Matka w czwartki ma wolne. Przeznacza je na poprawianie klasówek, przygotowywanie nowych lekcji, foliogramów i innych pomocy naukowych.

Wygląda to więc tak:

Matka rano odwozi Potwory, zaś potem nawiedza Lidla i jakiś hipermarket w celu odpowietrzenia lodówki. W środku dowolnego ze sklepów okazuje się, że tradycyjnie Matka zostawiła kartkę, którą pracowicie wieczorem wypisywała, na szafce w przedpokoju i nic a nic nie pamięta. Zamiast sałaty kupuje więc zieloną podkoszulkę, zamiast mąki cukier, miast margaryny masło i tak dalej. Potem kurcgalopkiem pędzi, wrzuca to wszystko do bagażnika i jedzie już spokojniutko do domu.

W centrum Matkowej Metropolii okazuje się, że z niewiadomych przyczyn całe centrum ma ustawione znaki zakazu ruchu. Matka kombinuje więc jak koń pod górę i wpakowywuje się w coraz to nowe boczne uliczki tylko po to, żeby za każdym razem trafiał ją kolejny szlag, bo albo Matka nie może wyjechać, albo pół świata jedzie na wstecznym ulicami jednokierunkowymi podczas gdy panowie w zielonych kamizelkach i białych czapeczkach stoją, oparci o swoje granatowe Passaty i dłubią w nosie.

Kiedy Matka więc po raz siedemdziesiąty ósmy wrzuca jedynkę, dzwoni telefon z Matki szkoły z tak ważną sprawą, ze Matka natychmiast musi pędzić i ratować sytuację pozaprogramową, parkuje na słońcu, wraca, wylewa masło do kosza, obwąchuje salami i dochodzi do wniosku, ze co jak co, ale nie wywali, tylko otruje Pikusia, który ryje w Matki trawniku i obsikuje koła od opla.

A poptem Matka podjeżdża pod dom i wysiaduje jajo w samochodzie, bo właśnie oberwała się chmura, a Matka ma trzy parasolki, a każdą w bagażniku, do tego przywalone jajami a przecież każdy wie, jak trudno usunąć zaschnięte jaja z wykładziny w samochodzie. I jak długo schnie człowiek, który szuka jednej z trzech parasolek, wystawiając osobisty kuper z bagażnika.

A potem Matka wchodzi, rozparcelowuje zakupy w lodówce i startuje do szkół i przedszkoli, żeby odebrać Potwory…

Ale dzisiaj…

Ale dzisiaj…

Dzisiaj dzień Matki, będący jednocześnie Dniem Dziecka najgorszym w życiu Potwora, zaczął się zupełnie inaczej:

Matka odebrała wyniki Janeczki krwi, które okazały się być dobrymi i pognała na testy skórne.

Matka pozwoli sobie nie powtarzać zdania Potwora na temat wyznaczania terminów badań 1 czerwca, obaw przed niezdążeniem do kawiarni, gdzie udawała się dziś klasa Janeczki, niepokojów związanych z kłuciem po wielokroć straszliwą igłą, malowaniem kółek na rękach, niezmywalnościa tego aż po grób i bąblami, które się robią, i robią, Potwór odrywa się od ziemi, i leeeeeeci…

A Matka zapewne daje kopa w pewną część ciała i odgryza sznurek.

Matka wystarczy, że przybyła na godzinę ósmą, siadła i zapuściła korzenie. Tempo argentyńskie. Testy zaczęły sie o wpół do dziewiątej. Skończyły piętnaście minut później owocując dwoma bąblami.

Potem Matka udała się do poczekalni, znów zapuściała korzenie – bardzo ładny palowy wyrósł i boczne. Następnie pokryła się ślicznymi zielonymi listkami i zakwitła. W międzyczasie (kochamy pana Szpakowskiego) rodzice dzieci po testach wprali rodzicom dzieci, które miały przyjść na wizytę lekarską na ósmą, a następnie zaczęli wywierać tak zwany pressing (znów kochamy pana Szpakowskiego – brr!) na pielęgniarki. Skończyło się na tym, że wszyscy niemal poszli a Matka dalej kwitła, ale nie miała zamiaru poobłamywac sobie kwiatków. Różowe w końcu były, być Matką Janeczki zobowiązuje.

A potem okazało się, ze Potwór ma uczulenie na roztocza i alternarię, czyli odmianę grzyba pleśniowego, co nie objawia się nijak, ale Matka usłyszała co ma kupić, co spryskać, i ileset złotych to kosztuje.

-„A czego Janeczka nie może jeść?” – zapytała z głupia frant Matka, choć sama doskonale wie i przestrzega tego jak nie wiem co.

-„A myśmy zrobiły jej testy na alergeny wziewne, nie pokarmowe!” – odrzekła pani doktor.

-„Ale Janeczka nie ma alergii na wziewne!” – wkurzyła się w duchu Matka, bo Potworowi nic nie jest od pyłków, kurzu i tak dalej. A roztocza i pleśnie wychodzą każdemu, i rzadko kiedy dają objawy.

-„Proszę jej dawać wszystko do jedzenia, dopóki nie spuchnie!” – usłyszała Matka i nie było to złudzenie, bo raz już to doktor mówiła.

-„A co ze skórą, bo jest bardzo sucha i szorstka po zjedzeniu czegoś niewłaściwego?”- zapytała Matka

-„A to nie ma problemu!”- radośnie odparła pani doktor -„Może pani kupić w aptece cały szereg preparatów do kapieli i smarowania skóry, kosztuja około osiemdziesięciu złotych” – i tu pani wypisała Matce szereg nazw, które Matka ma w pewnej części ciała i jest to część ciała zwyczajowo zakryta.

-„Rozumie pani, jak zje orzechy czy czekoladę, to ją wykąpać w tym i posmarować” – zamrugała pani doktor świdrując Matkę oczkami

-A najlepiej jeszcze posmarować maścią sterydową, to już na pewno nic nie wyskoczy – pomyślała Matka złośliwie – a potem poczekać na astmę, to się przepisze odpowiednie leki.

Bo co jak co, ale Potwór bez czekolady i cytrusów ma się świetnie. Matka może spróbować przetworzone mleko, to i owszem. Jogurt naturalny i tak dalej. Ale nie będzie dawać byle czego i potem maskować objawów kremami!

Matka wyrwała więc swój korzeń palowy i odwiozła Potwora do szkoły, gdzie pani przestępowała z nogi na nogę czekając na powrót Janeczki z testów, i wyjście do kawiarni.

A Matka udała się w podróż powrotną, która wyglądała następująco – i tu należy przeczytać od początku.

A teraz spojrzała na klasówki, ba, rzuciła im nawet przeciągłe, smętne spojrzenie, z którego nic nie wyniknęło i za momencik startuje na abarot po Potwory.

Czwartek, jak czwartek.

Matka tylko czas marnuje…

Nic nie robi cały dzień…

Matka w szale Białego Tygodnia. I dobrze. I dobrze, bo poza tym ma kaca-giganta. Jakiś kochany Matki uczeń był uprzejmy pod pozorem złego samopoczucia opuścić salę lekcyjną na chwilkę, podczas której skserował wszystkie wersje omawianej właśnie klasówki wraz z odpowiedziami, po czym przekazał je drugiej szkole. Matka zorientowała się na szczęście w trakcie pierwszej godziny lekcyjnej, ale co musi sprawdzian powtórzyć to musi i jeszcze wymyśleć kolejne dwie wersje do tego. I cudem miała sprawdziany tak zwane poprawkowe, które zasoliła kolejnym klasom a jakie są tego wyniki można się domyślać. Masakra.
Trzeba być jednak ciężkim idiotą, żeby kopiowac klasówkę dziecka, które napisało o czymś, czego na lekcjach nie było a potem nagle wszystkie głąby  wpadają na ten sam pomysł. Matka turlałaby się ze śmiechu, gdyby nie to, ze ktoś tak Matkę oszukał wstrętnie – bo przecież trudno osobie, która źle się czuje, albo prosi o wyjście do toalety przeszukiwać spodnie…
Zdaje się, że Matce przejdzie i na przyszłość będzie wiedziała co robić. Tyle tylko, że Matka z góry zakłada uczciwość ludzką i wydaje jej się, że to normalne. Przeliczyła klasówki odbierając je od uczniów, ale nie spodziewała się, że w ciągu paru minut ktoś zrobi ją w konia. I był to ostatni raz!!!
A wracając do rzeczy przyjemnych, czyli do Białego Tygodnia – Matka wczoraj uczesała porządnie Potwora, bo zapowiedziane było tak zwane zdjęcie grupowe. A potem to już zacierała rączki, bo była pewna, że pośmieje się znów…
A połowa dziewczynek znów przyszła z fryzurami prosto od fryzjera – nalakierowane sploty Gorgony, koki-hełmy obsypane brokatem z wpiętymi antenkami na UKF zakończonymi kwiatkami, tudzież perłowe pomadki.
-"Nie przypudrowałaś jej tej blizny na czole!" – szepnęła Babcia do Matki.
Fakt – po bliskim spotkaniu z ulicą, połączonym z lotem z hulajnogi Janeczce został czerwony placek na czole, stanowiący jednak malowniczy komplecik z drugim czerwonym plackiem z powodu alergii, który to placek nie chce Janeczki od kilku lat opuścić.
-"Wypiksluje się!" – odszepnęła Matka a Babcia całą mszę kombinowała czy Matka przypadkiem jej nie obraziła.
A Janeczka wygląda najzwyczajniej normalnie.
I ma najpiękniejszą sukienkę pod słońcem, za którą ponownie dziękujemy Idaioli!!!

   

Matka wróciła na blogowe łono. Przerwa minęła szybko i Matka wreszcie pomalutku odzyskuje pamięć i wie, jak się nazywa. Nie, żeby jakoś szczególnie dużo roboty było, ale raczej stresu. Tak, czy owak – Matka ma za sobą I Komunię Janeczki i udała się ona nadzwyczaj.

Matka zadbała o sprzątanie chałupy i jedzenie. Pojechali raniutko z MiaUżonem do knajpy i nazwozili rzeczy, których normalnie nazwać się nie da. Potem ubrali Potwora w sukienkę, która doprała się do bieli tak oślepiającej, że Matka trzy razy padła na podłogę zanim była w stanie ją odebrać z rąk panienki.

A w kościele wszystko wypadło świetnie, uroczyście i w ogóle fantastycznie. Matka nie spodziewała się nawet, że komunii udzieli Janeczce znajomy zakonnik, który przyjechał na tę okazję.

Potwór od rana robił dobrą minę, ale nie zjadł niemal nic, co oznacza ciężką chorobę, albo co innego. Potem również nie zjadł nic i przypomniał sobie o tym dopiero rano. Goście dopisali, Janeczka miała też towarzystwo, przejrzała prezenty z gatunku Witch (pościel, koc, lalka) i złoto (kolczyki, bransoletka, łańcuszek, wisiorek)m tudzież programy (angielski dla dzieci i jakieś gry) oraz jedną kopertkę, wpadła w dziki zachwyt i pognała zabawiać młodsze towarzystwo.

A następnego dnia zaczął się Biały Tydzień.

A przed wejściem do kościoła giełda.

-„Nie wiem, jak wy, ale ja dostałam cztery siedemset!” – obwieściła Wiktoria, którą mamusia przywozi na zmianę Lexusem i BMWicą.

-„A ja cztery…” – zmartwiła się Madzia

-„A ty ile?” – Wiktoria zwróciła się do Janeczki a reszta dzieci wstrzymała oddech. No w końcu Janeczka też bywa, że przyjeżdża do szkoły raz Matki oplem, a raz nissanem MiaUżona. Pomińmy milczeniem rocznik i wyposażenie.

-„A ja czterdzieści złotych!” – oznajmiła radośnie Janeczka, co było zgodne z prawdą i były to pierwsze papierowe pieniądze Janeczki. Rodzina i znajomi Matki zadają sobie bowiem zawsze trud nabywania prezentów, które niezależnie od ich wartości cieszą Potwora niezmiernie i dają radość z odpakowywania.

Co było dalej łatwo sobie można wyobrazić.

I Matka dumna jest jak paw, że Janeczka kompletnie nie zrozumiała reakcji kolegów, którzy tarzali się ze śmiechu.

I jak nigdy spłynęło to po Potworze jak po kaczce, bo w końcu za chwilę miało się odbyć uroczyste wręczanie książeczek do nabożeństwa i to było dla Janeczki najważniejsze.

I tylko jedna rzecz powoduje straszliwe cierpienia Potwora na gruncie domowym.

Matka natychmiast dała Janeczce nową, węższą kołdrę i oblekła ją w pościel Witch. Wiadomo jak się w takiej pościeli śpi – porażająco genialnie.

Ale koc Witch musi wisieć na krześle koło łóżka, bo mimo usilnych prób Janeczce nie udało się nim przyrzucić. To znaczy udało się, ale Potwór dyszał rozpaczliwie z przegrzania i poprzestał na oglądaniu.

Zapowiedzili jednak ochłodzenie i Janeczka ostrzy sobie zęby na wodnym papierze ściernym numer 180, wygładzając 320.

A poza tym wszystko jest na swoim miejscu.

A Matka z MiaUżonem i gośćmi wszelakimi zjadają to, co zostało…