Matka, jak już wspominała, wczoraj znajdowała się w Sopocie. Doszła do szybkiego wniosku, że szukanie garnituru w centrum mija się z celem, bo jeśli będzie, to w odpowiedniej, gwiazdorskiej cenie. Pozostało więc mijane przy trasie centrum handlowe, gdzie były sklepiki firmowe. Bardzo firmowe, jak się okazało.

MiaUżon nic nawet nie wsadził na grzbiet, bo było albo w paski, albo ciemne bardzo. A ceny zaczynały się od czterech cyferek i to sklepy w oczach Matki dyskwalifikowało natychmiast.

Matka zarządziła więc postój w większej od swojej metropolii, gdzie MiaUżon kończy za chwilę pracę. Odgrzebała w pamięci sklep miejscowej firmy, wielki, ładny, położony na obrzeżach miasta i nawiedzony już raz przez MiaUżona, kiedy szukał spodni. Co prawda rzeczonej odzieży nie nabył ze względu na wysoką cenę, ale jeśli chodzi o cały garnitur to zawsze może by się coś trafiło okazyjnie?

MiaUżon zajechał, wszedł i zastosował wariant numer jeden, czyli potoczenie błędnym wzrokiem po kilkuset wieszakach i wrzucenie biegu wstecznego.

Matka przewidziała jednakowoż wariację B i zablokowała wyjście.

-„Szukamy jasnego garnituru dla tego pana!” – zawołała od drzwi do panienki.

Dziewczyna chyżo pomknęła do wieszaka i zaprezentowała ciemnogranatowy garnitur z naciskiem na ciemno.

Matka obejrzała go jednak na wszelki wypadek i po dojrzeniu ceny już całkiem jej się zaciemniło. Panienka najwyraźniej ma chorobę zawodową i dlatego nie odróżnia walorów…

-„Czemu to tyle kosztuje?” – zapytała Matka

-„Bo my jesteśmy proszę pani z górnej półki!” – odpowiedziało dziewczę.

-„Aha!” – przyjęła do wiadomości Matka – „To ja poproszę teraz coś jasnego i półkę niżej”

Dziewczyna załapała. Wywlokła jasny garnitur w nieokreślonym kolorze, coś w rodzaju ecru z minimalnym zielonkawym odcieniem. Ładny. Ładny, bez dwóch zdań. Trzyczęściowy.

-„Wkładaj!” – zarządziła Matka

-„Ale ten kolor…” – zabrzdąkał MiaUżon wycofując się do drzwi.

Matka mrugnęła do panienki. Ta błyskawicznie stanęła za plecami MiaUżona i kiedy się odwrócił, garnitur wylądował mu na brzuchu. No panienka maleńka była.

-„A co to?” – zawołał MiaUżon zaskoczony takim obrotem sprawy.

-„Garnitur, który pan przymierzy” – zamrugała oczkami panienka -„Tam!” – i wskazała maleńkim paluszkiem przebieralnię.

I MiaUżon potoczył się, nie bardzo rozumiejąc jak to się stało.

Po chwili wyszedł.

-„Kamizelka jeszcze!” – Matka kuła żelazo, póki gorące

MiaUżona wbiło w zasłonkę, ale posłusznie narzucił kamizelkę.

Wyszedł.

Na pierwszy rzut oka – stróż w upalne Boże Ciało późnym Gierkiem. Szarych butów z ażurkiem brakowało.

-„Dobra” – powiedziała Matka niepewnie, bo nigdy jeszcze nie widziała MiaUżona w takim kolorze – „Teraz się poruszaj!”

MiaUżon posłusznie natrząsnął się, wywinął jedną nogą, potem drugą.

-„Cholera, za szeroki w pasie” – zmartwiła się Matka

MiaUżon uradowany pomknął do przymierzalni i w trzy sekundy był z powrotem…

…po to, żeby odebrać od panienki mniejszą wersję.

I wyglądał znów jak król. No bajka. Garnitur nie za szeroki, nie za długi, nic nie trzeba było robić. I cena już do przełknięcia.

-„Fajnie! To możesz ściągnąć!” – zarządziłą Matka, kiedy już poobciągała MiaUżona za wszelkie kanty ubraniowe.

MiaUżonowi zeszło tym razem z pięć sekund, bo przecież się zmęczył. Kolejne półtorej zajęło mu przegalopkowanie od przymierzalni do wyjścia.

-„Wracaj!!!!” – warknęła Matka nie bacząc na opinię.

-„Ale ja się jeszcze zastanowię!” – zamachał wysięgnikami MiaUżon.

-„I co, przyjedziesz specjalnie, żeby kupić? Kiedy impreza za trzy dni? Mowy nie ma!” – Matka nie zważała już na nic – „Kartę!”

-„A nie możesz swoją?” – mruknął jeszcze nieśmiało MiaUżon grzebiąc w portfelu.

-„Nic z tego!” – zacięła się Matka – „Na swojej mam osobisty fundusz reprezentacyjny. Garniturów na liście nie ma.”


I tak to przywieźliśmy do domu śliczny gajerek.

A Matka weźmie kamizelkę, dokupi jeszcze koszule pod kolor, bo MiaUżon całe życie w pochodnych błękitów i szarości chodził, które tutaj odpadają, i na imprezę udawać się możemy.

A teraz tylko patrzy, jak MiaUżon krąży wokół powieszonego na wierzchu garnituru, cmoka i wszystkim opowiada.

Tak to można MiaUżona w ciagu dziesięciu minut uszczęśliwić przyodziewkiem.

Jak zwykle najważniejsza jest technika…

Matka w związku z wyjazdem do Sopotu postanowiła załatwić też jedną rzecz ważną, ale podlegającą kategorii tych niemal niemożliwych. Korzystając mianowicie z okazji, że MiaUżon jest pod ręką i można go ubierać i rozbierać, zarządziła kupno garnituru.

Jest to czynność niemal tak samo trudna jak heklowanie stringów przez babcię Nie-Z-Koniakowa, ale Matka zaryzykowała.

W końcu w sobotę wieczorem Matka idzie z MiaUżonem na imprezę z okazji zjazdu wychowanków szkoły- tej samej zresztą, w której Matka szczęśliwie zakończyła praktyki. Nie, żeby coś było nie tak, tu zaraz Matka wyjaśnia, bo przyjemnie było nadzwyczaj, ale uporać się potem z dokumentacją nie jest łatwo. Nieważne

MiaUżon wykorzystał zaraz zjazd do mendzenia, że nie ma garnituru. Nie jest tak, żeby wcale nie miał, ale jeden jest średnio gruby i ciemny, drugi wykończony i przeznaczony na zatłukiwanie codziennie a trzeci pieknym był i drogim, ale pralnia podczas pierwszego prania załatwiła go na cacy. Marynarka z tyłu rozpaczliwie wyje i trzeba to zanieść do krawca. Matka uważa, że byłoby taniej wręcz zanieść jeszcze raz do wyprania a potem zareklamować w tej samej pralni, bo z tamtego prania paragon został nieopatrznie wyciepnięty.

Tak więc, jeśli ktoś jeszcze się nie pogubił, rzeczą absolutnie nieodzowną stało się kupienie garnituru, najlepiej jasnego i cieńszego. MiaUżon w związku z tym mendzi już jakieś trzy miesiące, ale oczywiście nie znajduje czasu, żeby pojechać i rzucić okiem.

Matka zresztą, jako MiaUżonowa żona od lat szesnastu, doskonale wie, że jeżdżenie wcześniejsze jest totalną stratą czasu, ponieważ wybieranie garnituru wygląda dsokładnie (uwaga – nie mniej więcej, tylko DOKŁADNIE)tak:

Matka wchodzi do sklepu. Załóżmy, że to jest Wólczanka, Vistula, Sunset Suits albo podobny – to nie ma najmniejszego znaczenia. Naokoło wiszą rzędami garnitury. Jasne, ciemne, pasiaste, jakie się chce.

Matka rozgląda się w poszukiwaniu panienki i kątem oka widzi minę MiaUżona. Obłęd połączony z kompletną rezygnacją.

-„Eeeeeeeee….nie, no ten, tego, nie. TU nie! NIC nie ma!!! Idziemy dalej” – i znika.

Matka wyłazi, idą do następnego sklepu.

Wpycha MiaUżona pierwszego, już nie jest taka głupia!

Doskakuje panienka, w końcu MiaUżon przystojny jest dosyć.

-„A ile w pasie?” – pyta

MiaUżon wywraca oczami i puszcza dym uszami – już wiemy po kim ma to Maryśka.

-„Yyyyyyyy… chyba 80.Albo 70…”

-„94!!!” – mówi Matka.

Ale panienki już nie ma. Niesie MiaUżonowi coś koło tych 80ciu. MiaUżon przykłada do siebie spodnie.

-„No do niczego! Zobacz! Za małe przecież!!!” – fuka gniewnie.

-„Czy może pani przynieść 94 w pasie?” – szybko pyta Matka panienki, która ochoczo nurkuje między wieszakami.

Niestety, słychać trzaśnięcie drzwiami i MiaUżona nie ma.

W trzecim sklepie to już się Matki nie oszuka. MiaUżon zostaje wepchnięty, drzwi przyblokowane kolanem, panienka zawezwana, wymiary rzucone, MiaUżon wsadzony w przebieralnię z nakazem ubierania się i JUŻ!!!.

Po chwili zasłonka sie odsuwa i wyłazi MiaUżon. No bajka! Carrington po prostu! Lalka!!!

-„Ciągnie mi się!” – jęczy MiaUzon. -„I gorąco mi!!!”

Matka rzuca się, ciągnie mu portki na dupsku, sprawdza nogawki, tył marynarki, ramiona, kamizelkę. No jak ulał! Potem metka, jaki skład, na końcu cena. Da się wytrzymać.

„Bierzemy!”- zarządza szybko.

-„Nie, nie!” – MiaUżon natychmiast zdejmuje spodnie – „Zobaczymy jeszcze gdzie indziej!!!”

-„Byliśmy GDZIE INDZIEJ!” – Matka robi się fioletowa, choć to nie najmodniejszy kolor w tym sezonie.

-„To my się zastanowimy!” – woła MiaUżon zza drzwi sklepu.


I Matka ma z głowy.

-„Kupna garnituru nie mogę się doprosić!” – słyszy wieczorem – „Jak łajza chodzę!!!”

No i Matce się przelało. Wczoraj. O czym c.d.

Niania Maryśki po dwutygodniowej przerwie znów w szpitalu w wielkim mieście. Tym razem chyba już się nie wywinie. Wyniki fatalne, zanosi się na odrzut nerki.

Kiedy wróci – nie wiadomo.

Co z nią będzie – nie wiadomo.

Co Matka zrobi ze swoim obrazem, który dziś zaczęła i jest mocno terminowy – nie wiadomo.

Co z Matki coroczną, wakacyjną pracą na rusztowaniu – nie wiadomo.


Matka sobie strzeli w łeb – to wiadomo!

Matka wczoraj po nocy siadła, żeby wysłać ZUS. Tak nie na ostatnią chwilę, bo przecież 9-ty był a nie 10ty czerwca.

Siadła, komputer włączyła, zapuściła Operę – a tam niespodzianka. Przełącza jej się na stronę dostawcy internetowego, który Matkę informuje, że nie zapłaciła, w związku z czym zablokowane ma wszystko i basta!!!

Matka oczami wyobraźni ujrzała pół roku karencji w ubezpieczeniu chorobowym, siebie w szpitalnym łóżku i komornika czyhającego w krzakach, żeby ściągnąć od Matki opłatę za pobyt w szpitalu…

Od świtu więc wydzwania do firmy i przekonuje pana, że sprawdzić, czy faktycznie coś nie tak poszło z opłatami może tylko z komputera. Bo nie pójdzie do kafejki, żeby łączyć się ze swoim kontem! Tam pod stołem czeka banda hakerów, którzy zaatakują Matki nędzne grosiki i wykasują gratis mózg. Matce.

Pan włączył Matce warunkowo internet, żeby ten ZUS, potwierdzenia przelewów i w ogóle. Matka sprawdziła. Wszystko poszło. Wydrukowała, zeskanowała, przemailowała.

Pan próbował Matce coś brzdąkać, że musi poszukać tych pieniędzy, bo na pewno w jej banku jest coś nie tak.

Matka poszła w zaparte. Ma dowód wpłaty, który wygenerowany może być tylko w przypadku, kiedy pieniądze fizycznie wyjdą z banku. Dowód ten zeskanowała i panu wysłała.

A teraz niech pan idzie do SWOJEGO banku i pieniędzy szuka!!!

I niech spróbuje Matkę odłączyć o 12.00, jak obiecał, gdyby było coś nie tak!

No chyba Matka rację ma?