś tam innego świecić miało, ale o żadnej wodzie Matka nie słyszała. Po trzech dniach Matka znów miała pryskać, ale się kwiatki rozwinęły i umarł w butach!

Teraz jeszcze trzeba trawę załatwić, czyli uprzejmie wyprosić chwasty. Matka żywi niejakie obawy, czy przypadkiem likwidując kolor zielony w postaci koniczynki, mniszka lekarskiego, pospolicie – acz niesłusznie- mleczem zwanego i innych tym podobnych taszników, nie zafunduje sobie trawnika w kolorze czarnym…

Poza tym Matka jak przyleje tym gadom, to może się okazać, że kolor czarny będzie dominował przez następne dziesięciolecie, bo nic w tym miejscu nie urośnie…

Matka nie wie też, czy wyżej wymieniony zabieg przeżyje natrawnikowa morelka i okołotrawnikowe tuje i inne fiołki. Ponieważ jednak był uprzejmy pożegnać się z życiem ognik dziesięcioletni, sztuk dwie, tudzież irga szczepiona na drzewku, sztuk jedna, zarówno dwa wiciokrzewy sięgające do pierwszego piętra – Matka ma takiego nerwa (Matka wie, Matka dobrze wie, że pisze kompletnie niegramatycznie, ale na coś takiego nie ma słów powszechnie uważanych za poprawne), że aż strach. I poleje wszystko równo i poczeka, co jeszcze uschnie!

No i teraz się okrutnie wkurzyła, bo jej się to wszystko przypomniało i leci do szkoły, bo robi jakieś dekoracje końcowoszkolne, początkowomaturalne i podobne. Do tego maluneczki na konkurs wysyła, więc je opisuje.

I podobno jakiś długiiiiii weekend jest?

Bo Matka ma 430 prac domowych do sprawdzenia i tylko 180 klasówek.

I takie tu chwasty Matce nie pozwalają.

A już dekoracje szkolne omińmy. Pomińmy. Olejmy.

Bo wstrętne bzy nie kwitną.

I nie ma z czego zrobić chaszczy do kilkunastu sal na pisemne matury. No jeszcze kilka dni jest. Zakwitną – nie zakwitną – zakwitną?

Kocha, lubi, szanuje…

O matko jedyna.

Głupawka okołoszkolno-maturalna!

Matka siedzi jak zdechły tulipan i zastanawia się czy jeszcze żyje. Tak się wygląda po atrakcyjnych porankach.

Matka swojego czasu wspominała, że czeka ją bieganie po przychodniach, żeby pozałatwiać Potworom różne badania. A to jakieś pasożyty, które nawet swoim niebyciem doprowadzą Matkę do ruiny finansowej (6×8=48 – byłyby ładne dwie pary spodenek dla Potwora), a to siki, a to krew. No właśnie – krew. Matka zastrzegła wyraźnie, że co jak co, ale z Janeczką na pobieranie krwi nie raczy się udać. Nie i nie! Niech MiaUzon wysłuchuje. Matce wystarczy Maryśka a i to osobno, byleby nie razem. MiaUżon się zarzekł:

-„Oczywiście, że pojadę! Bo ty NIGDY nie masz czasu dla Janeczki!”- oświadczył cierpko, a Matce było wszystko jedno, byleby pojechał.

Matka przypominała więc dwa razy dziennie, że termin wizyty u lekarza się zbliża i pozostały tylko trzy dni – poniedziałek, wtorek i środa, kiedy to Matka ma lekcje od rana, więc kompletnie ten wariant odpada.

-„Pamiętaj, że w poniedziałek albo wtorek zawozisz Janeczkę do szkoły, a wcześniej do przychodni na pobieranie krwi!!!” – zastrzegła Matka wieczorem

-„No coś ty?” – MiaUżon zrobił oczka jak talerzyki do deseru -„Przecież od dawna wiadomo, że w poniedziałek wyjeżdżam do Poznania na dwudniowe szkolenie!!!”

Matce pociemniało w oczach. To oznaczało tylko jedno – spychologię MiaUżona.

Szczęściem nabyła drogą kupna pojemniki w aptece, więc obsmarowała je markerem do płyt CD i przygotowała na rano.

Potwory radośnie napełniły kubełeczki, ale Janeczkę tknęło.

Otworzyła paszczę.

-„Tak, proszę dziś nie jeść śniadania!” – uprzedziła ją Matka

Potwór zawył. Udał się po pomoc do wychodzącego do pracy MiaUżona, ale ta nie nadeszła.

Matka pognała z Potworami do ośrodka zdrowia ustalając z góry, że najpierw wchodzi Maryśka a potem Jabneczka, zeby przypadkiem nie wystraszyć Potworka. Matka miała szczęśliwie doskonałe doświaczenia z Maryśką, która pobieranie krwi znosiła bez jednego piśnięcia.

Weszły do gabinetu, Janeczka została przezornie na korytarzu. Minęły po drodze dziewczynkę, na twarzy której nie było ani jednej łzy.

-„Janeczko, zauważyłaś, ze ta dziewczynka żyje?”- spytała Matka

Potwór pokiwał głową i siadł na ławeczce.

Maryśka tymczasem zabawiała panią pielęgniarkę wypisującą różne świsteczki i przygotowującą niezliczone ilości plasterków. Matka siedziała na miejscu kaźni i próbowała pomalutku zwabić na nie Maryśkę. Udało się.

Niestety dziecku mina lekko zrzedła.

–„Ja nie muse mieć ziadnej kjfi pobiejanej!” – oświadczyła Maryśka z miną pediatry z drugim stopniem specjalizacji.

-„Tak, tak!” zamruczała pielęgniarka zdejmując kapturek z igły i podchodząc do Potworka. Ten wywalił oczka na wierzch:

–„DO MNIE??? Z IGŁĄ??? Nigdy w ziciu!!! Dawaj mi to!!!” – i zanim Matka się zorientowała, nie trzymała juz rąk Potworka, za to ten w ułamku sekundy uzbroił się w strzykawkę i wycelował w pielęgniarkę.

Zakotłowało się tak, że wprysnęła do gabinetu druga kobieta i dzięki poczwórnemu nelsonowi utoczono Maryśce trochę krwi.

-„Ja bardzo panią przepraszam, że tak krzyczę prosto do ucha!” – wrzasnęła druga pielęgniarka.

-„Nic nie szkodzi, ja i tak pani nie słyszę!!!” – odwrzasnęła Matka.

Potem powycierała Potworka ze smarków i posadziła na leżance.

-„No to teraz już chyba sobie poradzisz” – westchnęła druga i wyszła. Matka Bogu dziękowała za jej pomoc, bo same nie dałyby sobie rady, a pobraną krew przez Potworka miałyby na pewno.

-„Nie wiem, czy to jest dobry pomysł, że ta pani wyszła…” – szepnęła Matka
Drzwi otworzyły sie ponownie.

-„Wiesz ty co, kochana? Ja tak spojrzałam sobie na poczekalnię i pomyślałam, że jednak wrócę…”- wyjaśniła druga – „Chodź Janeczko, teraz twoja kolej!”

Janeczka oczywiście ani myślała wchodzić. Matka wyszła do poczekalni. Potwór uczepił się przewijaka dla niemowląt i na widok Matki zawył.

-„Oni mi tam wyciagną całą krew!!!”

Matka próbowała coś wyjaśnić, ale Potwór nie zamierzał poświęcić jej ani chwili, bo zajęty był dzikimi wrzaskami. Matka postanowiła więc skrócić manewry do minimum i po kolei poodczepiała palce Janeczki.

-„Ja chcę ZNIECZULENIE!!!” – zaryczał Potwór siedząc już na krześle elektrycznym.

-„A bardzo proszę!” – odrzekła przytomnie druga i popsikała Janeczce rękę spirytusem. Podziałało natychmiast.

-„Mamo ratuj, one będą mi brały krew z obu rąk!!!” – wrzasnął Potwór, który nie zdążył opuścić rękawa po oględzinach żył.

-„Nie będą…” – zaczęła Matka, ale Janeczka dojrzała strzykawkę.

-„Ratujcie mnie wszyscy!!! Mamo, nie pozwól, żeby one mi to zrobiły!!! Nie zagoi mi się do Komunii!!! Nie będę mogła pokazać sie na oczy dzieciakom w przedszkolu!!! Już nigdy nie wyjdę na dwór!!!” – wyła Janeczka a Matce usychała z niedkorwienia ręką, którą ta ściskała.

I tak, dzięki wydatnej pomocy drugiej pielegniarki Potwory zostały obsłużone. I naprawdę nie dało się inaczej. I nie pomogłaby tu Emla, bo nic z pewnością nie bolało, a 99% wrzasków odbywało sie przed ukłuciem. O szamotaninie nie wspominając.

Matka zapakowała Potwory do samochodu, co nie było łatwe, ponieważ Potworek nie zamierzał żyć inaczej, jak tylko z wyciagniętą w bok ręką.

Odpaliła i pomyślała, że jest o pięć lat starsza.

-„A co by było, gdyby most się zarwał w momencie, kiedy przez niego przejeżdżamy?” – Janeczka starała się ożywić Matkę

Matka spojrzała do tyłu i Potwór wyglądał natychmiast jak ciasto francuskie głęboko mrożone.

-„Dobra, dobra, juz nie będę ciągle o tym moście”- mruknęła Janeczka.

Matka pojechała.

-„Ale zapytam cię jeszcze, tylko nie bój się, nic strasznego!” – rzekł szybko Potwór, bo Matka znów spojrzała – „Czy jesteś absolutnie pewna, że Polsce nie panuje…trąd?”

Matka zajrzała dziś do blogowej poczty i ponownie nagły szlag ją trafił. Ma do wykasowania 70, słownie: siedemdziesiąt anonsów ruskich wszlkiej treści. Jak łatwo się to znajduje wie każdy, kto raz to robił. W związku z tym Matka bardzo przeprasza, ale zaraz sobie uruchomi ten pizdryk z wpisywaniem obrazków, choć sama go nie znosi, bo trzeba czekac i jeszcze czasem się wyślepiac, co tam napisane, ale może na blogu jest lepiej, niż w jakimś banku. Na pewno.

I tak się Matka wkurzyła, że pognała po Potwory.

Ale za to kiedy wracała, te same Potwory, te samiuteńkie, pomijając ten maleńki fakcik, że się pożarły już na wstępie z rękoczynami włącznie, polały serce Matki miodem. Niestety nie oznacza to, że jutro rano odbędzie się bez przelewu krwi.

Wracając do miodu, Matka, która słucha w samochodzie namiętnie radia, ponieważ wszelkie odbiorniki w domu nastawione są na częstotliwości koszykówkowe, zamieniła sie w ciężki słuch, żeby dowiedzieć się, czy mamy nowego wicepremiera, czy też może szczęśliwie jeszcze nie. W trakcie przeistaczania się Matki w ten rzeczony słuch,z tylnej ławki dobiegła jednakowoż gra, która kazała Matce zaprzestania manewru i zarzucenie nasłuchu przedniego z zamianą na wsteczny. Matka starała się jak najprościej to wyjaśnić i ma nadzieję, że meandry Matki rozumowania są jak najbardzoiej zrozumiałe dla odwiedzającej i wiernej publiki.

-„A kto robi najlepszy wigilijny barszczyk?” – zapytała Janeczka Maryśkę

–„Mama!”– odparło pewnie dziecię –„A kto jobi najjepsom babke z jukjem?”

-„Mama!” – oblizał się Potwór – „A kto robi najpyszniejszą karkóweczkę?”

–„Mama!”-Potworek mimowolnie pogłaskał się po wystającym brzuszku –„A kto jobi najjepsy ziujek na Wiejkanoc?”

-„Mama!!!”-Janeczka uśmiechnęła się na myśl o garze, który stoi jeszcze w lodówce- „A schabik nadziewany morelkami?”

–„MAMA!!!”– westchnął Potworek – „A sajatkę z winegjetem?”
I tak dalej, i tak dalej.

Matka wkurzona spamerami pozwoliła sobie przytoczyć quiz Potworów, żeby ponownie jej się zrobiło lepiej.

A teraz gna kasować, przynajmniej troszeczkę.

I jak jeszcze raz to sie powtórzy…

I jak się powtórzy…

To już Matka, kurczę, nie napisze co!