Janeczka poszła dziś do szkoły jak bokser. Dodajmy, że jak bokser po walce…

Kiedy wczoraj przyjechała z MiaUżonem, poszła od razu na sanki. MiaUżon miał jednakowoż minę mocno niewyraźną.

„Co znowu?” – zapytała Matka krótko i treściwie

„No nic. Normalka. Znowu zęby” – rzucił MiaUżon z nadzieją, że Matka odpuści.

Matka odpuści! Zaraz! Jak Matka słyszy hasło „zęby Janeczki”, to wszystko wypada jej z rąk! No, chyba, że trzyma upaćkany pędzelek. Życie już Matkę nauczyło, że wtedy się nie opłaca nic upuszczać…

„A co z zębami?” – spytała Matka, grzebiąc w pamięci, czy znowu jakiś był do wyrwania, a jej to umknęło?

„Jakiś chłopak podstawił jej nogę i uderzyła twarzą w podłogę…”

Tu Matce zrobiło się ciemno przed oczami

„…no i krew się polała tak, że pani od razu ją zgarnęła do dentystki”

„I?” – Matka bardzo nie lubi, kiedy ktoś w takich wypadkach bierze oddech, choć stara się ze wszystkich sił go rozumieć.

„No i rozcięta od środka warga, krwiaki wokół górnych, stałych jedynek i nie wiadomo, co dalej. W praniu wyjdzie”

Matka nie wytrzymała i zawołała do domu Janeczkę. Zajrzała w paszczę. Od razu pożałowała, że to zrobiła. Wyglądało bardzo nieciekawie. Ząb, który dopiero co wyjrzał przybrał kolor mocno szary. Drugi, co to już wystaje do połowy wygląda lepiej, ale spuchnięte wszystko nieprzytomnie. Janeczce paszcza prawie się nie zamyka.

Co miała Matka zrobić?

Przepytała Janeczkę na okoliczność. Dowiedziała się, że rzecz stała się na przerwie, w klasie, pani była. Janeczka szła, na szczęście nie biegła. Chłopię wystawiło nogę i Janeczka padła.

Mamusia chłopca pracuje w sekretariacie szkoły.

Okazało się, że kilka osób wcześniej już ucierpiało podobnie, bo chłopca to bawi.

Matka dziś idzie na wywiadówkę i myśli sobie, że świat zmienia się niewiele. Chłopca przyjdzie Janeczce omijać szerokim łukiem i tyle.

Przecież go nie przybiją za uszy do ściany…

Ani Matka nie przybije rodziców…

Bo jeszcze na wywiadówce ich ani razu nie było…w końcu mamusia pracuje w szkole, no nie?

Matka miała wczoraj luźniejszy dzień.

Janeczka wystepowała mianowicie w szkolnej świetlicy na imprezie z okazji Dnia Babci, a ponieważ wszystko odbywało się o 15.00, więc pojechała potem z teściową do jej domu. Kolejną atrakcją miała być kolęda, ale Potwór się nie doczekał i został porwany przez MiaUżona.

Mógł za to pojeździć przed domem na sankach.

Godzina zrobiła się niekoniecznie najwcześniejsza a tu trzeba było jeszcze odrobić lekcje.

Tymczasem okazało się, że lekcje sa zrobione już u Babci i do tego całkiem przyzwoicie. Matka odetchnęła i pozwoliła Potworowi patrzeć na dobranockę.

Miało być tak pięknie…

Kiedy bajka się skończyła, Janeczka spakowała tornister i przyniosła Matce podręcznik. Z tyłu pani ślicznie wpisała:

„1.Portret małego Europejczyka

2.Ja i moja rodzina w zmieniającej się Europie”

Matce to się w takich przypadkach biało robi w oczach, a potem fioletowo.

„Ahaaaaa” – powiedziała uprzejmie Matka – „i co z tym trzeba zrobić?”

Pytanie konkretne. No bo co? Kubek ozdobić? Szalik wyszydełkować? Rozprawkę napisać? Igły i nici przynieść? Na jutro? Na futro? Na Wielkanoc?

Janeczka uruchomiła wszystkie szare komórki.

„Eeeeeeee….narysować. Jak się chce.”

„A może wiesz na kiedy?” – wierciła dalej dziurkę Matka

„Nooooo, chyba na jutro….”

Matka padła.

Janeczka siadła i narysowała swój portret, który pasowałby także do tematu: „Rola ziemniaka pastewnego, kradzionego poprzez własne wyrycie, w dokarmianiu dzików”.

Matka wysłała Potwora do kąpania, bo pora nie pozwalała akurat na żadne inne pizdryki. Wzięła do ręki telefon i zadzwoniła do koleżanki, która uczy w tej samej szkole trzecie klasy.

Dowiedziała się od niej, że o konkursie (tak! konkursie!) wiadomo od dwóch tygodni z okładem. Czemu pani wpisała dopiero wczoraj – nie wiadomo.

Pani kazała wpisać dzieciom coś tam do zeszytów a tylko Janeczce zrobiła to osobiście.

Dodajmy, że w szkole jest oczywiście kserokopiarka dla nauczycieli…

Nie, no Matka to już wierzy, że to kosmiczny przypadek!

Koleżanka poczeka i wyśle prace dzień później.

To oznacza, że Matka spędzi dziś z Potworem parę godzin na rysowaniu.

Bo Janeczka rysuje wolno. A Matka tego za nią robić nie będzie!!!

Bo, na litość, to konkurs dla dzieci a nie rodziców jest.

Matka coś czuje w kościach, że nie napisała tu nic, co byłoby dziwne dla kogoś, kto ma szkolne dzieci, albo sam dobrze pamięta, jak to było…