Maryśka ma ostatnimi czasy zmienne humory. Cóż, dorasta… Za moment to będzie normą, jakby powiedzieli rzeczoznawcy w sprawach kobiet.

Humory przejawiają się w porykiwaniach i pochlipywaniach bez konkretnego powodu. A raczej może powodu, którego Potworek wyartykułować jeszcze nie umie. Matka to właściwie się dziwi, bo biorąc pod uwagę rozumek Maryśki jest ona w stanie załatwić wszystko. A tymczasem ryczy i nie chce powiedzieć czemu.

Dwie ostatnie noce wyglądały podobnie – Potworek budził się koło północy, wiercił, po czym zaczynał koncert.

Siusiu – nie.

Nos wytrzeć – nie.

Przykryć – nie.

Napić się – nie.

-„To jak nic nie chcesz, to ja idę spać!” – jęczała Matka i oddalała się, żeby paść na łóżko.

Maryśka wytrzymywała kilka chwil i wyjąc wychodziła przed swój pokój. Potem kotłowała się w Matki i MiaUżona łóżku, skutecznie zakłócając ciszę nocną.

Niestety, ryki nocne przeniosły się także na dzień.

Telewizor wyłączony – płacz.

Gumy do żucia nie – płacz.

Ciastek nie – płacz.

W końcu MiaUżon, którego uszy szalenie sie uwrażliwiają w okolicach godziny dwudziestej, kiedy polska Telewizja nadaje wiadomości sportowe, nie zdzierżył i odpłacił zasmarkanej Maryśce pięknym za nadobne.

-„UuuuuuuUUuuuuuuuUUuuuuuuuuuUUUUuuuu!!!!” – zawył do wtóru.

Maryśka przerwała płacz natychmiast. Spojrzała zdumiona na ojca, po czym skomentowała mocno zdegustowana:

-„No wies ty co? Ale … FAŁSUJES!!!

Matka wpadła wczoraj późnym wieczorem do hipermarketu po zakupy. Nie musi nawet pisać, że kompletnie zapomniała o nabyciu ziemniaków, co okazało się dopiero dziś przed obiadem. Nie ma jednak tego złego i rodzina zjadła eksperyment Matki, czyli ratatuję -po raz pierwszy w garze – i trójkolorowy makaron na dokładkę. Ale Matka jak zwykle nie o tym miała pisać.

No bo hipermarket jak zwykle czyha za zakrętem z czymś nieoczekiwanym. Że z wyprawką pierwszoklasisty i przedszkolnego malucha, to Matka wiedziała i skorzystała. Ale zastawił też na Matkę sidła w postaci rajstop i skarpet dla Potworów.

Jak wiadomo skarpety to ta część ubioru, która złośliwie ginie, nie dopiera się, nie wysycha na następny dzień, ulega przemieleniu przez pralkę ładowaną od góry, w ostateczności przez dodatkową wirówkę, wrzyna się ściągaczami i jest wywalana do kosza, pierze się kilka razy pod rząd w wyniku przyklejenia sie do bębna pralki i jest jaśniejsza jedna od drugiej, w końcu niechcący gotuje się razem z białą pościelą, wskutek czego trafia nas jasny szlag, bo powłoki i poszwy są sine – przecież zawsze wpadają w ten sposób do pralki czarne, ewentualnie granatowe skarpetki…

Tak czy owak – skarpety są po to, żeby zatruwać życie ludziom i Matka z tej okazji w maju je zdejmuje i nie wkłada aż do jesiennych chłodów! Ale ten numer nie przechodzi w przypadku Potworów i Matka stale musi dostarczać nowych. Skarpetek – nie Potworów. Potem zresztą okazuje się, że połowa sie nie nadaje.

-„Za grube są!” – mawia Janeczka o ciemnych, które w zamierzeniu Matki miały być praktyczne.

-„Nieładne! Nie będę nosić” – to o czerwonych, zielonych, fioletowych itd.

-„Jejuuuuu! O takie mi chodziło!” – to o wstrętnych różowych w kokardki, serduszka, misie i posypane jeszcze brokatem na dokładkę. Po czym Janeczka jeden raz bierze je w krzaki do Klubu Witch i już Matka ich nigdy nie dopierze, choćby polewała wybielaczem. Sa nieużywalne i koniec.

Wracając do hipermarketu – zaczaił się na Matkę z koszem pełnym skarpet, ale dla Janeczki były w zasadzie tylko jedne, za to ładne. Poza tym zaatakował skarpecinami na Maryśkową nóżkę, co jest jak najbardziej uzasadnione, biorąc pod uwagę wstąpienie w mury przedszkola od miesiąca września. Psiakrew!

Matka zapadła się więc w promocji, co było łatwe, gdyż rzeczona odzież nanożna kosztowała 0,99 złotego za parę, była kolorowa i dobra gatunkowo. W efekcie w koszyku wylądowało jakieś dziesięć par, do tego dwie rajstop i Matka mogła pojechać do domu z poczuciem spełnionego obywatelskiego obowiązku!

Po wyładowaniu zakupów okazało się, że dochodzi 23.00, więc Matka udała się na spoczynek. Kiedy przyłożyła głowę do poduszki – Maryśka podniosła swoją.

-„Idź do niej!” – zajęczała Matka do MiaUżona – „Opiła się i pewnie trzeba ją posadzić na nocniku!”

-„No to idź!” – odbił piłeczkę MiaUżon i jakoś szczególnie Matki tym nie zaskoczył.

Kiedy tak pograli sobie trochę i Matce wyszła piłka w końcu na aut, trzeba było zainterweniować, żeby nie musieć przebierać pościeli.

-„Chodź siusiu!” – zaproponowała Matka Potworkowi.

–„Nie!!!” – machnąła ręką Maryśka. Potworek – tu trzeba to powiedzieć jasno – nie bywa w nocy uprzejmy.

-„No to czemu płaczesz?” – zapytała Matka.

Maryśka, o dziwo, nie była zbytnio nieprzytomna. Widać nie spała już od pewnego czasu.

–„Pić mi się chce!” – oznajmiła, po czym wytrąbiła kubek wody podany przez Matkę.

-„No to teraz śpij a ja pójdę do siebie” – Matka poczłapała do łóżka.

Nie minęło dziesięć minut, kiedy Potworek nadciągnął i padł pośrodku. Matka miała z głowy kołdrę, co – biorąc pod uwagę tempraturę -nie stanowiło zbytniego problemu. Maryśka nie zamierzała jednak wcale spać i tłukła się po MiaUżonie.

Koło trzeciej Matka miała serdecznie dosyć i rozważała możliwość przeniesienia się do łóżeczka Maryśki, przerażały ją jednakowoż szczebelki, więc dała spokój.Potworek przyrżnął jej nogą w łeb, ponieważ ziewał rozdzierająco i się przeciągał, a następnie umieścił swoją stópeczkę pod Matki nosem.

I wtedy Matka zaklęła szpetnie.

Nie dlatego, żeby coś jej przeszkadzało, bo Maryśka, jak co wieczór, była świeżutko wymyta.

Powodem był rozmiar. Rozmiar stopy. Matka oceniła go z każdej pozycji, wywracając oczami.

Bez wątpienia Matka miała w szufladzie dziesięć par nowych skarpetek dla Potworka.

Dziesięć par ZA MAŁYCH skarpetek…

Matka siedziała sobie z MiaUżonem na tarasie, Janeczka ujeżdżała swoje rolki a Maryśka zajęta była oglądaniem książeczek. Idylla. No nic więcej nie trzeba.

Nagle Potworek wprawnym oczkiem dostrzegł, że najwiekszego zagrożenia dla jego zdrowia, życia i dobrego samopoczucia – czyli inaczej rzecz ujmując, ukochanej siostry – nie ma w polu widzenia, więc natychmiast i cichutko podążył na piętro, żeby robić bajzel.

Jak wiadomo, pokój Janeczki świętym jest i Maryśce wstęp do niego grozi wszelkimi możliwymi konsekwencjami. Lepiej się nawet nie zastanawiać jakimi.

Potworek wyczuł już jednak bluesa i rozrabia, pozostawiając liczne slady działalności w postaci pobazgranych książeczek, dziennieczka ucznia, bądź papierków po batonikach musli, które Janeczka upycha tak świetnie w szafkach, że znalezienie ich zajmuje Potworkowi trzy sekundy. Matka to sie nawet zastanawia, czy nie zacząć zarabiać na dziecku, wypożyczając go na przykład celnnikom na Okęciu…

Wracając do miłego popołudnia – Matka, siedząc na tarasie usłyszała cichutkie chroboty dochodzące z pokoju Potwora. Po chwili odgłosy przybrały na sile, trazskały szafki, skrzypiała kanapa, samo włączyło się radio, potem odtwarzacz CD, który zagrał jakimś bajlandem, po chwili jedną bajką, następnie drugą. Spadło coś z hukiem, zaszeleściło papierkiem, zagrzechotało i co kto jeszcze chce. Pełna orkiestra dźwięków z grubsza mocno niedozwolonych.

Maryśka zapomniała zupełnie, że otwarty jest balkon, a może raczej nie podejrzewała, że między tarasem a balkonem odległośc jest zupełnie niewielka i świetnie służy komunikacji słownej, która to Matka okazję zamierzała natychmiast wykorzystać.

-„Marysiu, co ty TAM robisz?”

W pokoju natychmiast ustały wszelkie odgłosy poza rykiem odtwarzacza.

Z otwartych dzrwi balkonowych zadymiło, widać Potworek włączył myślenie na 12 w skali dziesięciostopniowej.

-„Ja się pytam – co ty TAM robisz, Maryśka?!” – powtórzyła Matka głośniej.

–„Noooooo….”– zapiszczało z pokoju, po czym Maryśka odchrząknęła i dokończyła z fasonem – „Ja nic nie jobię!!! Ja tyjko tu JESTEM!!!”

MiaUżon zrelacjonował Matce powrót z Maryśką ze spaceru po okolicznych uliczkach.

Dzień był gorący, złazili się okrutnie, więc Potworek, gdy tylko wszedł, ostatkiem sił dopadł do kubka z zapomnianą, zimną herbatą owocową, która pogardził rankiem i duszkiem wytrąbił całą.

-„Ojeeeeej” – MiaUżon widząc to, zrobił współczującą minę – „Ależ się dziecku pić chce!”

Maryśka odstawiła kubek, otarła ręką paszczę i w wyraźnie lepszej kondycji odpowiedziała z godnością:

–„Nie chce się, tylko CHCIAŁO – a to nie to samo!!!” – po czym odpłynęła na pełne morze z kuchni.