Maryśka, kiedy tylko może, przegląda. Wszystko, jak leci, z naciskiem polożonym na tygodniki kobiece, komputerowe i kulinarne, tudzież gazety.

–„Na pefno tejaz ci nie jest pocsebne! Majisia pocyta!” – komunikuje dziecko i odrywa Matce palce od czytanej właśnie gazety.

Po czytaniu Potworka, otrzymujemy doskonałą podpałkę do kominka!

Maryśka przepada również za książkami kucharskimi, zwłaszcza tymi z Poradnika Domowego. Są poręczne i mają dużo zdjęć.

-„Oooo! Tu jest ciasto! Scekoladom! Ja nie mogem!”

Matka zagląda przez ramię Potworkowi.

-„Gdzie ty masz czekoladę? To tylko przyrumienione takie. babka piaskowa, biała, bez czekolady”

–„Cyli mogem?” – upewnia się Potworek

-„Możesz, pewnie, że możesz”

-„Oj, to hajnie! – cieszy się zawsze Potworek.

Potem zaczyna się dokładna analiza zdjęć a Matka w tym czasie może zrobić coś w kuchni. Maryśkę ma na oku i jeszcze podsłuchać może, jak Potworek sam do siebie gada.

–„Jobac, mama! Koło ciasta jezom jajka!”

-„Leżą, leżą!” – odkrzykuje Matka na pamięć. W koncu najczęściej na zdjęcia nawalają jajek, woreczków z mąką i drewnianych szufeleczek.

–„I jobac! Jodzynki! A ja jubiem jodzynki!” – woła znowu Potworek uszczęśliwiony

-„Lubisz i to jak bardzo!” – woła Matka i dopisuje zaraz rodzynki do rozpiski sklepowej, żeby tylko nie zapomnieć kupić.

–„A tu som ciastecka z dzemikiem! Majisia tes je jubi! I wisienki jezom obok!”

-„A bo to pewnie nie dżem, tylko konfitury z wiśni” – tłumaczy Matka

–„Oooo, a tu jezy ściejecka kojojowa koło ciasta! I ozeski! Majisia ziada ozeski jak Mamulka nie hidzi!”

-„Jasne, że nie widzi. Potem tylko wszędzie zbiera roztrzaskane łupinki i wcale nie wie, że to ty!”

–„Ojej! A tutaj, hihihihi!” – śmieje się nagle Potworek w głos-„Hihihihi! Koło ciasta jezom kfiatki!”

-„Pewnie, zeby na zdjęciu było ładnie?” – pyta Matka

„Neeee! Hihihihi! ONI myślom, ze Majisia siem nie zna i te kfiatki tes zje…”

Wpływ reklam na Potwory jest przeogromny. Żeby tak wszystko pamiętały, jak te bzdury z reklam!

Teksty wkradają się wszędzie – do rozmowy, zabawy itd. Matka co i rusz robi odkrycia. Ostatnio Potwory próbują śpiewać coś w dziwnym języku – duńskim, fińskim czy jakiej innej cholerze z reklamy Plusa.

A Maryśka podczas kąpieli w brodziku telefonuje od zawsze. Korzysta tak bardziej z automatu, zawieszonego na ścianie. Co chwila wstaje, podnosi słuchawkę, konwersuje, odkłada słuchawkę i siada. Potem wstaje, podnosi słuchawkę, siada, rozmawia, wstaje, odkłada słuchawkę i tak dalej, i tak dalej…

Okropnie mokre włosy ma zawsze od tych rozmów!

Matka bardzo się dziwi, że jeszcze ani razu nie wyleciała przez ściankę brodzika razem z tą słuchawką…

Wczoraj Matce wpadł do ucha znów tekst żywcem wzięty z telewizora. Dziwne, bo Maryśka zwykle dzwoni do Tatulka albo Babci, a tym razem do Kaśki…

–„Nie gadaj! Skaśkom? Dzfoniem do niej! Kaśkaaaa…?”

A potem Matka słyszy tylko trzask odkładanej słuchawki. Wiadomo, w tym miejscu reklama się urywa…

Po dziesiątym chlupocie sadzanej w brodziku dupiny, Matka otworzyła drzwiczki. No tak, Matka zapomniała dodać, że Potworek zawsze zatrzaskuje drzwi od kabiny. Jak budka telefoniczna, to na całego!

-„No i co, kochana?” – zapytała – „co dalej z tą Kaśką? Bo nic więcej nie mówisz, tylko odkładasz słuchawkę i znowu dzwonisz…”

Potworek spojrzał na Matkę, jakby spadła z księżyca.

-„A co mam jobić?” -odrzekł -„ciomgle mi sie wjonca ta pocta gjosowa!!!”

Maryśka definitywnie pożegnała okres Bożego Narodzenia. Przyjęła do wiadomości, że czas śpiewania kolęd odszedł na prawie rok i nie męczy już Matki wieczorami, przy usypianiu.

Nie męczy kolędami, znaczy się.

Za to Matka nagle a niespodziewanie musiała zaproponować Potworkowi inny repertuar, z którym było raczej krucho…

Stanęło na tym, że Maryśka wysłuchała „Wlazł kotek” i bardzo jej się spodobał. To już wiemy. Matka rozpaczliwie szukała w pamięci czegoś jeszcze, ale Potworek okazał się być wybredny.

–„Ty mi nie sipiefaj ziadnych kościołóff, tyjko o kotku!”

No dobra. „Kościoły” to dla Potworka wszystko, co miałoby służyć zasypianiu. Wolne, melodyjne i tak dalej.

Matka spróbowała „Mam chusteczkę”. No skrajna rozpacz.

Chwyciło!

A potem jeszcze sam refren od „Czterech słoni”. Tez może być.
I nic więcej. Żadna stokrotka polna!

Ile razy Matka coś próbuje innego, tyle razy Potworek protestuje i zamiast zasypiać, kłócą się na całego.

Do tego wszystkiego Maryśka opanowała chusteczkę, w stopniu, Matka by powiedziała, dopuszczającym i uprzyjemnia czas rodzicielce prezentując cienkim głosikiem swe możliwości. Dodać należy, ze głosik choć cienki, to jednak bardzo donośnym jest!

Matka siedzi więc w fotelu a Potworek z łóżeczka śpiewa. Matka akompaniuje zgrzytaniem zębów…

–„A ty mnie widzis?” – zapytał nagle Potworek

-„Nie widzę” – odpowiedziała zgodnie z prawdą Matka. Czarno było, jak nie wiem co-„ale nie martw się, ja cię DOBRZE słyszę”.

–„Aha!”– ucieszyła się Maryśka , choć nie była za bardzo przekonana

-„Teraz mama ci pośpiewa a ty wreszcie zaśniesz” – zapowiedziała Matka stanowczym głosem, bo już minęło pół godziny

–„Nieeeee, Majisia posipiefa! Chusteckę gotofaną!”

I Marysia śpiewała. Za dziewiatrym nawrotem głosik jej zaczął pomalutku słabnąć i słabnąć.

Matka zatarła rączki. Jeszcze momencik i zobaczy może kawałek Panoramy?

-„Tej nie kocham, tej nie jubię…” – zawodził coraz ciszej Potworek

Matka okryła go delikatnie kocykiem.

–„Tej nie pocału…” – sapnął Potworek i zapadł w głęboki sen.

Matka odczekała dłuższą chwilę i podniosła się w ciemności z fotela.

Nagle łóżeczko skrzypnęło, Potworek zerwał się na równe nogi i radośnie wrzasnął Matce prosto do ucha:

–„Najjepsa muzika??? Jak zawse – EJEMEF EF EM!!!

Matka dziś idzie z MiaUżonem i Potworami do swojej dawnej parafii. W naszej rozpoczynają się dziś rekolekcje, będzie sporo ludzi i obserwacja wędrującego Potworka mogłaby być mocno utrudniona.

Za to tydzień temu, ze względu na zajęcia w weekendowej swojej szkole, cała Rodzinka wybrała się na mszę w sobotni wieczór. matka bardzo tego wariantu nie lubi, ale co zrobić – jak mus, to mus. Pogoda była okropna i w kościele siedziało zaledwie 20 osób.

Maryśka oczywiscie nie omieszkała biegać (jakie wspaniałe echo jest w takim pustym kościele! Można tupać, ile wlezie…) i pokonywac przeszkody, w postaci ławek górą. Matka z MiaUżonem próbowali, jak zwykle zapaść się pod ziemię.

Kiedy Maryśka po raz trzydziesty ósmy przebiegała tuż przed stopniami prezbiterium, ksiądz zaintonował pieśń wielkopostną.

Potworek znieruchomiał i otworzył paszczę ze zdumienia.

To nie była „Sifienta noc” ani nawet „Cuda, cuda ogłasajoooom”. To coś nie miało ani skocznej melodii, ani znanego tekstu i było raczej mocno archaiczne, jak sporo wielkopostnych pieśni zresztą.

Naród zamilkł, bo pieśń nie należała raczej do hitów ogólnie znanych, natomiast wikary, niezrażony, ciągnął dalej.

Potworek zastygł przed ołtarzem i nie wiedział, co dalej. Zwykle oddalał sie skocznym krokiem, zgodnie z melodią kolędy…

Rozejrzał się więc na boki i z wielkim wysiłkiem, dopasowując się jako-tako do pieśni, wykonał odmarsz, będący połączeniem kroku defiladowego Kompanii Honorowej Wojska Polskiego z Akademią Dziwnych Kroków…

Biorąc pod uwagę fałszowanie księdza, Matka uważa, że Maryśka odwaliła kawałek świetnej roboty…