Maryśka zapomniała dziś nadciągnąć w nocy z poduszką. Matka myślała, że się w związku z tym lepiej wyśpi, ale nic z tego. To tak, jak bywało z karmieniem nocnym Potworów. Matka wstawała trzy razy w nocy (żeby nie wspominać roku w życiu Maryśki, kiedy zrywała się po razy dwanaście) i była tak samo niewyspana jak wtedy, gdy Potworek -jeden lub drugi- raczył uprzejmie noc przespać.

-„To niemożliwe!” – mawiał wtedy MiaUżon

-„To jak najbardziej możliwe!” – odparowywała Matka- „Gdybym wiedziała, że się nie obudzi, to bym się nastawiła psychicznie. A tak spałam jak mysz pod miotłą i na jedno wyszło!”

-„No nie na jedno, bo jednak spałaś a nie tkwiłaś w fotelu półtorej godziny!”

-„Nie na jedno!” – zapierała się Matka i już! Upór kobiety i siła byka to dwie rzeczy niewyjaśnione w przyrodzie…

Tak więc Maryśki dziś nie było.

Ale za to była wczoraj i przedwczoraj, i dwa dni temu, i trzy… Bo Maryśce coś się pokićkało z tym spaniem i nocnym przychodzeniem. Nigdy tego nie robiła. To znaczy może z raz na dwa miesiące.

Poprzedniego ranka Potworek dostarczył był jednak także atrakcji innego rodzaju, bowiem zaczął nadawać przez sen. Wchodzi wtedy na wysokie „C” i okrutnie piszczy, ale zrozumieć można wszystko.

–„Ojeju! Ojeju! Ojeju! Spadjam z kanapy! Spadjam z kanapy! Auuuuuu!!!” – zawył Potworek Matce prosto w ucho. Matka siadła. MiaUżon siadł również, bo pisk Potworka odbił się od szafy i wpadł mu do otworu usznego.

Starzy sprawdzili, że Maryśka leży i ma się dobrze. Klapy zaparte – znaczy się śpi. Nie spada – to najważniejsze.

-„A czemu ty spadłaś z kanapy?” – zapytał w przestrzeń MiaUzon nie spodziewając się żadnej odpowiedzi i piątej rano, po czym padł na poduszkę.

–„Janecka mnie zziuciła!!!” – zapiszczała Maryśka emnergiczniej i MiaUżon znów usiadł. Matka nie siadła tylko dlatego, że przezornie się nie położyła. Matki to jednak przewidujące są, nie to, co chłopy.

-„Ahaaaa!” – MiaUżon postanowił drążyć temat-” A co zrobiłaś, że cię zrzuciła?”

–„Noooooo….” – Maryśka wywróciła oczami parę razy pod zamkniętymi powiekami i rzuciła małym dymem z uszu. Nie dało się. Przez sen nie potrafi kombinować! -„No, najpiejf to ja psisłam i jej przijżnęłam!”

-„O, pięknie!!!” – ożywił się MiaUżon. Jego starsza córeczka jest bita!

-„O, pięknie!!!” – ożywiła się Matka. Jej młodsza córeczka nareszcie wzięła sprawy w swoje ręce!

-„A co było między tym przyrżnięciem a upadkiem z kanapy?” – zapytał jeszcze bez większej nadziei na odpowiedź MiaUżon.

I wtedy Potworek zakopał się pod kołdrą, i okrutnie się zakotłowało. Potem wyjął głowę i znów zachrapał na poduszce mocniej. Oka nie otworzył ani na moment.

-„Co to było?” – zdumiał się MiaUżon.

–„No wies…” – sapnął Potworek nieco zmęczony pokazem i dyskusją – „…tejas to Janecka spuscała mi ŁOMOT!”

Maryśka umiliła nam kilka ostatnich nocy nagłymi a niespodzianymi wizytami. Człowiek sobie spokojnie śpi, gdy nagle coś go napada, dusi poduszką, wygniata dziurę między piątym a szóstym zmysłem, żebrem, czy coś takiego, nieważne zresztą, bo nie bardzo jest czym i kiedy myśleć.

Rano Matka nie wie, jak się nazywa od leżenia w jednej pozycji i rozpaczliwie próbuje rozprostować przykurczone palce, jak już je oderwie od krawędzi łóżka. Potworek tymczasem rozkłada się na wierzchu kołdry zajmując trzy czwarte posłania, zaróżowiony, nagrzany i zadowolony. MiaUżon wstaje i przeklina pod nosem. Matka, gdy jakoś spadnie na podłogę, zbiera się do kupy i podąża powoli do łazienki, żeby nasmarować się maściami na korzonki, odmrożenia, zawiania i przykurcze. Po półgodzinie może jako-tako egzystować…

Maryśka jest za to cały dzień tryskająca energią i zachwycona życiem.

-„Będziesz dziś spała w swoim łóżeczku?” – spytała wieczorem Matka.

-„Nieeeeeee” – Potworek pokręcił głową zdziwiony, jak można zadawać takie głupie pytania

Matka zastanowiła się, czy może sprawiać takiemu małemu dziecku przykrość. No cóż, kiedyś trzeba chyba zacząć? W końcu życie jest życiem, od tego się nie ucieknie. Mówienie rzeczy nieprzyjemnych nie jest miłe, ale zawsze to lepiej usłyszeć od własnej matki, niż pierwszy raz od kogoś obcego.

Matka wygładziła nieistniejące fałdki na portkach, odchrzaknęła i wytoczyła działo.

-„Ale wiesz co?” – powiedziała do Potworka ładującego z trudem do worka wszelkie lale, które były w polu widzenia – „ja to NIE CHCĘ, żebyś do nas przychodziła w nocy!!!”

Maryśka otworzyła szeroko oczka ze zdumienia.

–„Napjawdę?!” – zarzuciła worek na ramię i weszła na pierwszy stopień schodów –„Ale to nic, zie nie chces. Bo TATUJEK CHCE!!!


A MiaUżonowi w tym momencie jakoś tak dziwnie rączki opadły z fotela…

Matka z MiaUżonem wybrali się do szwagierki w odwiedziny. Zapakowali Potwory i jazda. Nie jest to wcale takie proste, bo Maryśka z Janeczką albo cały czas się piorą i jest to zdecydowanie wprostproporcjonalne do ilości barbiów wziętych przez Janeczkę, albo Maryśka przysypia i trzeba ją ostro zabawiać. Poza nerwami nie pomaga to nic. Jak Potworek ma przyciąć komara, to zrobi to, niezależnie od ilości i jakości atrakcji!

Tym razem jednak było inaczej. Potwór wziął jedną Barbię i na niej usiadł, więc Maryśka siłą rzeczy nic nie widziała. Rzucała oczami po szybach, ale dość ochoczo, przy czym nie pisnęła ani słowa. Nic. Ani ładnie za oknem, ani brzydko. Ani wariaci jadą, ani ze sznurka kogoś spuścili. Zero komentarza.

-„Nie śpij!!!” – porykiwał MiaUżon. Matka to nerwicy dostanie kiedyś od tego.

Maryśka kręciła głową ale dalej nic nie mówiła.

-„Spać ci się chce?” – Matce też się udzielił niepokój. Jak Potworek uśnie choćby na parę sekund – reszta dnia jest zmarnowana. Ryczy i ryczy.

Maryśka dalej kręciła głową, że nie.

-„Zaraz dojedziemy!” – piszczała jej w ucho Janeczka.

Potworek dalej siedział jak sfinks. Nawet nie palnął siostry po łbie porozumiewawczo.

Kiedy w końcu MiaUżon zajechał na podwórko, Janeczka natychmiast wyprysnęła, natomiast Maryśka odpięła pas, stanęła przed swoim siedzeniem i oświadczyła uroczyście nad uchem ojca:

–„Ja całom djogem myślałam!”

-„…” – MiaUżon na wszelki wypadek znieruchomiał. Matka zarówno.

Potworek westchnął szarymi komórkami i niespiesznie ciągnął dalej:

–„I wymyśliłam…” – przepuścił kolejną porcję danych i znów się zawiesił.

Matka była bliska uduszenia, tak czekała na pointę.

–„…wymyśliłam, zie kjokodyle to siem głófnie zajmujom …skakaniem” – dokończyła Maryśka tryumfalnie i trzasnęła drzwiami zostawiając starych w środku.


A Matka do dziś kombinuje czy one tak w dal, wzwyż, o tyczce, czy może ze spadochronem?