Janeczka spała dzisiaj na nowej sofie. Mebel okazał się przecudnej urody, ryżość pasujęca okropniście i przepięknościowo do pokoju, żółte jaja dwóch wielkości jako rzucik szalenie akuratne, drewniana wstawka taka, jak kolorek innych mebli, no po prostu cud! Cud na kiju!
Rano potwór zapytał jednak, kiedy dostanie nową kołdrę.
„A po co ci nowa kołdra” – pytam -„Przecież stara jest jeszcze dobra”
„Nic z tego” – Janeczka na to rzecze – „przez noc mi nogi urosły i okropnie wystają. Muszę dostać normalna, dorosłą kołdrę!”
No i proszę, dziecię dorasta, trzeba wyciagać dużą kołdrę, co oznacza, że i prania przybędzie.
P.S.Usłyszałam zgrzyt. Zeszłam do piwnicy. To nasza 12letnia pralka powiesiła się na rurze pod sufitem…

Przedwczoraj MiaUżonek przyjechał z miasta z Janeczką. Stanęli koło budki z prasą i oczywiście dziecię, składając rączyny, wymusiło na Tatusiu kupno jednej z jakże porywająco ciekawych i oryginalnych gazet dla dziewczynek, nazwijmy ją umownie, żeby kryptoreklamy nie było, powiedzmy „Infantka”.
Nie muszę dodawać, ze do gazet tych dodawane sa liczne gadżety. Pozbywam się ich po pewnym czasie sposobem: pół kubła smieci na podłogę, wrzucamy gadżet i przykrywamy uprzednio wywaloną zawartością kubła. Potem jużtylko szczotka i mop są potrzebne, bo zawsze trafi się jakieś rozbite jajo albo pudło po serku.
Ale, jak już nadmieniłam, potrzeba na to czasu, czyli przemęczyć się trzeba. Pół biedy, jeżeli jest to bransoletka albo pierścionek. Te ostatnie giną nadzwyczaj łatwo…
Wczoraj jednak Janeczka przywlokła z gazetką królewską kolię! Jej królewskość polega chyba na kolorze (srebro mocno połyskliwe) i kamieniu „w stylu” rubinu (plastik odlewany, imitujacy rżnięcie – nijak inaczej tego nie nazwę, nie bacząc na podteksty;-)), wielkości guzika od jesionki. Łańcuch z kulek srebrnych rozmiaru grochu, dopełnia dzieła. Jak się pewnie domyślacie, moje szczęście nie miało granic… Janeczka ubrała się w dres i kolię i ruszyła na podbój podwórka. Moja teściowa ma na coś takiego piękne określenie. Mówi mianowicie, że Janeczka wygląda jak cygański koń. Coś chyba w tym jest…
Na razie kolia niemal pękła w miejscu strategicznym, czyli przy rubinie. Muszę cholerę skleić, ale póki co leży. Do tego jest potrzebny bardzo, ale to bardzo specjalistyczny klej, który może dowiozą do okrutnie mądrego sklepu w przyszłym tygodniu, o ile sprowadzą go z ciążkiej zagranicy itp. itd.
Cieszy mnie to szalenie, bo wczoraj MiaUżonek przyuważył, że Janeczka przemyca kolię do szkoły… Wydarł w szatni biżuta i przywiózł do domu. Uff,na szczęście…

Janeczka mając lat 2 i pół miała ogromną nieprzyjemność (jako i my),przebywać w szpitalu. Stało się to, gdy pojechała na imprezę do kolegi a rodzice ww uprzejmie nie wspomnieli, że jubilat całą noc spędził strasząc fajans (jeśli ktoś nie wie, jak się straszy fajans, to pędzę wyjaśnić – trzeba się nachylić nad muszlą w toalecie i powiedzieć do niej „bueeeeee”).
Janeczka następnego dnia a raczej poranka, zaczęła od tego samego z tą różnicą, że straszyła łóżeczko, samą siebie i wszystko wokół z częstotliwością co 15 minut.
Po dwóch godzinach było jasne, że wydala znacznie więcej, niż pobiera i mamy kłopot. Krótki telefon do szpitala i jeszcze krótsza odpowiedź:”mamy tu takich cały oddział, proszę natychmiast przyjeżdżać!”.
Pojechaliśmy. Po niewątpliwych atrakcjach, związanych z zakładaniem wenflonu (obecność rodziców zakazana, zresztą przygniotły Janeczkę cztery baby, więc nawet byśmy się nie zmieścili…) nastał tydzień koczowania dzień i w nocy (na krzesełku) w szpitalu. Dwa dni totalnej choroby – odgórnie i oddolnie.
Na trzeci dzień Janeczce poprawiło się z lekka i potoczyła wzrokiem po sali. Leżała tam trójka artystów w podobnym wieku i identyczną przypadłością, jak na oddział zakaźny przystało. Jeden z nich zareagował wybitnie oddolnie, a że jeszcze był pampersiak, więc jego rodzicielka miała pełne ręce roboty. Nie nadążała już nawet do łazienki, okupowanej zresztą zawsze przez jakiegoś artystę bądź Janeczkę, więc przebierała Kubusia, bo tak mu było na imię, na środku.
Janeczka po raz pierwszy widziała takie przedstawienie, podeszła więc szybciutko i z zainteresowaniem przyjrzała się klejnotom rodowym Kubusia.
„Ojej…”- powiedziała-„jaki interesik malutki…”
I z tryumfem:
„A mój tata ma duży!!!”

Dziś rano Janeczka miast ubierać się szybko do szkoły, siadła na tronie i zagłębiła w lekturze Księgi Zwierząt. Jest tam kupa obrazków i krótkie komentarze do każdej żywioły. Czas uciekał, kartki przewracała wolno, mi żołądek przewracał się znacznie szybciej, bo godzina zrobiła się lekko niebezpieczna.Dziecię czyta nadzwyczaj dobrze, ale jak się pospieszy, to wychodzą czasem śmieszne rzeczy…
Nagle Janeczka postawiła oczy w słup i wyrzęziła (wskutek pory mocno wczesnej):
„Jak…, no jak on może, ja się nie spodziewałam, no niemożliwe, o rety, jak on może, jak on…”.
Zdrętwiałam ze szczotą w paszczy.
„Kto” – mówię -„i co może albo nie może?”
„Jak to kto”- Janeczka na to-„Emu!!!”.
„Dobra”, ja na to, „ale co – emu?”.
„No jak emu może robić coś takiego?” załkała Janeczka. „Popatrz, co tu jest napisane! Pożywieniem emu są drobne owady,nasiona, kwiaty, liście i… OWCE!!!”