Janeczka poszła dziś do szkoły ubrana na galowo. Matka musiała jej to wytłumaczyć i Janeczka zrozumiała.

Miała dziś jechac z klasą do teatru na przedstawienie i z pewnością nie pojedzie. Matka ma taką nadzieję, ale kiedy włącza po kolei różne stacje radiowe, to wie juz na pewno, że tak będzie. Bo wszyscy, także niewierzący, stanęli na wysokości zadania.

I rano Janeczka popatrzyła ze zdziwieniem na granatowa bluzę i takie same spodnie. A Matka jest pewna, że dobrze zrobiła.

I wróci teraz do czasu, kiedy pochowała swoją Matkę. Sześć lat temu. Nie nosiła wtedy żałoby. Mówi o roku, po śmierci Mamy, nie o pogrzebie.

Bo według Matki żałobę nosi się w sercu. Matka nie krytykuje nikogo, kto ubiera się na czarno, czy nosi czarną wstążeczkę po śmierci członka rodziny. Proszę tego tak nie odbierać. Matka szanuje poglądy drugiego człowieka. I pisze o tym z innego powodu, ale o tym za chwilę.

Matka doszła do wniosku, że nikt obcy nie musi wiedzieć, że Matce ktoś umarł. Kto Matkę zna – wiedział. I nie nosiła czarnych rzeczy, bo nie ma. Ale też nie chodziła ubrana na różowo, tylko normalnie, może częściej bardziej elegancko, zamiast w dżinsach.

Bo nosiła żal po stracie Mamy w sercu i świadczyło o tym jej zachowanie.

Ale pomyślała sobie jednocześnie dzisiaj, że Janeczka powinna iść do szkoły ubrana tak, a nie inaczej.

I z tego samego powodu Matka nie pisze teraz rzeczy zbyt wesołych. Bo zdarzyło jej się coś napisać mniej smutnego i kiedy to opublikowała, zobaczyła, że papież nie żyje. Skasowała to natychmiast.

Wystarczy popatrzeć na listę wpisów na bloxie, zeby zobaczyć co i jak wszyscy piszą.

Dla tych, którzy czytali komentarze pod poprzednim wpisem: Matka przemyślała sprawę i jednak ustosunkuje sie do tego na blogu. Bo tego nie można tak zostawić.

Matka kładła wczoraj spać Potwory. Jakoś guzdrały się okrutnie, a Matka chciaała ogarnąć trochę na dole z powodu przyjazdu dwóch nieznanych księży, którzy odbierali obraz.

jak człowiek chce, to i Janeczka coś wymyśla a Maryśka śpiewa zamiast Matki i oczy ma jak talerze.

Tym razem oczy Potworka przypominały półmiski a Matka mało nie zeszła na skutek komunikatu Janeczki.

Poteów rzucił bowiem od niechcenia przy kąpieli:

-„Aha! Wiesz co? Mamy się przebrać za jedną z postaci bajek Andersena!!!”

Matka padła. Wstała. Znów padła, bo dotarła do niej druga fala uderzeniowa.

-„Ale…na kiedy?!!” – wyrzęziła

-„Na jutro!!!” – odparł Potwór mydląc wściekle uszy.

-„Ja to zaraz sprawdzę!” – odrzekła Matka i udała się w celu zasięgnięcia języka u koleżanki, która pracuje w tej samej szkole.

Okazało się, że faktycznie – na jutro. Przebrana będzie cała szkoła, bo to jest Dzień Andersena a szkoła przyjaźni się z jakimś miastem w Danii. Nauczycielki też się głowią nad strojem, ale wszyscy o tym wiedzą od miesiąca!!!

-„Może Janeczka zapomniała, że pani coś mówiła?”- zasugerowała koleżanka.

Strzał kulą w płot. Gdyby Potwór wiedział o jakimś przebraniu od miesiąca, Matka miałaby dziurę w brzuchu wielkości koła od ciężarówki!!! A tymczasem nie po raz pierwszy, pani zapowiada coś z dnia na dzień…

Matka nie ma wypożyczalni teatralnej w szafie!!!

I Matka siedziała pół nocy, prała jakieś różowe, falbaniaste spódniczki, różowe rajstopki, różowe bluzki i bluzy.

A potem wycięła opaskę na głowę i zrobiła trzydzieści pięć kwiatków z liliowej bibułki, ze środkami z papieru śniadaniowego zabarwionego na końcach akwarelką i liliowymi bibułkowymi pręcikami. Nastrzeliła te kwiatki naokoło opaski i rano zrobiła z Potwora Calineczkę.

A wcześniej osiem razy pożarła się na okoliczność kwiatków z MiaUżonem…

A o tych zabarwianych kwiatkach to jeszcze kiedyś napisze, bo to historia sprzed lat 21…


A Potworowi postanowiła spsuć humor i zapytała:

-„A za kogo chcesz się przebrać?”

-„Za Małą Syrenkę!!!” – wykrzyknął uradowany Potwór

Matka przeskanowała szybciutko zawartość całej chałupy, łącznie z węzami ogrodowymi i kupą drewna do kominka.

-„Mam!” – powiedziała, ale nie wydawało jej się, żeby Janeczka mogła być z tego zadowolona – „obwieszę cię mrożonymi filetami z morszczuka!”