Matkę otrząśnięto. Przeżyła. Narysować coś musiała i wygrała. No trudno, żeby nie! W końcu dyplom jej za coś dali, no nie?

Oczywiście na ośmiu nowych nauczycieli pojawiła się trójka, z czego jeden ksiądz, ale cza-czę tańczył odważnie. Matka z całą pewnością będzie miała dwóch uczniów mniej w przyszłym tygodniu na lekcjach, bo skopała ich równo. Trudno. Trzeba było wymyśleć inne konkurencje, a jak nie, to proszę bardzo lizać rany.

W każdym razie nie stało się to, czego Matka obawiała się najbardziej, czyli nikt nie kazał Matce śpiewać. Laryngolodzy mieliby do końca życia zarobek…

Za to Maryśka wyszalała się za wszystkie czasy.

Cały jubel odbywał się na świeżym powietrzu, słonko grzało jak dzikie, no pięknie było. Z początku Matka odczekała aż pojawią się kolejno starsze dzieci, rozsiądą na ławkach, po czym wyciągnęła aparat. Wsadziła na niego lampę, włączyła i bum! Poczuła, że jak natychmiast nie znajdzie krzaczka to będzie koniec świata. Rozejrzała się wokół – no makabra. Tłum napierał a Matka sobie raz w życiu zajęła miejsce w pierwszym rzędzie!!!

Obok siedziała babcia z maluszkiem, który wył i za nic nie chciał wejść do przedszkola. Miotał się na prawo i lewo i Matce tam było wszystko jedno, ale przecież nie pobiegnie w ustronne miejsce oprzyrządowana, bo jeszcze coś utopi. Komórkę już raz wyciągała z toalety mocno publicznej. Komórka nawiasem mówiąc przeżyła. Matka ledwo…

Wystarczyła jednak jeszcze chwila, żeby rzucić aparat na krzesło i upłynnić się w podskokach.

W przedszkolu tymczasem szykowała się do wyjścia grupa maluchów i Matce zależało, żeby uwiecznić tę chwilę. Dzieci stały wyelegantowane, sztywne i przejęte, a grzeczne, że aż nie do wiary.

Matka zniknęła na trzydzieści sekund zaledwie, ale kiedy wypadła dzieci już nie było.

Nie było…widać.

Bo słychać to i owszem…

Towarzystwo wyło tak, ze rozpacz brała. Panie darły sobie pióra z głowy.

Smarki spadały na białe koszulki, czarne muchy i aksamitne spódniczki. Dzieci trzymały się dzielnie, dopóki nie ujrzały starych obserwujących uroczystość. Jeden po drugim wybierały wolność i niknęły w ramionach rodziców. Kiedy Matka pojawiła się w polu widzenia, Maryśka zamachała jej ochoczo tłustą łapką i dzielnie siedziała dalej na ławeczce. Matka odetchnęła.

Tymczasem nastał czas konkurencji – najpierw trzeba było przejść przez długaśny rękaw z żółtego materiału. Pierwsze dziecię wepchnięto i wyłoniło się z dumą dostawszy oklaski. Drugiego dziecka nie było. To znaczy było, bo kolejka stała przed wejściem do rękawa, ale falowała coraz bardziej i zapierała się rękami i nogami. Na nic zachęty. Nikt nie chciał wleźć i już!

Nagle Matka ujrzała Maryśkę, która zgrabnie wyminąwszy peleton pokonała z radością rurę i nagrodziła się oklaskami. Zawróciła natychmiast, żeby zrobić ripleja i udało jej się, bo chetnych dalej nie było. W końcu parę szlochających dzieci jakoś przelazło a reszta się rozpierzchła i na tym konkurencja się skończyła.

Kiedy przyszło rzucać do celu woreczkami z grochem nie miało znaczenia, że dzieci nie trafiają. Potworek świetnie się bawił zbierając porozrzucane woreczki i błyskawicznie umieszczał je we właściwym otworze. Najcześciej wybierał mały dystans. Efekt wizualny może nie tak dobry, ale za to jaka skuteczność!

Kiedy już dostał wszystkie papierowe i medale i odrzucił jej sobie na plecy, bo musiał wypić tajemną miksturę, udał się z resztą dzieci na podwieczorek pod parasolami.

Starzy też zjedli po pączku, wypili kawę i patrzyli z daleka, jak też dziecko może kompletnie nie być zainteresowane, co oni robią.

Maryśka zdecydowanie jest inna pod tym względem od Janeczki, co potwierdza regułę, że najpierw powinno się rodzić drugie dziecko…

A Matka niniejszym doniosła, że Maryśka pasowanym przedszkolakiem jest.

No i Matka otrząśniętym nauczycielem.

Matka rano wyprawiała MiaUżona i Potwory. Sama szła na drugą lekcję, więc mogła zbiec na dół w szlafroku, którego szczerze nie znosi, ale kiedy rano jest chłodno mówi się trudno. Trzeba jakoś się odziać, a okupacja łazienki jest o świcie na tyle skuteczna, że Matka nawet nie próbuje. Szlafrok i wiuuuu, robimy śniadanko, wyprawiamy Potwory a potem można spokojnie zająć się sobą.

Matka pokroiła Maryśce śniadanie i siadła, żeby dopilnować zjedzenia. Potworek ma ciągi – raz zjada, jak odkurzacz,raz nie chce wcale. Matka za bardzo się nie przejmuje, bo przecież po chwili w przedszkolu jest posiłek, ale jak można coś w Maryśkę wrzucić to nie zawadzi posiedzieć.

Potworek obrzucił dziś Matkę uważnym spojrzeniem i przerwał natychmiast konsumpcję.

–„A fco ty siem ubjałaś?” – zapytał spoglądając z zaciekawieniem na jadowicie niebieski szlafrok.

Matka wygląda w nim jak nieszczęście, ale używa tylko awaryjnie, jako, że nie cierpi tej części garderoby.

-„W szlafrok” – odparła krótko Matka i wsadziła Maryśce kawałek chleba do paszczy.

–„A cemu?” – parsknął okruchami Potworek

-„Nooooo…”- zastanowiła się Matka -„No bo jestem jeszcze nie gotowa!” – dokończyła zadowolona.

–„Oj, to nic tjudnego!!! – zaśmiała się Maryśka plując dżemem brzoskwiniowym – „Po pjostu UGOTUJ siem!!!

Matka wróciła dziś ze szkoły i zastała świeżo przybyłe Potwory wraz z MiaUżonem. W zasadzie nie trzeba nikogo przekonywac, że MiaUżon też w domu przebywał, gdyż Potwory rzadko, żeby nie powiedzieć nigdy, przebywają samotnie.

Janeczka pochwaliła się, ze dostała szóstkę, czyli słoneczko. Czekamy teraz co ze sprawdzianem na koniec miesiąca, ale okaże się dopiero na wywiadówce, czyli ho, ho!

Matkę ciekawiło za to, jak też Potworek w przedszkolu. Niby jest wspaniale, ale Matce siedzi pod skórą niepokój, że coś się może popsuć, coś może zajść i Maryśka odmówi współpracy. Cholera z takim Matkowym myśleniem. Ciagle się boi niepotrzebnie. Dobrze jest, a ona sobie wyobraża, że może być gorzej.

Ale w końcu bycie Naczelną Katastrofistką Rzeczypospolitej zobowiązuje…

Matka wypytuje więc Potworka o wszystko, co się da, a Maryśka nieustannie odpowiada jej: „Nie wiem…”

-„Co jadłaś na obiad?”

–„Nie fjem!”

-„A co robiłas dzisiaj?”

–„Nie fjem”

I tak w kółko.

Nie byłoby w kółko, gdyby Matka odpuściła i nie pytała, ale nie może. Tak już ma!

Wczoraj na przykład Maryśka za bardzo nie chciała zasnąć. Matka podejrzewa, ze leżakowanie zmogło Potworka w przedszkolu i zamknął oczy. tego w końcu sam nie powie a MiaUżon pań nie pyta.

Matka postanowiła zapytać więc Maryśkę z nadzieją, że może jednak coś interesującego zezna w tej sprawie.

-„Powiedz no, kochana…” – zaczęła Matka – „co też ty robiłaś na leżakowaniu?”

Maryśka zmrużyła oczka z nieskrywanym zdumieniem.

–„Co jobiłam?” – prychnęła –„Co jobiłam? No TO, co sie zafse jobi na leziakowaniu! SIALAŁAM!!!”


Jasne. Jak słońce. Szalałam!

Matka się znowu głupio pyta…