Matka pojechała wczoraj do szkoły po Janeczkę. Potwór siedział w świetlicy i patrzył na bajkę w telewizorze. Dłuższa chwila minęła, zanim Matce udało się udrożnić kanał komunikacyjny między nią a Janeczką, ale w końcu sie udało.

Jakie było jednakowoż Matki zdumienie, kiedy zobaczyła, że Janeczka utyka.

-„A co się stało? Przewróciłaś się?” – spytała

-„Nieeee” – mruknęło dziecię z niechęcią – „Tak mi tylko teraz noga zdrętwiała.”

Matka odpowiedź kupiła, ale Janeczka ledwo zlazła po schodach do szatni.

-„No przeszło ci?” – Matka była zaniepokojona już nie na żarty

-„Nie, no ten, zaraz mi przejdzie” – skrzywiła się znów Janeczka.

-„A kiedy ci się tak zrobiło?” – Matka postanowiła przepytać Potwora

-„Na drugiej przerwie. No, może na trzeciej…”

-„Zaraz, zaraz” – Matce zapaliła się czerwona lampka -” Najpierw mówisz, że zdrętwiała ci noga w świetlicy, teraz, że na drugiej przerwie!”

-„Ojeju! Czepiasz się!” – wkurzyła się Janeczka – „Ja nie wiem, kiedy! Boli mnie w biodrze i tyle!”

Matka postanowiła wykonac manewr, którym kończą się cztery na pięć odprowadzeń Janeczki do szatni. Zadarła kiecę, chwyciła tornister Janeczki i powiedziała:

-„A ja teraz idę do samochodu a ty masz się tam pojawić za momencik!” – po czym podniosła teczkę Potwora.

No, niezupełnie.

Bo teczka okazała się mieć przyciąganie większe, niż nasz glob.

Matka poleciała na pysk. Jak zresztą mogło być inaczej, jeśli przyłożyła siłę taką, jaką zwykle przykłada się do tornistra.

-„Co ty tam masz, do licha???” – Matka tym razem to już nie żartowała

Potwór wywrócił demonstracyjnie oczami i zawiesił system.

Matka zielona ze złości poszła do auta, obijając po nogach teczkę. Ledwo dolazła. Tornister ważył co najmniej dziesięć kilo. Wyglądał, jak ładunek terrorysty – idioty.

Janeczka musiała po kryjomu dorzucić coś do niego rano, bo zwykle ma w nim dwie cienkie książki i dwa zeszyciki. A to, co tam bylo, przechodziło ludzkie pojęcie! Przez szparę Matka dojrzała cztery segregatory nabite karteczkami i jeszcze mnóstwo innych badziewi. Jak ona tam je wcisnęła, pozostanie tajemnicą Janeczki.

-„No dobra!” – Janeczka trzasnęła drzwiami – „Możemy jechać. A jak już tak bardzo chcesz pojechac ze mną do lekarza od nóg, to tylko nie do tego, co Maryśkę wsadził w gips!”

Matka zzieleniała, po czym zżółkła. Żółty chyba modniejszy w tym sezonie.

-„Ja to z tobą pojadę do lekarza, co ci tę nogę nie w gips wsadzi, tylko obetnie!!!”- warknęła i pomyślała:

-„I odetnie. Karteczki od tornistra. Jakem Matka!”

Nawet słonia bolałaby noga od takich ciężarów…

Janeczka przyniosła ze szkoły kolejne objawienie. Jest tak zawsze, kiedy lekcja jest ciekawa.

Matka zdziwiła się, bo w piątek było zastępstwo – do klasy przyszła pani świetliczanka i zrobiła temat spoza podręcznika. Janeczka nie przepada za bardzo za zastępstwami, ale tym razem było inaczej.

-„Zgadnij o czym dziś była lekcja?” – Potwór zawołał od progu.

-„No o czym?” – Matka podniosła głowę znad przeklejanych właśnie foteli.

-„Ojeju, nie chcesz zgadywać!” – obruszyła się Janeczka – „Dziś było o dłoniach!”

-„Yyyy…” – Matka dzielnie podtrzymywała rozmowę, używając dostępnych akurat środków wyrazu. W paszczy trzymała pędzel.

-„Mówiliśmy o palcach. Ty wiesz?” – przypomniało się Potworowi -„Masz pojęcie, że na świecie nie ma dwojga ludzi, co mają takie same palce?”

-„Yyyyyy????” – zdziwiła się Matka

-„No tak!” – Janeczka wypięła pierś z dumą -„To wszystko przez te linie!”

-„Yyyyiee?” – Matka przerwała pacykowanie foteli klejem

-„Linie, linie!” – Potwór machnął ręką -„Ludzie nie mają takich samych palców, bo na nich są linie POPULARNE!!!”

Janeczka wracająca ze szkoły, to Janeczka nawiedzona. Podobnie było w przedszkolu. Matka mogła godzinami mówić, że jak się przechodzi przez jezdnię, to trzeba spojrzeć w lewo, prawo i jeszcze raz w lewo. A może odwrotnie?

Kiedy Janeczka poszła z przedszkolem na lekcję zachowania na ulicy, natychmiast wszystko Matce wyłuszczyła w samochodzie.

-„Przecież ja ci to mówiłam tysiąc razy!!!” – przypomniała Matka

-„Taaak?” – wywaliła oczy Janeczka -„Zupełnie nie zauważyłam!”

No jasne. Jak Matka trzeszczy, to Potworowi przelatuje koło ucha równo.

To samo jest teraz, w szkole. Czasem jednak Janeczka sprzeda Matce jakąś wiadomość nową.

Czyni to nieodmiennie z miną Leonarda da Vinci prezentującego machinę latającą.

-„Ty wiesz?”- zagaiła wczoraj Janeczka szalenie elegancko – „Uczyliśmy się dzisiaj o starożytnej Grecji!”

-„Naprawdę?”- Matka padła pół-trupem. Na całkowitego nie mogła sobie pozwolić, bo podjeżdżała pod górkę – „a o czym konkretnie?”

-„No, o takim potworze!”

-„O potworze?” – Matka lekko się skrzywiła, bo ze starożytną Grecją kojarzy jej się wiele rzeczy, ale potwór na końcu.

-„No! O takim jednym, co pożerał ludzi i miał tylko jedno oko!!!” – zawołała Janeczka bardzo zadowolona, że Matka nie jest zorientowana w temacie.

-„No dobrze” – powiedziała Matka chytrze – „A jak ten jednooki potwór się nazywał?”

-„Yyyyyyyyy, zaraz, yyyyyyy, no na końcu języka mam, yyyyy…” – kombinowała Janeczka.

Matka wypuściła dym z samochodu otwierając okno.

Janeczka dotleniła się i wrzasnęła radośnie:

-„Mam! Mam! On się jakoś tak nazywał – Klops…”