Maryśka uczy się samodzielności. Polega to na tym, że Matka musi wstawać pół godziny wcześniej, bo Potworek ubiera się sam. Trzeba potem go rozbierać i jeszcze raz wszystko nakładać, bo choćby odchodził nie wiadomo jaki rytuał oglądania wszelkich metek i próby umieszczenia ich na plecach albo pupsku – zawsze się okazuje, że przekręcają się te choroby na przód…

Później na części pierwsze rozkładane są butki i Matka błogosławi swą decyzję kupna obuwia na tak zwane rzepy, bowiem Potworek wypruwa z haczyków paski, wkłada szanowne ustopienie i z jęzorem na wierzchu wtrynia je z powrotem, co oczywiście musi się skończyć interwencją spienionej Matki. Tak, tak, Matka wie. Dziecię musi się nauczyć samodzielności, tylko dlaczego o świcie?

Kiedy Matka wraca z Potworami ze szkoły, Maryśka siada na schodku jak zleżały kalafior i twierdzi, że nic a nic nie będzie robiła, bo NIE UMIE!!!

Nieważne.

Najgorzej jest, kiedy dziecko zamierza pomóc Matce w przygotowaniu kolacji. Kończy się to zawsze tym, że Matka przewraca się o plączącego się pod nogami Potworka. Ten a to lustruje szafkę w poszukiwaniu nie wiadomo czego, albo z kolei lodówkę, żeby dojrzeć wszystko, co Matka przed nim sprytnie schowała zapominając, że Maryśka patrzy od dołu a półeczki jakby na to nie spojrzeć mocno szczebelkowymi są.

Czasem też Matka siedzi i gapi się na Wiadomości, a tu wieje jakimś chłodem po nogach, że aż strach. Idzie po pięciu minutach do kuchni a tam Maryśka stoi przed otwartą zamrażarką i melduje, wachlując oczętami:

–„No ciekami ciekam, aź mi wyciongnieś bułę!!!”

Matka zgrzyta i wyciąga.

A potem Potworek korzystając z tego, że Matka kroi z namaszczeniem pieczywo dopada do lodówki, która lekko wyżej jest, ze względu na niższe umiejscowienie zamrażarki, otwiera zamaszyście drzwi i usiłuje wyciągnąć z niej dżem.

Matka nie wie, co w lodówce jest i w jakim stanie. Biorąc pod uwagę to, że Janeczka obsługuje się sama i spiętrza różne rzeczy nie bacząc na prawa ciążenia, wielce prawdopodobnym jest, że coś wypadnie. Matka zarobiła kiedyś w łeb jajem na przykład. Jajo było zresztą tak nieuprzejme, że aż surowe i Matkę trafił jasny szlag, bo nie ma włosów przesuszonych ani odwitaminizowanych. No i średniowiecze juz dawno minęło, o jesieni nie mówiąc.

Kiedy więc Potworek dopiął się do lodówkowych drzwi i zatrząsł sprzętem szarpiąc go porządnie, Matka nie wytrzymała i ryknęła. Ryknęła, bo oczami wyobraźni widziała lecący słój z majonezem Pomorskim wielkości XXL, który rozbija się Potworkowi na czubku łebka.

-„Matko jedyna, niech cię ręka Boska broni, żebyś otwierała lodówkę!!! Jeszcze spadnie jakiś słoik z dżemem i się pokaleczysz!!!”

Dziecię znieruchomiało. Matka zastanowiła się nawet przez ułamek sekundy, czy to z powodu nadmiaru decybeli, czy raczej ze strachu przed spełniającą się ponurą matkową wizją.

Niestety Potworek zderzył swe szare komóreczki szybciej, niż Matka i otworzył z rozmachem urządzenie.

–„Zieby sjoiki spadly na mnie, najpiejf musiałyby naucyć siem w lodófce chodzić!” – oświadczył ze spokojem.


No i znów żelazna logika Potworka.

Bang, bang, krótka piłka.

Matka siedzi i trze klapy. Nic zresztą nie pomaga. Trzy kawy – i nic.

A wszystko przez MiaUżona, który ma trzydniowe szkolenie. Matka sobie zaraz korzysta z okazji i tłucze wieczorami w komputer, przygotowując dzieciom materiały do nauki. Niestety w ramach tak zwanych szkolnych atrakcji Matka musiała przygotowac gazetkę na Drzwi Otwarte w szkole. Wymysliła sobie, że wyrżnie z kartonu kontury siedmiu państw i tak zrobiła. Paluchów nie czuje do dziś, ale ma szalona satysfakcję, bo jak już nie mogła zdzierżyć to chlast! Ucinała wysepki. Bach! Przyłączała kawałek Chin do Rosji! Bum! Prostowała linię brzegową Wielkiej Brytanii! Starała się jednak, żeby zawsze wychodziło to na korzyść danego państwa…

A potem postanowiła uśpić wieczornie Potwory, gdy zajwił się kolega. Matka jest mu bardzo wdzięczna, bo przyjechał dostroić tuner satelitarny, który podarował Matce i MiaUżonowi kolega. Kolega najpierw kombinował wisząc u Matki na barierce balkonowej a Matka zastanawiała się, czy da się tę barierkę odgiąć z powrotem, gdyby kolega ów uprzejmy był wylecieć. Potem kolega postanowił jednakowoż talerz odwrócić, bo nie starczało mu odnóży i wykonał obrót bez odkręcania śrub, mimo protestów Matki.

Chrupnęło.

-„Może jednak przyniosę klucz?” – zaprponowała Matka oglądając wielką śrubę, która wylazła ze ściany. Zostały szczęśliwie jeszcze trzy.

-„A masz?” – zdziwił się kolega.

Matka miała.

Kolega zmienił piprztyk co ściąga fale i zaatakował tuner. Polepszyło się . Matka oprócz telezakupów w dwudziestu pięciu językach otrzymała możliwość oglądania kolejnych trzydziestu ośmiu.

-„Ja nie wiem, co się stało, ale znikły polskie programy” – zamarudził kolega i pognał na balkon kręcić talerzem.

Wrócił.

-„O cholera, teraz to już nic nie ma…” – zmartwił się i zarządził odwrót.

Matkę to bardzo ucieszyło, bo miała nadzieję jednak popracować, ale jak się okazało nadzieja nie na darmo jest matką głupich. Potworek ani myślał paść w objęcia Morfeusza.

-„Ty tu sama zasypiaj” – zapowiedziała groźnie Matka – „Nigdzie nie wędruj. Ja musze pracować!”

I pomknęła na dół czekając, czy z pokoju Maryśki dobiegnie regularne sapanie, czy nie. Dobiegło. Po godzinie.

Matka zaczęła pracę o 23.00 i o 1.30 zauważyła, że pisze, jak kompletny dysgrafik.

-„Dosyć tego!” – pomyślała sobie w duchu -„Jeszcze rano zaśpię i dopiero będzie!”

Padła do łóżka koło 2.15, bo w łazience odsiedzieć musiała swoje, bez tego nie da rady. A potem zaczęła liczyć barany. I słonie. I dinozaury. A sen jak nie nadchodził, tak nie nadchodził.

Ostatkiem sił Matka zauważyła, że jest trzecia i więcej nic nie pamięta.

-„Uuuuuuuuuuuuuu!” – obudziło Matkę.

Potworkowi coś się śniło. Matka rzuciła okiem na budzik – 3.15. Bajka.

-„Śpij, śpij!”- zawołała w czarną przestrzeń – „To tylko sen!”

Maryśka płacze w nocy w 95% przypadków z powodu snu, w którym Janeczka spuszcza jej łomot. Pozostałe 5% to przypadki inne.

–„To nie sen!!!” – zachlipało z pokoju Maryśki.

O w mordę. To nie sen. Sen nie dyskutuje z Matką. Nawet jesli to sen przez sen.

-„To chodź do mamy do łóżka i nie płacz” – zajęczała Matka i szybko zajęła na poduszce miejsce wielkości znaczka pocztowego. Napluła na nie trzy razy i oznaczyła w ten sposób, że to jej. I nie da!

Potworek nadciągnął i zakotwiczył przy Matce. Nie wlazł do łóżka?

Matka otworzyła ponownie klapy.

– „Wytrzec ci nos?” – upewniła się, sięgając po chusteczkę.

-„Nie!” – zachlipał Potworek – „Zobiłam siusiu!”

Niech to! Znaczy się – pozostałe 5% – przypadki inne.

Kiedyś musi być ten pierwszy raz.

Matka pomacała w ciemnościach i wstała natychmiast.

Wykąpała Maryśkę.

Zaprała piżamę i pościel.

Poczekała godzinę, aż zachce jej się znów spać.

Zasnęła o 5.15.

Wstała o 6.30.

Tylko może niekoniecznie dobrze jest jej dziś wchodzić w drogę…

Nadeszła wiosna. Skąd Matka wie? Proste – Potwór szaleje w każdej wolnej chwili na dworze a Potworek na dworze. Matka zwariowała? Nieeeee.

Jeden dwór jest przed domem, a drugi – ten gorszy – w ogródku.

Matka ma w związku z tym nadzieję, że skończą się katary wieczne i Maryśka dotleni się i zahartuje. Póki co wyłazi ze skóry, co Matka bolesnie odczuwa, gdy tylko uda jej się gdzieś ułożyć po cichutku kołami do góry. Maryśka natychmiast wtedy ją znajduje i obsiada z pamprami w ilości za dużej.

Maryśce przybywa jednakowoż ciała, czego sama nie zauważa, za to Matka aż nazbyt dobrze i boleśnie.

-„Auuuuu!” – Matka wyje co jakiś czas a Potworek zastyga wtedy ze zdumienia.

–„Co ci siem stajo, mamujku?” – pyta Matkę, penetrując łokciem jej przestrzeń międzyżebrową.

-„Zabierz łokieć!!!” – ryczy Matka, usiłując bezskutecznie wyrwać kłujkę ze swego ciała.

Maryśka posłusznie wyciąga gnaty i wbija się Matce w śledzionę.

-„Ojejuuuuu!” – wyje Matka, po czym dostaje kolankami po nogach i ma przyszczypane sadło, do którego jest baaaardzo przywiązana.

-„Będę miała siniaki, jak smok!!!” – jęczy, rozcierając się to tu, to tam i z góry znając efekty. Żadne.

–„A niepjafda!” – marszczy nos Potworek schodząc po piszczeli Matki.

-„Co – nieprawda?” – Matka jest już zła jak nie wiem co.

–„Niepjafda, zie beńdzies miaja siniaki!” – oświadcza Maryśka dobitnie.

Matka już dobrze wie, że będą. Siniaki robią jej się od niczego.

–„Bo smoki nigdy NIE miefajom siniakóf!!!”– kończy Potworek i się wynosi. Obrażony.


-„A właśnie, że miewają!” – mruczy do siebie Matka – „Tyle tylko, że na zielonym tak nie widać…”

Matka przywiozła dziś ze szkoło-przedszkoli Potwory zapocone do granic możliwości, no ale kto przypuszczał, że mimo półmetrowej sterty sniegu przed domem będzie dizś piętnaście stopni? Zreszta ranek chłodny był i Matka ubrała je odpowiednio, więc mówi się trudno!

–„Wies co?” – zagaił radośnie Potworek, kiedy zrzucił już osiemdziesiąt trzy warstwy ubrania i doszedł do niego tlen – „Ciocia naucyła nas w pseckolu nowej piosęki”

-„Oooo!” – ucieszyła się Matka, która wokalną twórczość Maryśki bardzo lubi -„A o czym?”

–„O kukujce!” – uśmiechnęła się Maryśka od ucha do ucha-„To taka piosęka, zieby od nas sibko ta zima pośła!”

Matka zastanowiła się głęboko co ma zima do kukułki. Potem uprzytomniła sobie, ze wiosna jednakowoż była uprzejma zawitać w kalendarzu. A za trzecim podejściem pomyślała, że kukułka zimą albo może zadzwonić do przedszkola z Republiki Południowej Afryki, albo leczyć sobie odmrożenia na kuprze, jeśli okazała się być Kukułką Nieodlatującą.

Tak, czy owak należało piosenki wysłuchać. Matkę jednak podkusiło.

-„Ja to chyba znam taką piosenkę o kukułce wiesz? To tak leci: Kukułeczka kuka…”- zaczęła i utknęła, bo nigdy nie szalała na koncertach Mazowsza.

–„Nie, nie!” – zamachał rękami Potworek – „To nie o tej kukujce!!!”

-„Nie?” – zmartwiła się Matka, której natychmiast repertuar kukułkowy się skończył – „No to zaśpiewaj mi o swojej”

Maryśka rozczapierzyła się i zaśpiewała Matce bardzo a bardzo wiosenna piosenkę o tym ptaszku:


„Ku ku KA!!!

Ku ku KA!!!

Nasza zima zła!!!”

Matka jak zwykle wracała w piątek z Maryśką od Babci. Jak zwykle – bo Potworek oczywiście cały tydzień był zasmarkany i choć przyczyna była niewątpliwie alergiczna, Matka postanowiła odpuścić mu kontakty z dziećmi. Dziś Maryśka znów w przedszkolu, ale znając życie idylla nie potrawa długo. Matka ma wrażenie, że alergia maszeruje sobie jak gdyby nigdy nic dalej i czeka nas walka albo z kurzem, albo z jakimiś pyłkami. Trudno. Przeżyjemy.

Matka nie o pyłkach miała.

Matka wracała więc z Potworkiem samochodem a jest to znakomity moment dla przemyśleń własnych Maryśki, które w odpowiednim momencie z siebie wylewa. Kiedy jedzie z Janeczką cała sprawa na nic, bo Potwory się na ogół piorą na tematy Barbiowo-książeczkowe. Osttanio jednak Janeczka zapałała wielką miłością do Babci, gdyż znudziło jej się kwitnięcie w przychodni i czekanie całych, dramatycznych pięciu minut, aż Maryśka skończy się inhalować. Tym bardziej, że przychodnia, a może zwłaszcza dlatego, że przychodnia w osobie koleżanki Matki śmiała zaproponować Potworowi pobieranie krwi.

No nie, Matka znów gubi wątek. Dobrze. Nie ma Janeczki. Jest samochód, Matka i Maryśka na tylnym siedzeniu.

–„Mamujku?” – zapiszczało z tyłu.

Matka czujna była i zaraz wykluczyła radio.

-„Mamujku, cy ty byłaś ze mną f cionży?” – Potworek nastawił natychmiast radarki na odbiór.

-„Byłam ,byłam! Jasne!” – Matka zachwyciła się znajomością fachowego słownictwa Maryśki. No ciekawe, kto go tego nauczył?

-„A cy z Janeckom teź byłas f cionży?” – zakombinował Potworek

-„No pewnie!” – Matka rozkrochmaliła się zupełnie – „Z Janeczką tez byłam w ciąży, ale trochę wcześniej, niż z tobą!”

–„Aha!” – ucieszyła się Maryśka –„A w INNYCH miejscach teź z nami byłaś?