Kiedy Matka jedzie z Maryśką po Janeczkę, musi ją – jak już kiedyś pisała – ostro zabawiać. Cały czas odchodzi pokazywanie różnych mniej i jeszcze mniej ciekawych rzeczy przez okno, które komentowane sa przez Matkę jako niezwykle atrakcyjne, żeby nie powiedzieć – zwalające wręcz z nóg. Matka może to robić spokojnie, bo Potworek siedzi zapięty w foteliku, czyli nie spadnie…

Wczoraj Matka dość szybko dojechała do mostu i zerknęła przez prawe ramię (bo MiaUżon inteligentnie zamontował Matce fotelik maryśkowy tuż za nią, czyli Matką). Maryśka leniwie zamykała klapy, należało natychmiast zadziałać.

„Ojej, zobacz Marysiu, jaka przepiękna, śmierdząca ciężarówka za nami jedzie!”

Maryśka spojrzała i zachwyciła się.

„A zobacz jeszcze tu! Wjeżdżamy własnie na most! Widzisz?”

„Hidzę” – Potworek na to całkiem rześko

Matka zastanowiła się. Ona ledwo most widzi a Maryśka siedząc dużo niżej w foteliku nie ma prawa. Chyba…

„Kochana? Ty widzisz most? A jak ty to robisz?!!” – zdumiała się Matka

„No nojmajnie!” – odpowiedział Potworek -„WYWJACAM OKAMI…”

Wczoraj nie było niani (telefon milczy, widać karta jej się skończyła a z tą nerką cały czas nie wiadomo, co będzie i szpital w dalszym ciągu)i nie było też Babci.
Matka z Maryśką miały czas dla siebie. Fajnie było.

Kiedy przyszedł czas, żeby pojechać po Janeczkę, Matka wbiła Potworka w kombinezon jak do tresowania psów, dołożyła czapę, łapawiczki, szalik i butki pontony.

Po takim ubieraniu wykończona była jak mops, ale trzeba się wtedy szybciutko odziać i brykać do hopelka, żeby Maryśka nie wypłynęła z ubranka z własnym potem.

Pojechały do szkoły.

Matka, po dojechaniu na miejsce wytoczyła się z samochodu i otworzyła drzwi Potworka. Zawalczyła z pasami fotelika, spojrzała na jego zawartość i plecy jej jęknęły mocno i dobitnie na samą myśl wchodzenia po schodach. Bo ktoś wymyślił świetlicę na drugim, wysokim zresztą piętrze! A Potwora samego puścić po schodach nie można, bo trwa to wtedy pół godziny – wszystkie drzwi są jego!

Maryśka spojrzała pytająco okrągłymi oczkami na Matkę.

„Oj kochana!” – mruknęła Matka – „i znowu cię muszę targać na to drugie piętro…”

„Dobze mamuniu” – łaskawie zgodził się Potworek – „tyjko uwazaj, zebyś siem sama nie potajgała na główce…”

Robiłam dziś coś na dole a Maryśka rozrabiała w pokoju Janeczki. Zawsze to robi, im ciszej, tym bardziej szkodliwie. Potem mi sie od Janeczki dostaje, oj, dostaje…

Postanowiłam zrobić więc nalot, ale okazało się, że nie trzeba. Potworek sam schodził właśnie po schodach.

I co to było za zejście! Maryśka śpiewała coś bardzo a bardzo niekreślonego, zarówno jeśli chodzi o tekst, jak – tym bardziej – o linię melodyczną.

Brzmiało to mniej więcej tak (melodię można wstawić zupełnie dowolną…):

„Łohohoho, hajaja, hojojojojojooooooooooo!”

Podeszłam do schodów, rzuciłam okiem a tam zgroza!

Maryśka schodzi nie trzymając się poręczy, bo w obu łapkach ma po pęku bierek, oczywiście ostrzami do góry. Już widziałam, jak spada i trójzęby i wiosełka wystają jej z pleców. Brrrrrr!

„Co ty robisz???” – zawołałam wielkim głosem.

Potworek spojrzał bardzo zdziwiony

„Nic, no pseciez tyjko spiewam sobje….”

Wczoraj po południu Matka jak zwykle zabawiała Potwory. Obejrzała Teleekspress i pooglądała z Maryśką książeczki. Nie bardzo można wtedy cokolwiek robić, bo Maryśka okupuje kolana Matki i przytula puce, żeby naładować akumulatorki.

Matka zaś miała w lodówce dwa kilo łopatki do upieczenia i kombinowała okrutnie, jak to zrobić, żeby w miarę jadalne było. Przypomniało jej się na szczęście, że kupiła poprzedniego dnia kilo suszonych, kalifornijskich śliwek i można by wsadzić je do środka pieczeni, co nie zaszkodzi a kto wie, czy nie pomoże. W praniu okazało się, że MiaUżon był nadzwyczaj uprzejmy i wieczorem po kryjomu zjadł 3/4 kilo, ale to, co zostało, powinno wystarczyć.

Trzeba było jednakowoż do tego się zabrać a tu Maryśka na kolanach kwitnie i ani myśli się ruszyć.

Matka postanowiła zadziałać dyplomatycznie.

„Marysiu” – powiedziała – „puść mamusię, bo musi iść do pracy”

Potworek spojrzał wystraszony

„Chces isć na góję? Majować? Nie iććććć!”

„Nie, kotku, nie na górę. Jest za ciemno do malowania i mama przecież by cię tu samej nie zostawiła. Nawet z Janeczką”

Maryśka wyraźnie odetchnęła.

„To dzie chces iść?” – drążyła temat

„Do kuchni,Marysiu. Mama musi zrobić mięso na jutro, na obiad”

Potworek pokombinował, wstał i gestem policjanta kierującego ruchem na skrzyżowaniu podczas akcji Znicz pokazał Matce kierunek:

„A to TAM jest kuchnia! Pjosę bajdzo!”

No to Matka poczłapała…

Wczoraj trzeba było wieczorem Maryśkę uprać. Nie był to jeszcze bardzo późny wieczór, bo wtedy to Potworek zawsze wymaka w wodzie, ale powiedzmy, późne popołudnie.

Do uszu Matki doszedł wrzask straszliwy. Wpadła – Maryśka stała nad nocnikiem, porteczki opuszczone, ale już nic więcej nie zdążyła. Rozpacz czarna. Matka umyła ją i przebrała, Potworek odetchnął trochę, pokazał paluszkiem, gdzie należy podziałać szmatą (niby nie widać było tych kałuż i mokrego dywanu…) i poszłyśmy na dół na bajkę.

Matka postanowiła wzmożyć swoją czujność, żeby opady przelotne się już nie powtórzyły.

Po jakiejś godzinie pyta więc Maryśkę:

„Kochana a nie zrobiłabyś może siusiu do nocnika?”

Potworek spojrzał i odpowiedział uprzejmie:

„Nie, DZIĘKUJĘ.”