Maryśka wstała dziś w średnim humorze. Do – jakże wrażliwych i szczególnie udanych – uszu Matki doszedł ryk nie z tej ziemi. Matka już dawno urzędowała w kuchni, oczekując na przybycie kuriera z pierwszą Matki cyfrówką. Dygot pełen.

Galop na pięterko.

Dziecię w strugach łez. Dwa krany z nosa. Nawiasem mówiąc i Maryśka i Matka padły ofiara kolejnej infekcji.

-„„Bo ja wstajam, a was jus w łoźku nie było!!!”

Matka założy się, że odbyła się wycieczka z tak zwanym travel kitem, czyli pluszowy pies i kocyk. Czasem też własna poduszeczka.

-„No pewnie, że nie było! Przecież która już jest godzina!”- usiłowała załagodzić sprawę Matka.

-„„Ale wiewióji tes nie było!!!„- załkała Maryśka

To wsrętny zwierz jeden futerkowy!

-„Jakiej wiewióry?” – zdumiała się Matka.

Potworek westchnął ciężko.

-„No jak byja ta pani, podobna do babci, co wyciongneła takom wielkom i gjubom igłe i wbiła mi w pupe, to potem tata mnie tsymał a ty mi pokazałaś wiewióje!”

Faktyyyyycznie!

Matka dostrzegła wiewiórkę, która z szybkością błyskawicy hycała z drzewa na drzewo i była pewna (Matka, nie wiewiórka), że Maryśka jej nie zauważy. Bo Potworek ma takie oczka jak cyfrówka własnie. Zanim załapie – wychodzi z kadru. Wiewiórka, nie Matka.

Ale Maryśka wiewiórkę zauważyła!

–„I jozumies, ta wiewiója, jobiła, jobiła, jobiła…” – tu dziecię się zawiesiło na amen.

-„A co robiła?” – Matka to takie okrutnie stworzenie jest. Dociekliwe.

–„Noooooo…jobiła siup z dzewa na dzewo?” – zakombinował Potworek, ale czuł w kościach, że Matka nie da za wygraną.

Nie dała.

-„Ale jak to się mówi?” – wbiła Matka szpileczkę Potworkowi.

Maryśka wywróciła oczami raz, drugi, ósmy. Dobrze Matka pisze. Ósmy. Potworek nie liczy jeszcze, no!

Bang!

–„Ojejku!” – no Matka to się czepia, a przecież Maryśka wie – „Woewiója jobiła to, co zafse jobiom wiewióji. PSEKAKIWOWYWOWYWAŁA!”

Matka szykowała się dzisiaj niespiesznie, bo szwagierka miała przyjść z odsieczą koło wpół do dziesiątej. Matka zamierzała wystartować wtedy po pączki, tudzież po zasiegnięcie opinii w sprawie aparatu cyfrowego, który zdecydowała się wreszcie nabyć. Niestety z Matką jest tak, że najpierw zamierza kupić pistolet na kapiszony a kończy sie tym, że wyjeżża ze sklepu czołgiem z małą wyrzutnią rakietową gratis.

Ale Matka posiada w końcu bardzo porządną lustrzankę analogową, której jedyną wadą jest ciężar jednego kilograma, skutecznie odstraszający od wędrówek po górskich szlakach. Lustrzanka ta, znakomitej firmy, rozpuściła jednak Matkę na tyle, że byle czym będzie się wstydziła robić zdjęcia. No wsadź właściciela Jaguara do Suzuki Maruti i nastaw migawkę na 1/8000 sekundy! Inaczej uchwycisz człowieku tylko szarą smugę, tak będzie zwiewał.

Bo Matka tak już ma. Albo nabywa jednorazówki, albo coś na wieki. Zboczenie matkowe, bo Matka starszej daty jest.

No właśnie.

Matka znów się wybiła z tematu.

Wracamy do ranka.

Matka zwlokła się z wyra, zostawiając w nim śpiącą Maryśkę. W zasadzie Matka nie pamięta już, kiedy mogłaby napisać – wstała, a tam nikogo nie było.

Zatarła rączki i pognała do łazienki, żeby umyć się w spokoju i nie przerywać sobie mycia łba dwadzieścia osiem razy w celu wytarcia Potworkowi pupy, wyszczotkowania zębów, odłożenia szczoteczki, wsadzenia na nóżki skarpet, które zahaczają się zawsze jakimiś niteczkami, kiedy Maryśka wtrynia je sama i tak dalej, i tak dalej.

I już, już, prawie kończyła poranną toaletę, kiedy za plecami jej zapiszczało:

-„Co jobis?”

Chwilę potrawało, aż Matka odklei sobie paszczę z lustra, bo skupiona była szalenie i nagłe piski podziałały z siłą wodospadu.

=”No co ja robię?”- zapytała inteligentnie Matka, bo procesor o tej porze miała jeszcze na standbaju.

–„Jak ja ujosne, to teź bende miała tyje pomadek!” – zapowiedział Potworek z dumą.

Matka rozejrzała się wokół i dostrzegła z trudem jedną, do tego bezbarwną, bo Matka innych nie używa.

-„Naprawdę?” – poratował Matkę procesor wysyłając pytanie automatyczne.

–„No bo jak ja ujosnę, to bende miała TYYYYJE fajbek do ocóf i pomadek! Wsistkie tfoje, bo tobie jus nie bendom potsebne!”

Matka poczuła się od razu raźniej i szybo porachowała ile też jej zostało życia na tym łez padole.

-„No tak…” – rzekła do siebie patrząc na poranne wory pod oczami. Nawiasem mówiąc wory robią się w ciągu dnia popołudniowe, a następnie wieczorne. -„…Matka to już jest zupełnie stara i brzydka”

Maryśka wychodziła już z łazienki, ale słysząc to wróciła, puściła mały dymek z uszu i postanowiła polać serce Matki miodem.

–„Oj, coś ty? No nie majtf się! Staja i bzitka?” – poklepała Matkę po nodze – ” STAJA to jesce nie jesteś…”

Matka pacyfikowała wczoraj wieczorem Potwory i oczywiście nie obyło się bez tradycyjnych obrzędów towarzyszących temu obyczajowi. Pół biedy Janeczka. Popyskuje, podyskutuje i musi udac się do brodzika, bo wystarczy, że Matka zagrozi:

-„Oj, uważaj, bo wykąpię pierwszą Maryśkę!”

I Potwora natychmiast wdumuchuje do łazienki.

Janeczka bardzo przywiązana jest do pierszeństwa. Matkę trafia jasny szlag. Dochodzi do tego, że Potwór nadzwyczaj chętnie wstawia naczynia po obiedzie do zmywarki. Tylko dlatego, że JEGO talerz ma w ten sposób szansę być pierwszy…

Matka to bardzo się cieszy, że ubrania w pralce się obracają…


Ale wracając do wieczoru…

Janeczkę mamy wdmuchniętą do łazienki. Maryśkę? W zadnym wypadku!

Maryśka siedzi na dywanie i rozpirza.

-„Matko jedyna, czy ty musisz robić taki bajzel wokół siebie?”- załamała ręce Matka, gdy ujrzała dziecinę w stosie klocków, Barbiów, garderoby tychże i wszelkich odłamków od – jakże porywających i rozwijających wyobraźnie dziecka – zabawek z McSzczura.

Potworek wykonał energiczny ruch głową po trajektorii pionowej, który wszelkie normalne narody, wyłączając tu Bułgarów, którzy jednakowoż sa również zupełnie normalni a tylko my postrzegamy ich jako śmiesznych, odczytują jako potwierdzenie.

-„Nie, nic z tego!” – wkurzyła się Matka, choć nie spodziewała się właściwie innej odpowiedzi. Ta inna odpowiedź, choć byłaby bardzo pożądaną, nie mieściła się w żadnym rachunku prawdopodobieństwa. Po prostu Maryśka na ten temat ma ZAWSZE odmienne zdanie od matkowego.

Dziecię spokojnie zabrało się za rozbieranie kolejnej Barbie.

Matka otoczyła się pianą, bo godzina była późna. Matka wydziela pianę tak mniej więcej od godziny 20.45.

-„Schowaj wszystkie te zabawki do pudła, bo ci tak przetrzepię siedzenie, że szkoda gadać!!!” – ryknęła Matka z progu. Dalej nie dawało się cały czas wejść.

Podziałało.

Potworek wstał niepewnie i usiadł szybko na fotelu.

Matka osłupiała.

Dziecię widząc to, łaskawie wyjaśniło:

-„No sibciej dla mię beńdzie, jak schowam … samom pupę!

Maryśka kaszle.

Janeczka kaszle.

Matka kaszle.

-„Okjjjopnie chojujemy!” – zajęczała Maryśka.

-„Okropnie!” – przytaknęła Matka – „Na zapalenie oskrzeli. Przynajmniej ty i ja.”

Potworek popatrzył na Matkę z ciężkim niedowierzaniem.

–„Zapajenie oskseli?” – wybałuszył oczka.

-„Tak jest!” – potwierdziła Matka

–„Eeeee…” – Maryśka była wyraźnie rozczarowana -„Takie tam zapajenie!”

-„Jak to – takie tam?” – oburzyła się Matka -„Nie takie tam, tylko zastrzyki musisz dostawać, żeby wyzdrowieć!”

–„No ja wię” – zdenerwował się Potworek z lekka. Pamięć w końcu ma dobrą – „Aje po co takie zapajenie byje jakie? Tatulek, jak zapali w kominku to chocias widać…”

Matka pojechała wczoraj z Maryśką na inhalację. Wyliczyła sobie szybbciutko, że obróci raz, dwa i jeszcze się załapie na swojego lekarza, żeby ją w końcu, Matkę, znaczy się, osłuchał.

Pielęgniarka nie przychodziła i nie przychodziła. Przyznać trzeba, że choć Matka ciągnie się na drugi koniec metropolii, to zabiegowy jest zawsze wolny i inhalacja jest w tri miga. Tymczasem zegar Matki cykał nieubłaganie i miała już tylko godzinę na szybki powrót i dbanie o własne, osobiste zdrowie.

Wreszcie nadciągnęła pani pielęgniarka, Potworek dostał namordnik i wielce nieszczęśliwy tudzież znudzony, zasiadł na krzesełku, które własnoręcznie przytaszczył, wyciagając je spod pupy pielęgniarki piszącej co Maryśka i jak dostaje.

Po piętnastu, no, może szesnastu sekundach trzymanie namordnika okazało się – jak zwykle- nudne i do akcji musiała przystapić Matka. Kucała więc, zwisała, stała, klęczała i jęczała własnym kręgosłupem. Starała się przy tym zaciągnąć to, co Maryśka wypuszczała bokami, bo sama rzęziła potężnie. W każdym razie wzbudzała żywe zainteresowanie personelu medycznego każdego szczebla od sprzataczko-salowej poczynając, która z obrzydzeniem wycierała podłogę za Matką, choć ta nie zostawiała za soba żadnej substancji mokrej.

W połowie inhalacji wsadziła głowę przez drzwi Matki koleżanka pediatryczka, która umówiła się na odłuchiwanie Potworka w piatek.

-„To co, zajdziecie do mnie na posłuchanie?” – zapytała podejrzanie ożywiona.

matka zazgrzytała zębami i zaraz przestała. Nie miałby kiedy odwiedzić dentysty.

-„Eeee” – odrzekła zniechęcająco.

-„No to dobra!” – ucieszyła sie koleżanka, która zupełnie, ale to zupełnie nie zrozumiała intencji Matki – „Czekam!”

Czekała.

Maryśka ściągneła swój różowy sweterek, mroczny przedmiot pożądania Janeczki, która jednakowoż, po bliższych i dalszych oględzinach stwierdziła, że się w niego nie wbije. Matka wsadziła Potworka w ten sweter tylko zresztą dlatego, że nie przeprasowała ani jednej sztuki z dobrze znanej kupy.

Koleżanka przycmoktała się stetoskopem do pleców Maryśki i Matka usłyszała grzechot. Zdziwiła się nawet, bo miała oczy Potworka na talerzu i nic nimi nie obracało.

Rozejrzała się bacznie i po chwili zorientowała się, że grzechot, coraz zresztą gwałtowniejszy, dochodzi z ócz własnych pediatryczki, która dodatkowo robi miny powszechnie uznawane za mało obiecujące.

-„Wiesz…” – zaczęła koleżanka. Grzechot. Mina. Mina. Granat.

-„Ty może nic nie kończ!” – zarządziła Matka czując, ze może. Może, ale sobie. Pogadać.

-„Wiesz. Ja tu nie widzę innej możliwości…”- znów zagrzechotało.

-„Ty mi tylko nie wymawiaj tego magicznego słowa!” – szybko powiedziała Matka i zaklęła w duchu.

-„Ukoły?” – Matka zapytała zupełnie głupio i w obcym języku.

-„Yhy” – przytaknęła koleżanka również w obcym języku – „Wykup tutaj, a jak nie będzie, to pojedź tam a tam”

Matka wsadziła Potworka w kombinezon, pojechała tam a tam, bo tu a tu oczywiście nic nie było i nabyła siedem ampułek Biodacyny wiedząc doskonale, że mocno bolodupne są.

-„Damy pierwszą tu, na miejscu…” – orzekła koleżanka, kiedy Matka wysupłała po raz kolejny Maryśkę z kombinezonu – „…a resztę w domu. Nie będziesz jej ciągle wlokła po przychodniach, bo w sobotę i niedzielę byłoby trudno”

I Maryśka przeżyła jakoś, bo pielęgniarka podawała jej zastrzyk delikatnie, chyba ze dwie minuty.

A Matka , kiedy wróciła, przypomniała sobie o własnym lekarzu i pognała, bo był czas wieczornych przyjęć.

-„Bo ja sie, pani doktor, usiłuję szósty tydzień leczyć aspiryną i chyba już nie moge udawać, że mi niewiele pomaga…” – zaczęła Matka

-„Łech, łech, łech” – zaśmiała się lekarka po francusku i osłuchała Matkę.

-„O pięknie!!!!” – zachwyciła sie odgłosami wydobywającymi się z pleców Matki – „Damy Augmentin i 50% szans, że pani tu za tydzień nie wróci!”

Matka zarzekła się niczem żaba.

I czeka.

Czeka.

Czeka, kto pierwszy kasłać przestanie.

Póki co Janeczka dołączyła do konkurencji.

Tylko MiaUżon nie.

Przezornie wyjechał wczoraj na kilkudniowe szkolenie…