Matka miała wczoraj niespodziankę. Trudno jednak byłoby ją zaliczyć do pożądanych, oczekiwanych i w ogóle.

Kiedy Matka wróciła do domu, zastała MiaUżona i Potwory świeżo po obiedzie. W zasadzie tylko zresztą Janeczkę, bo MiaUżon rąbał swój biały serek a Maryśka strajkowała.

-„Nie chciała jeść!” – zakomunikował MiaUżon parskając białymi okruchami i pokazując brodą talerz z rozmemłanym obiadem.

-„Eeeee, nie to nie. Może zje potem” – machnęła ręką Matka i zaczęła wypakowywać szkolne bambetle. Potem jej się zaraz przypomniało, że próżny jej trud, bo nazajutrz również nawiedza wymieniony wcześniej obiekt, więc załadowała wszystko z powrotem i przynajmniej nie narzekała na brak zajęcia w domu.

-„A w ogóle to chyba nie spała na leżakowaniu, bo prawie by mi zasnęła w samochodzie, kiedy wracaliśmy” – dodał MiaUżon i spłynął do klientów.

-„To nic, przynajmniej szybko zaśnie wieczorem” – powiedziała Matka do drzwi i zajęła się wypakowywaniem naczyń ze zmywarki. Z tym urządzeniem to tak jest, że jak już je człowiek nabędzie i nacieszy się tym , że nie musi zmywać, natychmiast najgorszym z obowiązków staje się wyjmowanie umytych naczyń i rozkładanie ich po szafkach. Kto to wymyślił??? Maszyna dla skrajnych leni nie może mieć tak odpowiedzialnego zajęcia na sam koniec. Ale Matka nie o tym miała pisać.

No to jak Matka rozcapierzyła tę zmywarkę, pootwierała wszystkie szafki, żeby wpirzać tam a to gary, a to sztućce i generalnie przygotowała sobie front robót, zjawił się niczem duch niezawodny Potworek.

Maryska pojawia się bowiem zawsze wtedy, kiedy jest najmniej pożądanym obiektem w polu widzenia.

–„Na jąćki!!!” – zarządziła płaczliwie i władowała się.

No Matka była w siódmym niebie. Robota rozłożona na czynniki pierwsze, bajzel w kuchni niemożliwy, a tymczasem Matce starczyłyby trzy minutki, żeby to ogarnąć.

-„A tobie co?” – zapytała Matka sprawdzając, że dopiero minęła siódma -„Już spać się chce?”

–„Tak, tak”– wystękał Potworek – „Wykońp mnie jus i pojós spać!

Matka oczami wyobraźni ujrzała Potworka kroczącego niczym żołnierz na defiladzie koło trzeciej w nocy w poblizu Matki poduszki. Wzdrygnęła się.

-„A wiesz?” – postanowiła zmylić przeciwnika-„Może ja teraz zrobię wam kolacyjkę a potem zaraz pójdziemy spać!

–„Nie, nie!” – zawyła Maryśka – „Ziadna kojacijka! Jus chcem spać!”

Matka postanowiła sie jednak spiąć, bo przecież Potwór oglądający właśnie dobranockę zdecydowanie strawił swe wnętrzności i napoczynał szkielet. Napoczynanie szkieletu grozi zdaje się osteoporozą, więc należało przedsięwziąć zdecydowane i stanowcze kroki. Matka w dwadzieścia sekund zapodała Janeczce kanapki i próbowała zrobić to samo z Potworkiem. Nie dało się. Strajk całodniowy, czy co?

I kiedy się odwróciła, żeby odstawić kanapki Maryśki, usłyszała, jak ta odkaszlnęła raz, potem natychmiast drugi. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby do kaszlu nie doszedł gwałtowny chlupot. Matka w ułamku sekundy odwróciła się, postanowiła paść, ale zobaczyła podłogę, więc natychmiast zmieniła zdanie. Złapała Maryśkę i zrobiła krok w kierunku zlewu, bo było to jedyne w miarę wolne miejsce, i w ciągu kilku milisekund zarejestrowała potężny strumień, który ochrzcił drzwiczki od trzech szafek, po czym wesolutko spłynął świderkami na posadzkę. Kolejny (bez specjalnych przerw, bo Maryśka nie zasypia gruszek w popiele) wpadł z impetem do zmywarki, jeszcze jeden – psiakrew- do otwartej szafki z garami. Kiedy zaś Matka robiła piruet, żeby resztę umieścić w zlewie ,dostało się kuchence, ścierze, szafce pod zlewem i sztućcom,które do zlewu wpadły z ociekacza, strącone łokciem Matki.

-„Skoncyjam!” – oświadczyła Maryśka i odeszła śród ciamkania, bo płynęło po niej równo.

-„Nigdzie nie idź!!!” – zaryczała Matka, która załatwione miała papcie, skarpetki i całe spodnie.

I Matka nigdy czegoś takiego nie widziała. W ciągu sekundy przez kuchnię przeleciało tsunami, zalało wszystko niespotykanymi ilościami cieczy (jak takie dziecko może tyle pomieścić w żołądku???) i zdechło. Wszędzie spływały świderki i kawałeczki pieczarek a poziom reszty (pomińmy litościwie opis) sięgał kostek. Matka zarzuciła podłogę papierowymi ręcznikami, trzy razy obleciała mopem i wietrzy drugi dzień. Godzina przedniej zabawy.

A dziecię żywotne jak jasny gwint. Znaczy się nie wirus.

Tylko, że zafundowało Matce w ciagu sekundy scenę, która starczyłaby na parę minut.

Biorąc pod uwagę zabójstwo pod prysznicem, Matka pęka z ciekawości, jak też Hitchcock zmontowałby tę scenę…

Matka zawsze czeka w kuchni po śniadaniu Maryśki, bo dziecię niezawodnie nadciąga w celu dokonania toalety. Nie ma zmiłuj się – przy jedzeniu chleba z dżemem zawsze upaprzą się ręce i należy je umyć. Koniec, kropka!

Matka kwitnie więc a Potworek zjawia się niczym chirurg przed operacją – rękawy podciągnięte, ręce w górze, palce rozczapierzone, dżem wszędzie.

Chirurg nie ma wszędzie dżemu? A założycie się? Jak zje i się upaprze, to ma! A spróbujcie zjeść kanapkę z dżemem niskosłodzonym w rekami w górze!
<BRWracając do Potworka.

Przybywa i zarządza, bo Matka oczywiście zupełnie nie wie, po co tak czeka:

–„Umyj mi jąćki!!!”

Matce flaki się z lekka przewracają, ale co tam jąćki, jak miast lalki ciągle mamy „jajkę”. Logopeda straszy, że dopóki Maryśka nie opanuję „L”, nie ma co marzyć, że powie „R”.

Matka jednak pierwszą naiwną czasem bywa i zadaje Potworkowi ćwiczenia, co oczywiście spotyka się ze zdecydowanym oporem. Maryśka nie jest głupia i zadnych takich gadać nie będzie!

-„Nie jąćki!” – zajęczała Matka – „Powiedz RRRRRRĄCZ-KI!!!”

–„Nic stego!” – odrzekł natychmiast Potworek i wytarłszy palce odpłynął na schody.
Zniknąwszy za zakrętem zawołał jednak gromkim głosem:

–„ŁAP-KI!!!”

Maryska ostatnio wzbogaciła swój repertuar o kilka przedszkolnych piosenek. Głosik ma cieniutki, ale za to recitale daje chętnie i z wielkim zapałem. Matka nie jest tylko pewna, czy autorzy muzyki poznaliby swe dzieła, ale co tam! Autorzy tekstu na pewno.

Bo z usypianiem Potworka zrobiła sie gorsza sprawa. Miast słuchać zawodzenia Matki Maryśka wtóruje. I leca wszystkie zwrotki stokrotki, Oki, dzieweczki i czego tylko sie nie wymysli. Potworek zadowolony i coraz bardziej kłapiący powiekami. Z ożywienia ma się rozumieć.

Jednak wczoraj Maryśka postanowiła mimo kataru dać występ w łazience, podczas wieczornej toalety. Zwrotki przerywane więc były siłą rzeczy smarkaniem i pokasływaniem.

W końcu dziecię zaczęło się uważnie wsłuchiwać w swój głosik. Śpiewało i przerywało. Znów śpiewało i przerywało.

–„Mamujku?” – zagaiło

-„Słucham cię” – Matka ładowała dupinę Maryśki w piżamę.

–„Czy ty zauwaziłaś… – tu Maryśka znów zaczęła nadsłuchiwać –„czy ty zauwaziłaś, zie ja tak jakoś dzifnie …skrzipię?”


Matka zauważyła.

A dziś sama zaczęła skrzypieć, bo jak już się zaraża, to jest zawsze trzy razy bardziej chora.

A jutro czas do szkoły. No to może być ciekawie…

Matka wykąpała dziś Maryśkę nieco wcześniej, bowiem Potworek był tak uprzejmy, że ochrzcił swoje spodenki, koszulinkę, skarpetki, kapcie i pół podłogi w łazience nie zdążywszy siąść na nocnik. Nie za bardzo było wiadomo, co z Maryśką począć koło 19.00, bo na spanie i ubieranie w piżamę było lekko za wcześnie. Matka wsadziła ja więc w jakieś świeże, ale niekoniecznie wyjściowe ciuchy i Potworek podążył na kolacjodobranockę.

Później zaś pozostało jedynie wlanie w nadziębioną Maryśkę syropków i wyszorowanie kłów. Dziecię siedziało sobie więc na blacie koło zlewu i pluło zawzięcie pastą, a Matka trzymała je za frak, żeby nie spadło. Czasu było sporo i Maryśka nadrabiała sobie wieczny pośpiech, rozglądając się bacznie dookoła. Zauważyła maleńką kropkę na palcu Matki, jaka pozostała jej ze ściągania taśmy klejącej z jakichś tablic w szkole. Matka tak się spieszyła, że przerżnęła sobie kartonem palucha, co zauważyła dopiero po kilku minutach, więc uwalała całe plansze na czerwono i wycierała potem szmatą. Było to jednak w środę i zdążyło sie prawie całkiem zagoić.

Potworek dojrzał to jednak z miną Maty Hari i nie omieszkał zapytać skąd, po co i dlaczego.

-„A wiesz, właściwie to skaleczyłam się o kartkę papieru…” – wyjaśniła Matka i aż się wzdrygnęła na samą myśl, bo nieraz zdarzało jej się skaleczyć o brzeg nowej książki czy zeszytu.

–„Ojej, to stjasne!” – załamał łapiny Potworek –„To po pjostu okjopne – mozna siem skajecyć o zwykłom kajtke ajbo jesce gorzej – na pszikłat wyjżnonć o sedes…”