Janeczka od rana dziś nie w sosie. Poszło oczywiście o ubranie. Wczoraj zadecydowałyśmy mianowicie, że włoży dziś spódniczkę. Różową oczywiście. Tymczasem rano Matka wygląda a na dworze gęsto, siwo, kilkanaście stopni zaledwie i słabe perspektywy na więcej.

-„Wkładaj spodnie!” – zarządziła Matka – „Nie ma co! Na gołe nogi jest za zimno”

-„To daj mi rajstopy!” – wkurzyła się Janeczka

A Matka rajstop dla Potwora nie ma. To znaczy ma, nawet kilkanaście par, ale kiedy przyszło co do czego, to okazało się, że zrobiły się nagle za małe. Wakacje jako rajstopowe postanowiła odpuścić, ale na wszelki wypadek nabędzie Potworowi na piątkowe rozdanie świadectw jakieś białe, żeby nie było, że juz bieda całkowita.

-„Włożę te!” – tu Potwór zamachał różowymi rajstopami na ciężki mróz. Matka rozwinęła je, żeby nie było, że jest żyła ostatnia i zademonstrowała Janeczce długość. Rajstopy kończyły się za kolanem. Od której by strony nie przykładać…

Bo z Janeczka tak to juz jest. Nosi coś i nosi a tu nagle cyk! Rano okazuje się, że ubranie jest chyba Maryśki. Bo takie małe. Skokowo rośnie, czy co?

Janeczka po prostu rośnie jak euro. Skok w jedną albo skok w drugą. Przy czym z Potworem jest podobnie, jak z Fordem. Każdy skok jest dobry, byle był do góry. Eeeee, chyba Matka coś pokręciła…

Nie! Każdy kolor jest dobry pod warunkiem, że jest różowy!

Obrażona Janeczka poszła do szkoły w liliowych spodniach.

-„Aha, zapomniałam Ci powiedzieć! Pani pytała, czy mogłabyś na piątek namalować lokomotywę!” – rzuciła z satysfakcją i znikła.

Matka dobudziła się natychmiast i wypadła przed drzwi.

-„Jaka lokomotywę?!!”

-„Noooo, taką! Odtąd – dotąd!” – Janeczka pokazała kostki i ramiona i odjechali z MiaUżonem w siną dal.


A Matka teraz siedzi i nie wie w kogo ma strzelać. Bo odtąd – dotąd to ma być lokomotywa z wagonami czy bez? Wysokość czy długość? Jeśli długość to z wagonami czy bez?

No bajka.

Dobrze, że Matka ma te trzy pawie pióra z imprezy, to sobie wsadzi…

A w ogóle to Matka o Maryśce napisać chciała! I znów nie wyszło.

Przez te Matki dygresje to ciągle trzeba ją czytać i czytać! I zawsze nie na ten temat, co trzeba…

Matka dokończy, co z basenem u Janeczki w przedszkolu było. Przed trzecimi zajęciami Matka nie zdążyła się bać, bo Potwór się rozchorował. Osłabł, dostał wypieków i zaległ na łózku. Matka rzuciła się z termometrem – 40 stopni!!!

Mowy nie było o przedszkolu. Temparatura utrzymywała się niemal dobę, żeby nagle a niespodziewanie opaść w piątek wieczorem. Matka czekała na wysypkę, która jednakowoż nie zaatakowała. W nastepny czwartek sytuacja się powtórzyła. Nie było mowy o symulowaniu – Potwór był chory, jak smok. Lekarka pozaglądała mu we wszelkie otwory w głowie – bez rezultatu.

-„Czekamy!” – orzekła.- ” Może się coś wykluje”.

Nie wykluwało się. Na trzeci tydzień – to samo!

Tymczasem Janeczka pomału puszczała farbę.

-„Bo wiesz?” – zaczęła kiedyś nieśmiało – „Na pierwszych zajęciach pani nie pozwoliła się nam pochlapać, tylko kazała biegać w wodzie tyłem, a potem powiedziała, że będzie test!”

-„Jaki test?” – Matka się bardzo zainteresowała. Może wyjdzie szydło z worka.

-„No taki test, czy się nadajemy na basen. Pani kazała wejść do wody i zanurzyć sie całkowicie, z głową. A ja się wystraszyłam, bo nie zatkałam nosa!!! I bolało mnie!”

I matka nic nie powiedziała. Ale szlag ją jasny trafił, tym bardziej, że zadzwoniła do koleżanki, która ma zajęcia na tym samym basenie.

-„Zgadza się” – koleżanka na to – „Robi sie taki test i odsiewa dzieci nienadające się”

-„Jak to – odsiewa się???” – Matce zaszły oczy ze złości- „Przecież chodzi chyba o to, żeby wszystkie dzieci oswoiły się z wodą a nie, żeby połowę zniechęcić i wystraszyć!”

-„No nie wiem” – odrzekła koleżanka -„nam sie wydaje, że to świetna metoda!”


Rewelacyjna! Janeczka nie zbliżyła się do wody przez ponad rok. Do tej pory o basenie się nie wspomina, bo jest płacz. Od września basen jest obowiązkowy…

Żadne – liczne- skargi rodziców nie skutkują. Chętnych jest tak wielu, że nikt sie skargami nie przejmuje. Nie ten, to inny!


A jak się skończyła kariera Janeczki na basenie przedszkolnym?

Bardzo prosto.

Janeczka dostała w czwarty piątek rano wysypki na nodze. Swędzącej okropnie i brzydkiej. Matka wystraszyła się, że Potwór złapał na basenie grzybicę. Kiedy następnego dnia bąbli przybyło, Matka udała się do lekarki, swojej znajomej.

Janeczka ściągnęła spodnie, lekarka spojrzała i zrobiła wielkie oczy.

-„Ojej!” – powiedziała -„Wiesz? To się u dzieci bardzo rzadko zdarza… A jak w przedszkolu? Nie choruje przypadkiem sporo dzieci na ospę wietrzną?”

-„Nieeee!” – odparła Matka zgodnie z prawdą. Wiadomości o chorobach roznosiły sie w przedszkolu lotem błyskawicy.

-„No właśnie” – zasępiła się lekarka -„Bo to jest bez cienia wątpliwości półpasiec. Potwierdźcie to jeszcze u zakaźnika. Mogą być powikłania, nie ma żartów.”

Matka potwierdziła. Janeczka dostała leki, skończyło się szczęśliwie, bez porażenia żadnego nerwu.

-„Pani doktor, skąd u dziecka półpasiec?” – spytała Matka zakaźniczkę

-„Rzadko, ale zdarza się. U dzieci, które przebyły wiatrówkę podczas zetknięcia się z dużą ilościa tego wirusa, kiedy jest wzrost zachorowań. Albo w przypadkach silnego stresu…”

Jaki tam stres u dziecka – pomyślała sobie Matka.

A potem w domu zastanowiła się nad podejrzaną czterdziestostopniową temperaturą, która pojawiała się na dzień przed basenem.

I nad zanurzaniem głowy pod wodą na pierwszych zajęciach.

Bo to takie ważne!

A wrzesień tuż, tuż…

Matka szukając czegoś w pralni natknęła się na zapakowany komplecik – okularki do pływania wraz z czepkiem. Liliowym. No różowych wtedy nie było. Matka nabyła ów niezbędnik będąc przekonaną, że Janeczka wraz z klasą będzie miała obowiązkowy basen już w poczatkach edukacji, ale na szczęście nie. Zaczynają od września.

Matce już skóra cierpnie!

Zaczęło się od tego, że Potwór ukochał bardzo wszelkie zajęcia z wodą. Basen jeden, drugi, trzeci. Teraz ten zielonisty, „czadowy”. W międzyczasie aquapark w Popradzie i inne podobne. Wszędzie Janeczka szalała. Kółko do pływania, piłka, zarękawki – wszystko jedno. Matka była zachwycona. Janeczka nie bała się wody. Co tam zresztą – nie bała! Nie mogła się wody doczekać!

Kiedy więc w pięciolatkach Matka wyczytała, że przedszkole jest jednym z trzech w Matki metropolii, którym przysługuje bezpłatny basen dla dzieci raz w tygodniu, łącznie z dowozem, natychmiast zapisała Potwora, bo miejsc było tylko dziesięć. Udało się!

Janeczka z wypiekami na twarzy wybierała czepek. Matka równie wściekle różowego nie widziała!!! Wykonała Janeczce z przodu napis z imieniem, bo taki był wymóg, zapakowała plecak z wszelkimi niezbędnymi na basenie rzeczami, czyli ręcznikiem, klapkami (różowymi) i strojem kąpielowym (kto zgadnie, jaki kolor?) i czekała na efekty. Dziecię pół nocy nie spało z emocji!

Tymczasem Janeczka wróciła z przedszkola bez szczególnego entuzjazmu. Coś tam bąknęła, ale nie za wiele. Matka postanowiła nie naciskać zbytnio.

W kolejny piątek od rana Janeczka kręciła się nerwowo po domu.

-„A może ja bym dzisiaj wyjątkowo nie poszła na ten basen?” – spytała w końcu

-„A co się stało?” – zdumiała się Matka

-„Nie, no nic, zupełnie nic, tylko może ja nie pójdę?” – Potwór przbrał ton z lekka płaczliwy.

Matce natychmiast nastroszyły się wszelkie radary. Coś było nie tak!

-„Powiedz mi zaraz co się stało!”

Janeczka zacięła sie jednak i mowy nie było, żeby coś z niej wyciągnąć.

Kiedy jechały do przedszkola Potwór nie wytrzymał jednak i spytał:

-„Czy na tym basenie musi być tak głośno?”

-„Głośno?” – zdziwiła się Matka. Czyżby puszczali jakąś muzykę? – „A co jest tak głośno?”

-„No bo pani tak strasznie mocno gwiżdże gwizdkiem! Aż mnie uszy bolą! I jest echo!” – zajęczała Janeczka

-„No bo pewnie wy krzyczycie ile wlezie?” – Matka postanowiła się upewnić. Z tego co wiedziała, było tam około 50 dzieci z różnych przedszkoli i klas pierwszych.

-„Trochę krzyczymy… Ale pani gwiżdże za głośno!!!”

O rety…

I tego Matka pojąć za bardzo wtedy nie mogła. Bo Potwór, który sam produkował dowolne ilości hałasu nie znosił, kiedy robił to samo ktoś inny. Z tego samego powodu Matka nie chadza z Potworem na koncerty, bo Arka Noego przestała być interesująca już przy drugim utworze. Nawet Matka siedziała z zatkanymi uszami a naród masowo opuszczał halę sportową, bo dzieci płakały z bólu!

Matka postanowiła przeczekać ten basen. Wiedziała od innych rodziców, że dzieci są zachwycone. Ostatecznie Potworowi przedszkole też szybo przestało sie podobać i przez dwa tygodnie Matka z MiaUzonem przeżywali istny horror. Potem było już dobrze. Na płatne zajęcia na basenie nie było szans – miejsca już dawno zajęte. Potwór się garbił, pływanie byłoby świetne. Gdyby wypadła z kolejki, juz potem by sie w starszakach nie dostała.

Matka poszła w zaparte.

A co z tego wyszło, o tym c.d.