–„Dziś bende myć zompki tutaj!” – oświadczyła Maryśka.

Tutaj, czyli na blacie koło zlewu. Potwór w dalszym ciągu jest nań kładziony w celu dokończenia toalety, przebierany -tamże- w piżamę, po czym zestawiany w niższe partie w celu umycia zębów. Matce wieczorami nie za bardzo się chce robić piekło, czego już nie można powiedzieć o rankach – poranne awantury z Janeczką to Matki specjalność…

-„Niech ci będzie, umyjemy zęby na górze” – zgodziła się Matka łaskawie i nałożyła pastę na szczoteczkę. Potworek zwykle sam się obsługuje, ale tym razem pasta się kończy i bez walenia tubką o kant blatu się nie obeszło.

-„Ty to jeszcze pewnie pułk wojska byś obdzieliła ta pastą” – zauważa zgryźliwie MiaUżon, kiedy wyrzuca, w jego mniemaniu pustą, tubkę do kosza.

Matka sie nic nie odzywa, wyciaga pastę, kiedy nikt nie wiedzi i wykańcza ją jeszcze ze dwa tygodnie. Generalnie specjalizuje się w dojadaniu dżemów (słoik napełniony w 1/4 jest dla MiaUżona naczyniem pustym, a więc bezużytecznym), zjadaniu piętek od wędliny i ostatniej czekoladki z bombonierki.

-„Ja zjadłem po kryjomu całe czekoladki? Ja? A co to jest, jak nie czekoladki w pudełku?” – oburza się MiaUżon, kiedy Matka wyciąga zachomikowane pudło i grzechocze nim wymownie. No, o ile jedna czekoladka jest na tyle łaskawa, żeby wydać z siebie jakikolwiek odgłos…

Ale Matka znowu nie o tym miała.

Wracając do Maryśki, która siedziała na blacie i czekała na szczoteczkę z pastą, to przyznać trzeba, że dziecię sprawuje się już całkiem nieźle w kwestii szczotkowania zębów i płukania. Matka oczywiście poprawia i stara się tylko nie dopuścić do jednego – mycia przez Potworka kubka. Maryśka zużywa bowiem do tej czynności mniej więcej równowartośc dwóch wanien wody o temperaturze dużej, co łączy sie nieuchronnie z użyciem piecyka gazowego i wypływem pieniędzy z portfela.

-„Poczekaj tylko, ja ci wleję wody do płukania” – uprzedziła Matka Potworka. Jak już obsługiwać to obsługiwać.

Maryśka nie słuchała jednak, wpatrzona w otwór odpływowy gdzie wesolutko znikała woda z jakąś pianą.

Matka bała się, że kiedy woda wleci do kubka, to rozpryśnie się i obleje Potworka, co często zdarza się przy korzystaniu z kranu z mieszaczem. A szwung u Matki w kranie jest bardzo akuratny, nie można powiedzieć.

Niestety Potworek wisiał z głowa nad zlewem i ani myślał słuchać.

-„Puszczam wodę”- zagroziła Matka

Potworek też puścił. Słowa Matki mimo uszu.

-„Uważaj na oczy!!!” – Matka znów, tylko głośniej.

Dziecię znieruchomiało. Zastanowiło się i potrzasnęło energicznie głową nad zlewem. Potem jeszcze raz. I jeszcze.

–„Wsistko w poziontku!” – zawołało z triumfem -„Spjawdziłam, zie mi nie wylecom! Widoćnie je zamontowali od środka!!!

–„Uuuuu, Mikołaj zapomniał mi psynieść jeden pjezęt!” – zmarszczyła nos Maryśka, której nagle coś się przypomniało po kapieli.

-„Naprawdę?” – Matka jako główny pomocnik Mikołaja żywo zainteresowała się tematem – „A czegóż takiego ci nie przyniósł?”

–„Nooooo…” – dziecię wywróciło oczami –„Ocywiście nie psyniósł mi ZEGAJA!!!”

-„Zegara?” teraz Matka wywróciła białkami. -„Jakiego znowu zegara?”

–„No ocywiście białego” zamachała rękami Maryśka.

Oczywiście. Białego. Białe zegary sa podstawowym prezentem przynoszonym przez świętego Mikołaja. Matka nie wie. Be, Matka, be! Fuj!

-„Białego zegara…” – Matka zamyśliła się

–„No tak!” – Potworek ucieszył się, że wreszcie do Matki dotarło – Jozumies – białego, cajnego i bjonzowego!”

Matka natychmiast zawróciła z pokoju.

-„To zaraz, zaraz – ile ma być tych zegarów???” – spytała kombinując w jakim banku dadzą jej kredyt na zakup trzech zegarów.

–„No jak to – ile? Tsy!!! BIAŁY, CAJNY I BJONZOWY!!!”– oburzyła się Maryśka. Co, jak co, ale liczyć umie.

-„Ale po co ci aż trzy?” – zdziwiła się Matka i chyba miała nieszczęśliwą minę, bo Potworek szybko sprostował:

–„No dobja, niech będzie jeden, biały!”

Matka porzuciła myśl o kredycie. Wyciągnie zaskórniaki spod klepki podłogowej.

-„A możesz mi powiedzieć PO CO ci w ogóle zegar?” – zapytała chytrze. Wszak Maryśka na zegarze nie zna się wcale.

-„Nie wies po co som zegaji?– brwi Potworka uniosły się pół metra nad oczka –„To pjoste – zegaji som do KJENCENIA. Tymi śrupkami z tyłu!”


No to Matka już wie.

Zegarmistrz światła, psiakosteczka, pojawił w domu…

Maryśka dała dziś Matce pospać, że hej! Co prawda przytarabaniła się do łóżka Matki i MiaUżona o dość niesprecyzowanej nocnej godzinie i starała sie udusić ich swoim kocykiem, ale jakoś oboje przeżyli i MiaUżon świtem pojechał do DalszegoSąsiedniegoWiększegoMiasta na ostateczne rozmowy w sprawie nowej pracy a konkretnie – dowiedzieć się ile dostanie, bo to jakby zaczęło być ważne, jesli ma się gdzieś pracowac od poczatku roku i trzeba jednocześnie pozbyć się dotychczasowej działalności.

Wracając do Potworka – kiedy w końcu udało się go wywalić z łóżka i przemieścił się po kolejnej godzinie do łazienki, okazało się, że Matka nie przyniosła mu świeżych majtek z szafy w pokoju.

–„Ja prziniosem!” – zapiszczała Maryśka i tyle ją Matka widziała.

Dodać należy, że dziecię uwielbia paradowac po mieszkaniu w stroju Ewy nie zważając zupełnie na warunki pogodowe. Matka w tym samym czasie wkłada podkoszulkę z długim rękawem, sweter i puchową kamizelkę, jako, że całe zycie jakaś niedogrzana mocno jest…

–„Mam!” – zapiszczało znów i trzasnęło drzwiami. Matka czasem to się nawet zastanawia, jak to się dzieje, że połowy swojego życia nie spędza u szklarza.

-„A czemu ty biegasz taka rozgogolona?” – Matka na wszelki wypadek zasłoniła sobą drzwi, więc Potworek zrezygnowany usiadł i zaczął z trudem wtryniać majtki na swoje pupsko.

–„Oj, no bo ja lubiem!” – mrunknęła Maryśka ładując uparcie dwie nogi do jednego otworu – „Wies, lubiem byc taki golas, jak u ciebie w bziuśku!”

-„No właśnie…” – Matka postanowiła podpuścić Maryśkę -„A ciekawe czemu te dzieci w brzuszku to są gołe?”

Z poziomu podłogi prychnęło.

-„A widziś co ja jobię?” – zapytało dziecię z wywalonym ozorem.

-„Nooooo, widzę!” – Matka przyjrzała się uważniej, ale cały czas widziała Maryśkę z obiema nogami w jednej dziurze majtkowej, której teraz w dodatku nie dało się ściągnąć, bo wbiła się sutecznie w sadełko.

–„No właśnie! MOJDUJĘ siem!!! A w bziuchu to juź wogle nie dałabym jady!!!”

Przez całe święta mieliśmy w domu teściową – zwykle zresztą tak bywa. Matka urobiła się, jak wściekła, ale wszystko się raczej udało, więc pozostawało zmieniać wystrój na stole i pakować brudy do zmywarki. Potwory zajmowały się swoimi prezentami, o czym później, bo miejsca by Matce nie starczyło na opowiadanie…

Dziś rankiem MiaUżon zebrał sie do pracy i odwiezienia teściowej do domu jednocześnie.

-„Ja chcę dziś nocować u babci!” – wpadła na świetny pomysł Janeczka

-„Przecież miałaś babcię przez trzy dni!” – zaoponowała Matka, bo nie była tak do końca przekonana, że Babcia będzie zachwycona pomysłem. Też miała w końcu prawo być zmęczona stałą obecnością Potworów.

-„Oj, ja chcę, ja chcę! Babciu???” – Potwór spojrzał błagalnie na teściową.

-„No, niech pojedzie!” – zgodziła się Babcia i odjechali.

Wcześniej jednak Janeczka przypomniała sobie, że nie będzie w stanie zabezpieczyć wszystkich swoich prezentów, z torbą słodyczową na czele!

-„Jeszcze tylko mikroskop na szafę wstawię!” – załomotały pięty na schodach.

-„A resztę schowałaś?” – zapytała Matka, gdy pięty wróciły.

-„Upchnęłam w szafie!” – odrzekła bardzo z siebie zadowolona Janeczka

Matka natychmiast pomyślała sobie, że Maryśka będzie jeszcze bardziej zadowolona, gdy tylko zamkną się za Potworem drzwi, ale wolała już nic nie mówić…

-„I masz mi nie szwaniać po szafie, rozumiesz?!!!” – Janeczka przytknęła swoj nos do noska Potworka.
Maryśka patrzytła na siostrę nieco zdezorientowana.

-„No ja teraz jadę do babci i mnie nie będzie. A ty mi nie SZWANIASZ po szafie, tak?” – oczy Potwora zaczęły przypominać największe bombki na choince.

–„Nie bende, nie bende!!!” – przytaknął szybko Potworek, bo z oczami wielkości nadmuchiwanych piłek plażowych Janeczka mogłaby się nie zmieścić już do samochodu i jeszcze zostałaby w domu.

Odjechali.

Maryśka popatrzyła smętnym wzrokiem przez okno i ożywiła się natychmiast, kiedy tylko auto zniknęło za zakrętem. Włączywszy dopalacze pognała na pięterko, aż poszedł dym spod papci.

-„A ty, kochana, gdzie?” – ryknęła Matka, żeby przekrzyczeć głuchy tętent.

–„Jak to – gdzie?” – łomot na schodach na chwilę ucichł – „Do siafy!!!

-„Przecież obiecałaś przed chwilą Janeczce, że nie będziesz szwaniać!!!” – Matka popędziała do pokoju Potwora, gdzie zastała pupę Maryśki wystającą z czeluści mebla.

–„Obiecałam!” – w szafie zakotłowało się energicznie. Widac Potworek prztakiwał –„Ale wies – ja nie wiem, co to znacy – śwaniać! To na wsielki wypadek sobie tu tjochę tylko POGZIEBIĘ…”

Matka zlazła dziś do przedpokoju, zeby wtrynić Potworka w kombinezon. Nie ma łatwo – musi być cały ceremoniał:

-Maryśka siada i zrzuca papcie

-Matka kuca i wkłada jedną nogawkę, rozpaczliwie szukając stopy Potworka w zwałach materiału, potem drugą nogawkę

-Maryśka wstaje, żeby Matka mogła jej naciagnąć konfekcję na łapki, ale zwykle zarzuca ją do tyłu, bo wczesniej zdążyła sobie przydepnąć kołnierz

-Wstaje drugi raz

-Matka podeje rękawy, Potworek wsadza ręce i siada

-Matka zarządza wstawanie, bo inaczej nie zapnie zasuwaka

-Maryśka wstaje i melduje, że nie ma rękawiczek

-Matka odpina suwak, wyciaga łapki Potworka, montuje sznurek z rękawiczkami i cała zabawa zaczyna się od poczatku

-Potworek melduje, że uciekły mu rękawki

-Matka rozpaczliwie usiłuje wyciągnąć je przez normalne otwory, czyli dolne, czasem jednak musi rozpiac suwak i przepychać je odgórnie

-A potem jeden szalik, drugi szalik, czapa i Maryśka gotowa


–„Nie włoziłas mi butóf!” – melduje sprzed garażu

Matka bierze Potworka za frak, sadza, zadziera nogawki, wsadza kozaki, zasuwa, opuszcza nogawki i Maryśka jedzie do przedszkola.

Wszystko trwa nie więcej niż pół minuty.

Dziś jednak Maryśka wpakowała się w kombinezon sama, siadła na schodku i zaspiewała nowy, przedszkolny utworek.

Kiedy Matka zeszła na dół, ujrzała Janeczkę i MiaUżona, którzy tarzają się po chodniczkach. Nie było to dobre posunięcie, bo nikt jeszcze nie był uprzejmy posprzątać…

-„Czy ja bym mogła wiedzieć, czemu wy tak…” – zaczęła Matka, ale nie skończyła, bo MiaUżon paluchem pokazał jej co ma zamknąć i gdzie ma spojrzeć.

Matka zawiesiła więc uprzejmie spojrzenie na Maryśce i zamieniła się w słuch…


–„Dzisiaj w Betlejem, dzisiaj w Betlejem…” – śpiewała Maryśka z kamienna twarzą i nawet okiem nie mrugnęła. Szło, jak trzeba!

-„Chjistus siem jodzi,

nas osfobodzi,

Anię witajom,

Kjóje witajom,

Pastezie spiewajom,

WYGIENTE kjękajom

cuda, cuuuuuda, ogłasajom!!!!”


No to Matka zatarzała się też.

Wygięta…