Maryśka po wieczornej kąpieli, zawinięta w ręcznik:

–„Wies co, mamujku? Mogem ci opowiedzieć, co mi siem okjopnego śniło!!!”

Matka nie wiedziała, czy zdzierży jakieś okropności po całym dniu w szkole, połączonym z hospitacją. Zaraz się zacznie to, co z Janeczką- Potwór opowiada tak niestworzone historie, że Matka nie ma wątpliwości, że konfabuluje na całego. Myli się w kolejnych odsłonach, wypuszcza dla Matki wersję beta, dla MiaUżona pół godziny później second edition i trzy dni morduje poprawkami do libretta.

No do zarżnięcia.

Ale z drugiej strony Maryśka nigdy żadnego snu nie opowiadała…

-„Ojej!” – Matka wczuła się w słuchacza -” Co mogło być takiego okropnego?”

–„No duch!” – zniecierpliwił się z lekka Potworek.

-„No dobra, a co on robił?” – Matka zaraz się poprawiła i zaczęła zadawać pytania z gatunku inteligentnych bardziej.

-„No szajpał mnie za jękaf!” – Potworek był wyraźnie oburzony.

Matka ubiła ducha wielokrotnie i natychmiastowo. Nie jest tylko pewna, czy na duchu zrobiło to jakiekolwiek wrażenie, bo chyba zwykle bywa z gatunku małozywych, ale zawsze to jakies działanie pod wpływem emocji. jak trzeba bedzie, to gada przemaluje na pomarańczowo. Szarpać dziecko za rękaw!!! Niedoczekanie!

-„A jak on wyglądał?” – lepiej sprawdzić. A nuż cholera jest pomarańczowa i trzeba będzie machnąć go na zielono?

–„Nie wiem” – Maryśka zmarkotniała –Przychodzi po ciemku i jest wtedy zupełnie czajny!”

A to kicha. Matka będzie musiała chyba zapolować na gada jednego.

-„No to rzeczywiście okropny duch! A mówił chociaż coś?!” – Matka była zaintersowana nie na żarty.

–„Mówił, mówił, zawsze mówi to samo! Szajpie i mówi – FSTAWAJ!”– westchnał Potworek –„A potem nagle znika!!!


Aaaaaaaaaa…

No to Matka go zna.

Bo ten czarny duch potem przyłazi do niej o mówi:

-„No i @$#%$@#, znowu nie mogę ich spruć. Spróbuj ty, bo się spóźnię do tej cholernej roboty a trzeba jeszcze odśnieżyć podjazd…”

Matka znów przynudzi na temat wystawy, ale wczoraj Maryśka przeszła samą siebie…

Wystawa za to była inna, ale Matka nie zdążyła jej w całości zobaczyć, mimo usilnych prób. Matki to nawet by na tej wystawie nie było, gdyby nie to, że pani sekretarka w szkole powiedziała:

-„Wie pani co? Tutaj panią szukali z Biura Wystaw!”

Matka wywaliła wielkie gały. Żadne zaproszenia do Matki nie przychodzą, jakby nie istniała, a tu nagle szukają jej w szkole?

-„Wiedzieli, że pani tu pracuje i chcieli adres, ale nie dałam! Kazałam przysłać zaproszenie na szkołę!”

Matka pomyślała sobie w duchu, że taka sekretarka to skarb prawdziwy.

-„A jaka to będzie wystawa?” – zapytała Matka, która kombinowała i kombinowała, ale nic wymyśleć nie mogła.

-„Oj, nie wiem, bo ta pani mówiła tak dużo i tak szybko, ze nie mogłam się połapać!”

No to Matka poszła w niewiadome a Maryśkę wzięła ze sobą, bo MiaUżon z Janeczką się sportowali na meczu koszykówki. Na trybunach siedząc.

Na miejscu okazało się, że wystawy są dwie – jedna bardzo, bardzo, ale Maryśce nie odpowiadała.

-„Nie ma pajuśków!!!„- zawyła i pognała szukać dalej.

Matka zabiła w myślach panów malarzy, bo wystawa była zbiorowa i pospieszyła z odsieczą. Wkrótce jednak mogła sobie tę odsiecz wsadzić, bo paluszków faktycznie nie było! Nie było też cisteczek, ani krakersów, a na stoliczku stało parę smętnych szklaneczek z jakimś mętnym, kolorowym płynem…

Czegoś takiego Potworkowi jeszcze nikt nie zrobił!!!

Maryśka postanowiła wyjść natychmiast, choć dopiero zaczynały się spicze.

-„Ja ją popilnuję!” – powiedziała miła pani ze sklepiku koło szatni.

-„Pani nie wie, co robi!” – wystraszyła się Matka

-„Będzie dobrze, poradzimy sobie!” – dodały panie szatniarki.

Matka potoczyła wzrokiem. W sklepiku było niewiele- jakieś rzeźbki z mosiądzu czy brązu, książki, katalogi i parę innych bzdetów.

Matka wróciła, ale miała Potworka na oku. Zainteresował się manekinem, na którym wisiał jakiś sweter i podglądał, co też jest pod spodem.

Matka tymczasem usłyszała, że w drugiej salce wiszą prace dzieci i młodzieży, która chadzała do ogniska plastycznego. I tu Matce zaświtało, że ona też!

Co prawda nawiewała stamtąd, kiedy tylko mogła, bo w tym czasie był w telewizji Ekran z Bratkiem, ale nie zawsze Matka Matki dawała się nabrać.

Trzeba było więc wejść i się upewnić, że wszystko jest w porządku, czyli nie ma na co patrzeć. I tu zdziwienie, bo wisiało mnóstwo obrazków słynnych dziś ludzi z Matki metropolii, a nawet znanych poza nią, bo rysunek jednej bardzo znanej polskiej piosenkarki też.

I Matka już, już zatarła rączki, kiedy ujrzała swoje nazwisko pod jakimś knotem. I pod drugim, i pod trzecim…

Jedynym wyjściem była natychmiastowa ewakuacja…

Tymczasem Potworek studiował zawartość gablotki ze sklepiku i zabawiał jakąś bardzo miłą, starszą panią.

-„A powiedz, dziewczynko, który aniołeczek najbardziej ci się podoba?” – Matka odbierając płaszcze usłyszała panią, która pokazywała Potworkowi najmniejsze aniołki z masy solnej. Takie tycie, tyciusie.

Maryśka rzuciła dwadzieścia trzy razy okiem na małe anioły.

-„Najładniejsy to jest ten!!! – i zapukała paluszkiem w szkło.

Matka szybko wsadziła sobie kurtkę na grzbiet i odwróciła się, żeby przyodziać Maryśkę. Dziecię stało już przed nią, dzierżąc w tłustej łapce pakunek owinięty folią bąbelkową. W środku był dwudziestopięciocentymetrowy anioł!

Matka padła.

-„Niech się pani nie martwi. Tamta pani, co już wyszła jej to kupiła. Ma dziecko gust! Wybrała największego anioła…”- powiedziała z uśmiechem pani ze sklepiku.

Matka pognała do domu z szybkością światła.

Paluszków nie dają, knoty Matki dziecięce pokazują, Potworek wyłudza gadżety od nieznajomych…

Matka jest spalona!!!

A Maryśka bez wątpienia poradzi sobie w życiu…


Nie pytajcie, co powiedziała Janeczka, kiedy zobaczyła wiszącego aniołka w Maryśki pokoju.

Bo z piętnastu kolorów Maryśka wybrała …różowy…

Matka siedzi dziś w domu z zasmarkaną Maryśką. Ma już umówioną wizytę u lekarza, bo cos trzeba poradzić – dopiero co skończyliśmy antybiotyk, a tu kilka dni przerwy i znów żółty gil na pół metra. Nieciekawie to wygląda, Matka szczególnie za żółtym kolorem nie przepada, bo sama jest bledzizna a i Maryśka odziedziczyła ten – jakże porywający kolor karnacji – po Matce.

Niestety – Potworek był uprzejmy być na urodzinach koleżanki na tak zwanym buszowisku i z tego, co Matka pamięta, Janeczka zawsze miała po tego typu kulturalnych atrakcjach tydzień z głowy. Pełno dzieciaków i każdy z gilem – no bo przecież do szkoły mama nie puści, ale na urodzinki? Jak to?

Na wystawie jeszcze wszytko było w idealnym porządku. No właśnie, na wystawie…

Na wystawie było typowo – krótki, dziesięciominutowy spicz, największe podziękowania dla sponsora paluszków i wina. Obrazy, obrazy, obrazy, głównie batalistyczne i ze trzy szafki z jakimiś medalami, papierami, pucharami kryształowymi i stempelkami.

-„Zobacz, jaki ładny konik!” – Matka próbowała bezskutecznie odciągnąć Maryśkę od stołu.

-„Yhyyyy!”– parskał okruszkami Potworek i konsumował dalej.

Ale koniki były rzeczywiście ładnie malowane i Maryśka może by i się zainteresowała, gdyby miała choć trzydzieści centymetrów więcej.

W końcu jednak jakieś chamy skończone wyżarły dziecku te paluszki. Nic nie dało ładowanie do garsteczki po pół paczki i szybkie chrupanie. Zjedli.

–„Dobzie, zie som jesce ciastecka!” – pocieszył się Potworek i przerzucił kulinarne ochoty na coś bardziej słodkiego.

Matka pomyślała sobie, że na szczęście dziecię nie próbuje zapijać tego winem i po dłuższym namyśle sama spróbowała napitku. Był tego wart i odwracał skutecznie uwagę od poczynań Maryśki.

W końcu jednak Potworek obszedł z Matką ekspozycję wymieniając uwagi na temat umaszczenia koni.

–„Ten to okjopnie sjaćkowaty jest!” – skrzywił się na widok jednego z ostatnich.

Naród zachichotał.

Matka postanowiła wycofać się po angielsku. Był najwyższy czas.

–„Fajne to muzieum!” – rzucił Potworek na odchodne –„A najbajdziej to mi siem podobały te kieliśki” – dźgnął paluszkiem w gablotę z wielkimi pucharami z XIX wieku –„Duzio picia chyba w nie wchodzi…

Matka skończyła tydzień i padła na pysk. Jutro zapewnie miast odpoczywać zajmie się likwidowaniem zaległości wyjazdowo-powyjazdowych i znów wieczorem padnie.

Za to wczoraj postanowiła wykonać odcham totalny i wybrała się na otwarcie wystawy w muzeum. Temat co prawda nie poraził Matki nagle a niespodziewanie, ale ponieważ w metropolii każda okazja jest dobra, żeby wyjść, więc Matka korzysta. Zdarza się cos takiego może z raz na miesiąc, albo i rzadziej, więc Matka nie zamierza sobie odmawiać. Odpuszcza jedynie występom zespołów ludowych, ale od kiedy tańczy tam Matki uczeń to chyba i nad tym się zastanowi?

-„Ale ja to idę z Janeczką na mecz!” – zapowiedział MiaUżon.

Kurka wodna. Tak zwana.

MiaUżon wpalantowuje sie zawsze z tymi meczami między wódkę a zakąskę. W poniedziełek chadza na siatkówkę, na której zwykle przetrąca sobie stawy i pakuje się w gips. We wtorki i piątki na kosza, ale tego prawie zawsze światowego. Jak się trafi sobota lub niedziela koszowa to też, owszem, z chęcią. Psiakrew!

Matka prezez to zarzuciła swój aerobik, a nie powinna.

-„Zapiszę się do damskiej drużyny carlingu, zobaczysz!!!” – zagroziła MiaUżonowi.

-„A bardzo cię proszę!” – MiaUżon już dawno się tym nie przejmuje. Matka w koncu co sobota odstawia carling na mopie i to jak na razie bez medali.

-„Mogę zabrać Maryśkę do mamy, to ją potem odbierzesz!” – zaproponował.

No Matka wpadła w dziki zachwyt. Najpierw ubierz Maryśkę, wpakuj w te wszystkie rękawiczki, szaliki i rekawki, potem rozbierz, wypadnij, obejrzyj obrazki, wróć, wpalantuj niezbyt chętną do powrotu dzidźkę w te same ciuchy, przewieź tak, żeby nie usnęła i znów w domu wypakuj. Nie, nie, i jeszcze raz nie!

-„Zabiorę Maryśkę ze sobą!” – wykombinowała Matka

–„A dokąnt?” – zapiszczał Potworek. Wsiegda gatow, nigdy nie wiadomo skąd nagle wyrasta.

-„Do muzeum!”

–„A co tam beńdzie?” – nastroszyła się Maryśka

-„No to, co zwykle – obrazy, rzeźby, różne pamiątki. Ktoś coś powie i pooglądamy szybciutko”

-„Eeeeee…”– zmarszczył nos Potworek – „ To ja nie idę!”

No Matce tylko tego brakowało. Za piętnaście minut otwarcie a Maryśka nie idzie!

-„No coś ty, zawsze chodziłyśmy i ci się podobało!” – spróbowała jeszce Matka, zgodnie z prawdą zresztą.

–„Tak? – zdziwił się Potworek –„A ja nie pamieńtam!”

-„E tam, nie pamiętasz” – machnęła ręką Matka i zaczęła zmywać kubki – „Zawsze wyżerasz wszystkie paluszki i krakersy, nie mówiąc o ciastkach i soku z czarnej porzeczki. A Matka tylko po podłodze zbiera i połowy obrazów nie widzi…”

Maryska nic nie odpowiedziała, bo znikła gdzieś, zupełnie niezainteresowana Matki gadaniem.

Matka jeknęła i zabrała się za sztućce.

–„Długo jesce?” -zapiszczało zza Matki

-„A co?” – burknęła Matka. Jak nie, to nie, nie musi być miła.

–„Idziemy, idziemy sibko!”– zamiotał się Potworek za Matką i zarzucił szalik na szyję – „ Bo inacej fsyśtko nam zeźrom!„

Matka od rana nastrój ma pod zdechłym psem.

Po pierwsze wróciła i się skończyło.

Robota się sama nie zrobiła.

Klasówki na „wyjeździe” poprawiły się tylko częściowo.

W domu sajgon nieprzeciętny:

-łazienkowy kosz z brudami szczerzy otwartą paszczę i wylewają się z niego rzeczy przeróżne. Nawet kolanem nie dopchnęli, nie mówiąc o staszczeniu do pralni.

-lodówka dalej pusta. To niewiarygodne, że przez noc nic nie przybyło! Jak to możliwe?

-torbę trzeba rozpakować – a to już niewykonalne. Rzeczy wyjęte raz z szafy nie dają się do niej za nic z powrotem włożyć.

-kupa pisaniny powyjazdowej na wczoraj, nie wiadomo tylko, czy odniesie skutek


Nie, no nie ma co marudzić, bo kawa nie pomogła. Zdaje się, że Matka takim typem jest, co musi natychmiast w trybiki wskoczyć, bo inaczej klapa.

-„Lubisz mnie?” – zapytała wczoraj Matka Maryśkę po kapieli

-„Nie!„- odrzekł Potworek stanowczo.

Matce zaraz się lepiej zrobiło na sercu. Wróciła a tu takie powitanie.

-„A dlaczego ty mnie nie lubisz?” – zapytała, żałując tego kroku od razu.

Maryśka wywróciła oczami i poszukała argumentu:

„Bo ty mnie bijes w pupe i ksycys!!!”

Matka przeskanowała szybko ostatni rok i nic takiego nie znalazła. Na Maryśkę krzyczeć się nie da, bo szczerze mówiąc nie ma nawet takiej potrzeby. Ale może Matka coś robi i o tym nie wie?

-„A kiedy ja na ciebie tak krzyczałam i cię biłam?”

–„No ftedy, kiedy ciem nie było!” – rzucił Potworek –„I tata mnie beńdzie usypiał!”


O!

I wyjedź tu człowieku na cztery dni, to się okazuje, że maltretujesz w tym czasie dziecię.

I teraz tatuś jest debeściak.

Ze słodkich maleństw wyrastają wydry.

Zdaje się, że mamy drugą…