Matka zawiozła dziś Potwora do szkoły i szybciutko skoczyła do lekarza z Maryśką, bo kaszel nic się nie poprawił, więc trzeba co i rusz osłuchiwać.

-„No dobrze, to pooddychaj ładnie” – poprosiła lekarka.

Potworkowi nie trzeba dwa razy powtarzać. Każ mu oddychać, to możesz mieć pewność, że za kilkanaście sekund się udusi.

-„Ale oddychaj, oddychaj!” – zachęcałą lekarka

-„Y!” – odrzekła krótko Potworek, co w języku międzynarodowym oznacza ni mniej, ni więcej, tylko: „Odchrzań się babo, ja wtedy oddycham, kiedy mam na to ochotę, a jak mi się coś każe, to ja na złość będę robić wtedy odwrotnie. I pospiesz się, bo gotowam tu paść trupem na tym linoleum, a ponieważ nie mam pewności, czy jest aby na pewno czyste, to lepiej jednak będzie, jak udam się w podskokach do domu!”

Taki skrót klawiaturowy, często stosowany przez Maryśkę.

Pani doktor popatrzyła na Matkę błagalnie. Matka zrozumiała.

-„Oddychaj ładnie!” – szepnęła Maryśce do ucha.

–„Y!” – odparł szybko Potworek, bo wiązało się to ze zwiększonym poborem tlenu, co zapewno kłóciło się zawzięcie z przyjętą przez niego strategią.

-„A może pokazałabyś mi, jak kaszlesz?” – zapytała przymilnie lekarka. Dodajmy tu wyraźnie – ulubiona lekarka Potworka.

-„Y!” – Maryśka nawet nie ruszyła powieką.

-„No wiesz co?” – zdumiała się Matka – „Co jak co, ale kaszlesz koncertowo! Pokaż cioci!”

–„Y!” – Potworek zamierzał być monotematyczny.

Matka sięgnęła po środki małopedagogiczne.

-„Jak zakaszlesz, to Babcia zaraz ci da ciasteczko!!!” – obiecała solennie.

–„Ekhe, ekheee, ekheeeeeee!” – Potworek natychmiast zarzęził pokazowo a pani doktor szybko wyjęła sobie słuchawki przez które mocno się skupiała, z uszu.

-„O matko, paskudnie!” – zasępiła się i przepisała znienawidzone inhalacje, żegnając się do jutra.

Matka spacyfikowała Maryśkę, która zaparła się nagle w drzwiach i odwróciła do lekarki.

–„Ja ten kasiel to ODWOŁUJEM!!!” – zawołała z rozpaczą -„ Zapomniałam, zie babcia zafse zamiast ciastek daje mi chjebek, bo mówi, zie zdjofsy!”

Wiadomo jak to jest, kiedy człowiek chce, zeby dziecko zachowało się w miarę godnie. No, żeby obciachu totalnego nie narobiło, kiedy do chałupy przychodzi ktoś zupełnie nowy i do tego jeszcze służbowo.

Matce tak dzisiaj zależało. Przyjechać miała bowiem pani, która funduje obraz i Matka dostawała białej gorączki kombinując jak zapakować świeżuchny obrazek o powierzchni 2,2 metra kwadratowego w rulon i żeby się jeszcze nie skleił. Matka poza tym przygotowała obiad, bo już tak ma, że jak ktoś do niej jedzie po obrazek kilkaset kilometrów, to bez jedzenia nie wyjdzie i kropka. Matka wsadziła więc pieczeń z indora do piecyka, kiedy odezwałą się pani, że za parę chwil wyjeżdża. Matka padła, indyk również.

Nastapił nagły a niespodziewany zwrot akcji, po czym pieczeń wyjechała z piecyka, Matka wsadziła tam szybciutko przygotowane rogaliki i zamieszała sałatkę, twarożek z rzodkiewkami, w międzyczasie gotując jajka do majonezu. Wyglądało na śniadanie i to dosyć wczesne.

Matka odkurzyła chałupę, pokończyła wszystko, co się dało i padła na chwilę do łóżka.

Raniutko przyholowała panią w ilości sztuk trzech do domu z przedmieścia swojej Metropolii i zauwazyła, że rodzinka czeka już na dole zwarta i gotowa.

-„Ooooo, a jak ty masz na imię?” – zapytała jedna z pań Maryśkę.

Potworek przybrał minę Sfinksa i niemal, niemal zaczął z wysiłku lewitować.

-„Pewnie jesteś Asia?” – zachęcała pani Maryśkę do jakiejkolwiek aktywności.

-„…”

-„A może Jola?”

-„…”

-„Albo Krysia?”

-„…”

Maryśka milczała, jak głaz. Matka zgrzytała zębami.

Panie zainteresowały sie obrazem. Podobał się. Bardzo.

Po śniadaniu Matka z MiaUżonem zapakowali maluneczek starannie i modlili się, żeby celnik go nie otworzył w Balicach, bo inaczej nikt go już z powrotem nie ułoży tak pięknie, jak Matka.

Matka rozliczyła się, pogadała, o Potworku zapomniała.

Kiedy przyszło do pożegnania, Maryśka wyrosła znienacka przed Matką.

-„Nie powiem, jak mam na imiem!” – oświadczyła tonem nie znoszącym sprzeciwu – „Ale za to powiem co innego: MOJA MAMA TO MALUJE OBJAZY! O!”

Matka wracała dziś z Potworami – zasmarkanymi jak nieszczęście, od Babci. Zasmarkanie nie ma zresztą nic wspólnego z Babcią, bo oba dziecka nawiedziły swoje przybytki szkolno-przedszkolne, ale tak naprawdę, to nie wiadomo, jak sprawy potoczą się dalej. Nieważne. Matka też skończyła dziś rano antybiotyk a teraz, wieczorem, leje jej się z nosa i jest wspaniale.

Jak więc Matka wspomniała – wracała samochodem z Potworami i kombinowała, czy Maryśka tradycyjnie zaśnie na moście, czy też nie. Nie zamierzała. Umilała natomiast Matce jazdę śpiewaniem o kapuście i sałacie, połączonej z pomidorami. Tekst własny, muzyka tym bardziej. Linia melodyczna taka trochę bardziej średniowieczna, snująca się to tu, to tam.

Nagle zapadła cisza.

–„Coś mnie tu okjopnie piłuje!” – doniosło dziecię z przebiegłością Maty Hari.

Też mi nowina. Matce piłuje już od dłuższego czasu, jakiegoś roku bodajże. Matka pisała nie raz, że mogłaby dorabiać sobie po godzinach po pierwsze w gazowni, jako czujnik gazu, po drugie w warsztacie jako wykrywacz i umiejscawiacz stukań i pisków samochodowych.

-„Łożysko trzeba wymienić!” – zakomunikowała więc Matka MiaUżonowi rok temu, bo ziukało jej i ziukało w kole, a opony zimowe dodatkowo to zwielokratniały.

-„Akurat tam się znasz, że łożysko!” – prychnął MiaUżon.

Było łożysko.

-„Ty wiesz, ile to jest rozbierania samochodu? I trzeba jeszcze to łożysko kupić!” – doniósł uprzejmie z pół roku później.

A potem Matce zaczeło coś walić w prawym kole i to już nie brzmiało ciekawie.

-„Jakbyś nie jeździła po wybojach, to byś tego nie słyszała!”- brzmiała recepta MiaUżona.

Nie, no jasne. Jakby Matka nabyła sobie drogą kupna, bądź wymiany poduszkowiec, to też nic by nie słyszała poza szumem fal i bryzgami wody – gdyż most brałaby spodem oczywiście, omijając poranne korki.

-„A ja ci mówię wymień mi końcówkę drążka, bo kiedyś mi coś odpadnie i wyląduję na dachu!”

Matka tutaj pominie milczeniem spojrzenie MiaUżona, które posłał jej w swej nieludzkiej dobroci. Końcówka drążka. Kobieta. I końcówka. Drążka.

-„Byłem na przeglądzie, zrobili to, to i to!” – oznajmił tydzień temu a pół roku po dyskusji.

-„Aha!” – dodał od niechcenia -„Masz kompletnie wyrobiona końcówkę drążka, ale wiesz ile to jest rozbierania?”

-„Wiem” – i tu Matka zablefowała, bo dynda jej rozbieranie samochodu, ma mieć to wymienione i kropka – „I jeszcze część pewnie trzeba kupić?”

MiaUżon odpłynał zadowolony z pomyślnie odbytej rozmowy z Matka, choć zdaje się, że lekko obrażony zakończeniem nie po jego myśli.

A Matce dalej ziuka i wali.

I tu należy wrócic do Potworka, a tamto potraktowac jako dygresję.

-„Mama wie doskonale, że jej piłuje!” – odrzekła Matka, dochodząc do radosnego wniosku, że oprócz różnych niekoniecznych, zamontowała dziecku także fabrycznie czujnik pisków i trzasków. I genetycznie.

–„Ale piłuje okjopnie bajdzo!” – zajęczał Potworek

-„No tak!”- zgodziła się Matka -„To łożysko!”

W końcu należy powiązać piski, które słyszy dziecię z wyjaśnieniem odgłosu.

-„PIŁUJE!!!” – zaryczała Maryśka

O matko! Czujnik w połaczeniu z nagłą nadsłuchowością już nie był najszczęśliwszym rozwiązaniem, tym bardziej, że Matka prowadząc auto pełne młodzieży nie lubi niespodziewanych bodźców dźwiękowych. No, chyba, że sama ich dostarcza otoczeniu.

-„Zaraz będziemy w domu i przestanie piłować!” – zapewniła Matka i szybciutko dojechała pod bramę. Wytaszczyła Maryśkę, postawiła na ulicy i…

–„Okjopnie piłuje!„- zasmęcił znów Potworek.

Matka zastrzygła uszami. Cisza, jak makiem zasiał, z drzew dochodził jedynie radosny świergot ptaków. Piłowania słychać nie było.

Że świergot to już przesada? Patrzcie no czepialskich! Matka dramaturgię stopniuje! Niech będzie. Do uszu dochodził jedynie wściekły zgrzyt łopaty, która sąsiad zdzierał lód z asfaltu w niewiadomym celu. Romantycznie? Jaaasne!

A co tam. Jakby człowiek zasłuchał się uważnie, doszedłby go głuchy tętent oddalającej się galopem, ciężarnej sarenki. I żeby mi tu nie było, że sarny w tym czasie w ciąży nie bywają!

–„Bajdzo piłuje!” – zawył Potworek na całego i Matkę tknęło. Postanowiła wybadać temat dogłębnie i zadała jedno, ale jakże arcyważne pytanie.

-„Ja nic nie słyszę, więc GDZIE???”

–„No tu!!!” – Maryśka chlipnęła i ostrożnie pokazała paluszkiem oko –„Jakiś PYŁ wpadł i okjopnie mnie pyłuje!!!