Kiedy Matka odkryła wreszcie samolot, MiaUżon został bezceremonialnie wyproszony za drzwi.

Pani położna się uzbroiła i zanurkowała.

-„Kobieto!!!” – zawyła

-„No mówiłam, że przyjechałam za wcześnie! Dopiero z osiem -dziewięć skurczów miałam!” – zaczerwieniła się Matka, ale położna nie słuchała. Nie słuchała, bo jej nie było.

Matka rozejrzała się z trudem i uznała, że nie lubi, kiedy się ją zostawia samą na samolocie. Żadnej kurtuazji, no żadnej.

Nagle drzwi otworzyły się z hukiem i położna wpadła z wózkiem.

-„Kobieto, no złaź szybko! Ty rodzisz!!! Zanim te lekarze kawę wypiją i tu zlezą, to będziemy mieli klops!!!”

-„O ile mi wiadomo, to ma być dziewczynka…” – Matka próbowała nieśmiało oponować, ale położna wepchnęła ją na wózek, rżnęła papiery z wyższym wykształceniem i pognała przed siebie z Matką, której od pędu podwiewało krótką koszulinkę. Minęły zdumionego MiaUżona, który po krótkiej chwili zrozumiał, że najlepiej będzie galopować za czołówką robiąc za jednoosobowy peleton. Nie szło mu za dobrze i Matka słyszała za sobą grzechot podrzucanego aparatu, brzęk łyżeczki i kubka, tudzież głuchy łoskot, bo MiaUżon dużym jest.

Kiedy przejeżdżały przez hol, Matka dojrzała znajomego pacjenta z nogą w gipsie, który rozpaczliwie próbował wycofać się na tyły, ale nie było jak, bo albo ściana, albo drzwi windy.

-„Z drogi, bo ja tu pracuję!!!” – zaryczała położna i najechała na nieszczęśnika. Matka zobaczyła tylko, jak drzwi windy, która właśnie nadjechała, otwierają się i gość w nie wpada. Założy się, że pojechał natychmiast wypisać się na własną prośbę…

Po przebyciu długaśnego korytarza położna wyjęła tajemny klucz, dzięki któremu Matka miała okazję przejechać się windą towarową. Okazja była jednakowoż długotrwała, gdyż winda stanęła między pierwszym a drugim piętrem i ani dudu. Matka rozejrzała się i stwierdziła, że tak obrzydliwej o obskurnej windy jeszcze w życiu nie widziała.

-„Jak ja mam tu rodzić, to ja rezygnuję. Wracam!”

-„Pani nie wraca” -sapała położna naduszając wszystkie guziki po kolei – „zaraz uruchomię tę cholerę. Tylko pani nie rodzi!!!”

Cholera posłuchała i przesunęła się na drugie piętro. Położna dognała pod pokój lekarzy i wrzasnęła w czeluść:

-„Pacjentka rodzi!!! Szybko!!!”

Po długiej chwili wyczłapało dwóch lekarzy – młody i stary i jednocześnie podrapali się w głowy.

-„Dziesięć centymetrów! Nie ma co stać!!!” – huknęła na nich położna.

Młody doktorek siorbnął kawę z obtłuczonego kubka.

-„To jakoś tak trochęście późno przyjechali?”

Matkę zapowietrzyło z lekka.

-„Zaczęłam mieć skurcze pół godziny temu…” – zaczęła

-„Eeeeee…” – machnął ręką starszy doktorek – „To gdzie tam już…” – po czym zniknął kończyc obiad.

Położna popędziła na koniec, do sali porodów rodzinnych.

-„Pierwszy rodzinny od ośmiu dni!” – powiedziała z dumą – „Bo wie pani, wszystkie baby się wstydzą i nie chcą!”

Matka rozejrzała się i pomyślała sobie, że chyba nawet więcej, niż od ośmiu dni, bo wszystko pokrywał równą warstwą bardzo elegancki, ale jednak kurz.

Jakieś kobietki zakrzątnęły się, pozakładały Matce kabelki i nie wiedzieć czemu wsadziły pod tyłek basen.

-„Ja przepraszam bardzo, nie wiem, czy panie są zorientowane, ale ja rodzę”

-„Tak, tak” – machnęła ręka połozna szorując wanienko-zlew.

-„Ale ja juz rodzę. Niech pani wyjmie mi ten przedmiot, bo jak ja dziecku powiem, że wpadło do nocnika???”

Tym razem położna bardzo się zainteresowała. Zajrzała, co słychać.

-„O matko! Pani rodzi!!!”

-„Niemożliwe?!”- zdziwiła sie uprzejmie Matka i po pół minucie urodziła Maryśkę.

W drzwiach pojawił się stary doktorek.

-„O! Już? No to ładnie” – i poszedł skończyć kawę.

Przysłał Młodego.

-„O! To już?” – zdziwił się młody – „No to może panią pozszywam?”

-„A może niekoniecznie?” – próbowała się targować Matka

Młody zajrzał. Co oni tak, psiakość ciagle Matkę podglądają?

-„Oj, chyba jednak…” – powiedział nakładając na łeb gustowny kalafiorek z flizeliny. Każdy lekarz wygląda w nim jak fiut. No Matka przeprasza bardzo. Powiesić projektanta. Nie mogą sombrera z flizeliny zrobić? Jakby tak ją wykrochmalili?

Młody zaczął zszywac Matkę. Matce nie wydaje się, żeby dostała choć trochę jakowegoś znieczulenia i nie było to porażająco przyjemne.

-„Pani mi ucieka!” – zaprotestował po chwili młody.

-„A proszę bardzo panie doktorze. Niech pan się tu położy a ja pana kłujnę! I zobaczymy!” – warknęła Matka

Położne turlały się za zasłonką.

-„Bo wie pan co, panie doktorze?” – Matka postanowiła się w swej nieludzkiej złośliwości popastwić nad doktorkiem – „Ja nie wiem, czemu to mnie musi k… bardziej boleć niz sam poród…”

Ale doktorek juz skończył.

A Matka dowiedziała się kilka dni później od zgoła innego lekarza, że opowiadał zachwycony:

-„Ale mi się fajna pacjentka trafiła! K… do mnie powiedziała!!!”

No i proszę, jak niewiele człowiekowi do szczęścia trzeba…

Jak Matka wspomniała, dyspozycje zostały MiaUżonowi wydane. Matka pomyślała sobie, że w dniu próby można zostać obsłużonym, w związku z czym siadła na tarasie o 11.15 i zapodała:

-„Jedną kawę i dwie kanapki z dżemem poproszę! Nie zamierzam umierać z głodu, kiedy nic się nie dzieje.”

Bo i nic się nie działo. Matkę pobolewało coś z lekka co czterdzieści minut, co nie byłoby w stanie przerwać jej snu, więc nigdzie nie było po co jechać. Żeby zaraz zagłodzili Matkę na śmierć? I odwodnili? Za nic!

Matka spakowała jednak z nudów walizek i wsadziła do szafy. Siedziała teraz i patrzyła, jak w ogródku obok zaczyna się przyjęcie komunijne sąsiadów. Msza zaprzyjaźnionego dziecka też miała zacząć się lada chwila i Matka zgrzytała zębami na myśl, co też tam na stole będzie na imprezie…

MiaUżon z powierzonego zadania wywiązał się znakomicie i po chwili przed Matką stnął kubek parującej kawy ze śmietanką i kanapeczki.
Matka nadjadła i poszła do ogródka podziwiać tulipany. Niestety w połowie drugiej kanapeczki apetyt jej przeszedł, bo coś Matkę docisnęło.

Wróciła pędem na taras, siadła i czekała, co dalej. Dalej było po dwóch minutach i też nie było ciekawe.

-„Może pojedziemy?” – nieśmiało zaproponował MiaUżon.

-„Ty żartujesz? Kanapki mam zostawić i kawę?” – oburzyła się Matka -„I co ja powiem w szpitalu? Że dwa skurcze miałam?”

MiaUżon nic, tylko patrzył na Matkę.

A Matka nadgryzła jeszcze raz i po kolejnych dwóch minutach wpadła do szafy, szarpnęła walizek i zawołała:

-„Bier ten samochód, ale szybko i rzucaj coś na siedzenie! Bo nie zdążymy!!!”

MiaUżon podjechał z piskiem, Matka odczekała, żeby ją nie złapało na dziesięciu metrach i wpadła łbem do przodu do samochodu.

-„Jedź na skróty, bo ja tu mam koniec świata!!!”

MiaUżon dojechał do szpitala w siedem minut. Problem polegał jednak na tym, że dojazdu do szpitala bronią rogatki, następnie ochroniarz i następnie pani inkasentka. Co inkasuje 4 złote za wjazd.

Matka czterech złotych nie miała. Nie miała też, a może zwłaszcza czasu na pierdoły.

-„A co będzie, jak bramka jest zamknięta?” – zapytał MiaUżon na wszelki wypadek

-„Przejedziesz z bramką!!!” – zawołała Matka i stanęła w blokach startowych.

Brameczki szczęście, że była otwarta…

W drzwiach szpitala stał pacjent oparty na kulach, w gustownej pasiastej piżamce i z wielkim gipsem na nodze. Odpalał się ze spokojem, jednakowoż blokował Matce dostępu do budynku. Matka wpadła w drzwi nie rozglądając się zbytnio, ale ze względu na gabaryty zahaczyła pana, który poleciał z całym tym gipsem na mur. Nie trzeba było palić! Palenie szkodzi!!!

Matka dobiegła do izby przyjęć i się zawiesiła. No bo co miała robić w niedzielę o 12.00? Przecież wszyscy jedli obiad…

-„A pani do czego?” – wystawiła łeb z okienka pielęgniarka z kotletem w paszczy.

-„Do porodu” – warknęła Matka, bo przecież nie było widać do czego tu ona przyjechała.

-„Zara! Zara przyńdzie!” – pani zatrzasnęła okienko.

Matka zakwitła przed izbą. Po pięciu minutach przybyła położna, która zabrała stos papierów, posadziła Matkę na kozetce i zaczęła spisywać Matki dane.

-„Wykształcenie średnie?” – obrzuciła Matkę fachowym spojrzeniem

-„Wyhyhyhyhyższe!” – wysapała Matka, której już nic nie dziwi. Kiedyś piekliła się i mawiała: „Wyższe, w trybie stacjonarnym, pięcioletnie, na dobrej, renomowanej uczelni, zakończone zdanym z sukcesem egzaminem magisterskim”.

Niestety panie wtedy odrywały wzrok od papierów i pytały:

-„Że JAK???”

Matka więc daje spokój i przyjmuje do wiadomości, że w szpitalu kwestia wykształcenia ma znaczenie podstawowe.

-„To pani co, do porodu?”

-„…”

-„Do porodu?” – położna odwróciła się i sprawdziła, czy Matka dalej tam jest.

Matka była.

-„A co pani nic nie mówi?”

-„Skurcz mam” – odzyskała głos Matka

-„Ale pani coś mi tak dziwnie wygląda…” – zaniepokoiła się położna

-„Co, gruba jestem?” – zajędzowała Matka – „To nic, przejdzie…”

-„Nie, nie” – ruszyła się położna – „ja to panią może zbadam?”

-„No może?” – zgodziła się Matka i rozejrzała się w poszukiwaniu samolotu o czym c.d.

Matka pomyślała sobie, że trzy lata to tak malutko a jednocześnie mamy tu Potworka, który chodzi, je, mówi, ba, kłóci sie nawet. A dopiero co się urodził…

A Matka z Maryśką nie miała łatwo, oj, nie. Bo gdzies tak kolo Sylwestra, czyli w 19 tygodniu ciąży okazało się, że czeka Matkę leżenie kołami do góry. Jak będzie grzeczna, to w domu. Jak nie – w szpitalu.

Matka zdecydowanie postanowiła być grzeczna, skutecznie zniechęcona wizją rozczochranej salowej podtykającej Matce kilka razy dziennie basen. MiaUżon strzelił sobie natychmiast w łeb, gdyż od tej pory wykonywał obiady posiadając zdalne sterowanie. I przywoził Janeczkę z przedszkola.

Matka zapoznała się za to ze wszystkimi rocznikami Dziecka i Twojego Dziecka oraz serialami w telewizorni. Wytrzymywała dwa. Dwa seriale.

Po dziewiętnastu tygodniach Matce pozwolono wstać i ostatnie dwa tygodnie mogła spędzić umiarkowanie na nogach. Ucieszyła sie bardzo, bo szykowało się rodzinie Matki przyjęcie komunijne, co zdarza sie bardzo rzadko. W ogóle imprezy typu wesela Matkę omijają. Wszyscy wcześniej jakoś poimprezowali i teraz bezrybie okrutne jest.

Matka nabyła więc prezent, zapakowała pięknie, uszykowała ubranka odświętne i zapowiedziała Potworowi, że ma być grzeczny. Janeczce długo nie trzeba było tego tłumaczyć – w końcu najważniejszą częścią Pierwszej Komunii jest przyjęcie, na którym dorośli nie patrzą, ile Janeczka potrafi wepchnąć w siebie. Potwór nic, tylko żył nadzieją, że wreszcie nie będzie – za przyczybną wyrodnych rodziców- głodować…

Matka w dzień Komunii obudziła się o czwartej rano i pomyślała sobie, że właściwie nie wie, czemu nie śpi. Nic się nie działo, ale było dziwnie. Cos wisiało. Matka – czego nigdy o tej porze nie robi – wstała, wzięła prysznic i polazła na strych załatwić pocztę. No kompletne wariactwo. I jak już o tej ósmej rano odpisywała na ostatni list i przygotowywała zawiadomienie o narodzinach Potworka poczuła, że jednakowoż na przyjęcie chyba się nie uda…

Kiedy po chwili na strychu pojawił sie zaspany Potwór i usłyszał, że przyjęcia nie będzie, świat runął, dach się zawalił i cała Matki metropolia wiedziała, że Janeczka dziś NIE ZJE!!!

MiaUżon, który otworzył z tego okropnego hałasu oko został poinformowany o możliwości. Postanowił, kiedy już otrzeźwiał, co nastąpiło koło dziewiątej, że do kościoła pójdzie z Janeczką Babcia, żeby rodzina komunistki nie poczuła się zawiedziona.

Matka tymczasem wzięła jeszcze trzy prysznice i czekała na Godota.

Godot wcale nie myślał nadchodzić!

Przed jedenastą Matka ubrała Potwora i MiaUżon zawiózł go do Babci, bo Komunia miała być o 11.30…

A kiedy wrócił Matka wydała krótkie dyspozycje, bo cała sytuacja zaczynała ją nudzić o czym c.d.