Dziś rano pędem odwiozłam Janeczkę do szkoły i po drodze nabyłam towary żywnościowe różne, z czego najwięcej ważyła marchewka. Postanowiłam ją ugotować i pokroić. Udało mi się to pierwsze, po czym przybyła Babcia. Niania ciągle w szpitalu, ale może nie będzie źle!

Babcia dojrzała marchewkę i zaofiarowała pomoc przy krojeniu, więc mogłam spłynąć na stryszek do malowania.

Nie na długo jednak. Babcia woła mnie na dół…

Zeszłam, patrzę, marchewka pokrojona, babcia zaczyna doprawiać, jest wpół do jedenastej.

„Ja nie wiem, co robić!” – mówi teściowa

„A co tu myśleć?”- zdziwiłam się lekko-„ja robię tak jak mama. Trochę soli, trochę cukru, masła i zagęścić”

„E nie….” – teściowa na to -„ja nie wiem, co zrobić z Marysią. Popatrz co ona sama tu nawyczyniała. Nie chce nic a nic słuchać, że jeszcze za wcześnie!”

Rzuciłam okiem na stół…

Potworek ustawił pięć talerzy, podkładeczki, elegancja-francja, widelce, noże. Na krzesełku dwie poduchy, na poduchach Maryśka w pozycji bojowej, śliniak na szyi, siedzi i widelec z nożem zaciera!

„Pjędko, pjędko mama! Babcia zajaz obiadek mi da! Bo ja tak jubię majchewkę!!!”

I wychodzi na to, że znowu głodzimy dziecię nie dając mu o 10.30 obiadu…

Maryśka dziś od rana ma gadane. W zasadzie ma zawsze, ale dzisiaj to już wyjątkowo.

„Właź, dziwie, do kościoła idziemy!” – zapowiedziała po śniadaniu.

Matka zastrzygła natychmiast uszami. Nie zapraszała żadnego dziwa, żeby właził!!!

„Że jak, jak?” – zapytała jak gdyby nigdy nic.

„No właź, dziwie, do kościoła trzeba jus iść!”

Matka namyśliła się i jednak postanowiła nie otwierać drzwi dziwom. W kościele na szczęście dziwa nie było, Maryśka tuptała sobie na prawo i lewo. Chyba zapomniała…

W domu MiaUżon postanowił mimo niedzieli wykonać bardzo ważną pracę domową. Czyżby chciał odciążyć Matkę? Oj, nie wydaje się…

Zszedł do pralni i umył letnie opony…

„Gdzie, właź, dziwie jest tatulek?” – zapytała Maryśka

Matce zrobiło bang!

„Gdzie WŁAŚCIWIE jest tatulek?”- powtórzyła jak papugaj

„No, mówie pseciez! Właź dziwie!”

„Właściwie to chyba w pralni, nie idź tam, tato zaraz przyjdzie”

Ale Potworka już właściwie nie było.

Z piwnicznej czeluści doszedł piskliwy głosik:

„Psysłam do ciebie właź dziwie!”

I tak pół dnia…

„Chciałam się soku napić właź dziwie!”

„Idem na górem właź dziwie!”

„Misia właź dziwie Uszatka puscas Janecko?”

Koniec świata.

Kiedy właściwie nadszedł czas robienia obiadu, Matka zajrzała do lodówki i zobaczyła, że nic z wczoraj nie zostało, choć wydawało się, że powinno. Rzeczy było mnóstwo, ale jedno do drugiego właściwie nie pasowało. Matka wyciągnęła więc z zamrażarki drożdże, zarobiła ciasto i kroiła różne rzeczy, bo popstanowiła zrobić pizzę.

Podpłynął Potworek.

„Co jobis, właź dziwie?” – zrobił okrągłe oczka

„Pizzę” – udzieliła jakże wyczerpującej odpowiedzi Matka – „a ty wiesz, co to jest pizza?” – zapytała chytrze.

Potworek zakurzył okropnie z uszu ciężkim mysleniem. No skąd miał niby wiedzieć co to jest?

Wywrócił oczami raz, drugi, trzeci. Wreszcie wzruszył ramionkami i powiedział stanowczo:

„No pseciez, ze wiem! Pica to jest właź dziwie pica!”


No to Matka teraz biegnie wyciągnąć ją z piecyka, bo właściwie to pachnie aż na strychu…

Maryśka codziennie teraz prezentuje nam nabyte umiejętności. Dotyczy to zwłaszcza nowych słów, bo jeśli są szczególnie ulubione, to Potworek z lubością upycha je w kontekście albo poza nim.

Dziś sobota, więc MiaUżon z radością oddał się niezwykle wyczerpującej czynności, jaką jest rzut okiem w ekran telewizora. Jest to także szalenie stresujące, no bo latanie samo w sobie niebezpieczne jest, nawet, kiedy Małysz lata. No dziś może niektórzy zwrócą Matce uwagę, że nie latał a skakał, ale biorąc pod uwage pierwsze miejsce niech będzie latanie.

Matka jak zwykle wpadła w dygresję daleką od Maryśki, ale już wraca i przeprasza.

Zajęcia MiaUżona umożliwiły jego umiarkowany nadzór nad Potworami, więc Matka oddaliła się hoplem, wypełniając sobie czas wolny przebijaniem się przez hipermarket (coś co MiaUżon uważa za odpoczynek dla Matki…).

Nabyła wory pożywienia dla Potworów (zwłaszcza) i siebie z MiaUżonem, podjechała pod dom. Zaczepiła na każdym palcu lewej ręki po kilka reklamówek wyładowanych kartoflami, słoikami, serkami, PIWEM dla MiaUżona, gazetami, chlebem i nie wiadomo czym jeszcze. Wsadziła do paszczy kluczyki, w prawą rękę analogicznie do lewej napchała reklamówek, zamknęła nogą bagażnik i pokłusowała do domu.

MiaUżon otworzył drzwi, wrzasnął radośnie:

„Małysz prowadzi po pierwszej serii!!!” – i zabrał reklamówkę z piwem.

Matka wturlała się po schodkach do kuchni i zastanawiała się, gdzie i jak rżnąć wory, żeby uratować jaja (kurze, nie postronne), kiedy podpłynęła Maryśka.

Oszacowała wzrokiem Matkę i zawartość worów, ponagniatała jajka, czy aby nie są z niespodzianką (wieczorem jemy z MiaUżonem w związku z tym jajecznicę z 12 jaj…) i spytała krótko i rzeczowo:

„A kupiłaś Mamuniu kisiel?”

„Yhyyyyyy” – wycharczała Matka z kluczykami w jamie gębowej, kwitnąc na środku kuchni

„Aha” – odparł usatysfakcjonowany Potworek oddalając się -„to SIFIETNIE!”

No, to Matka chciała właściwie tylko o tym nowym słówku napisać…

MiaUżon zawsze wykręca się od usypiania Potworka. Wiadomo – bajkę trzeba opowiadać. To się tak, oczywiście, nie nazywa. To jest albo nagła i pilna potrzeba obdzwonienia klientów albo inna – święta – mecz. Dowolny. Byle był. Jak dobrze, że nie mamy Eurosportu…

Wczoraj jednak Matka musiała wykonać dla MiaUżona usługę – policzyć mu ZUS mianowicie i wysłać go pocztą elektroniczną. Zapowiedziała więc, ze nikogo nie usypia i już.

MiaUżon dzielnie wykąpał młodsze dziecię i uśpił.

Nie musze mówić, że na temet usypiania zawsze wysłuchuję uwag zaczynających się na „A”:

„A ty to masz nie takie metody wychowawcze…”

„A jakbyś nie mówiła bajki to może byłoby szybciej”

„A jakbyś prędzej położyła ją spać to srutu tutu…”

No to wczoraj mógł się MiaUżon wykazać metodami.

A usypianie wyglądało tak:

Potworek położył się sam w łóżeczku (juz czwartą noc z rzędu tak usypia, ciekawe, jak długo jeszcze?).

Zażyczył sobie, zeby Tatuś potrzymał go za rączkę.

Po pewnym czasie rączkę zmienił na nóżkę.

Za chwilę nożkę zamienił na rączkę.

Potem (trzymając przezornie MiaUżona cały czas za palec) wstał.

„A ty co robisz?” – zapytał zaskoczony do granic możliwości (oczywiście) MiaUżon.

„Jak to co jobię?” – zdziwił się Potworek – „jus się pousipialiśmy a tejaz to sobie pojozmawiamy…


A Matka pomyślała, że Potworek jeszcze w tej ciemności to musiał chyba cichutko zdmuchnąć dym z lufy swojego rewolweru…

Maryśka ma jeden okropny zwyczaj. Właściwie zwyczaj to jest w miarę normalny, jedynie pora nie za bardzo.

Potworek bowiem zawsze, gdy oglądam Teleekspress, coś zmaluje. A to pokłóci się z Janeczką a to przewróci się i poobija. Skutek jest ten sam – przychodzi, włazi na ręce i ryczy.

Problem jest w tym, że Maryśka ma jakąś inną częstotliwość głosu, niż Janeczka miała. Przy płaczu Maryśki blokuje mi się coś w uchu, potrząsam głową, ale nic nie pomaga. Orłoś kłapie paszczą a ja nic nie słyszę…

Wczoraj było wypisz wymaluj to samo.

Potworek wywinął orła, płaknął i uwiesił mi się na szyi. Wyje i wyje, wylewa ciecz wszelkimi otworami na stronie licowej głowy.

Wycieram, pocieszam, nadzieję mam, że jeszcze coś usłyszę z Teleexpressu, ale gdzie tam.

„Uaaaaaaaaaaaaaa, uaaaaaaaaaaaa”

I tak bez końca.

Za piątym wytarciem nosa wreszcie spokój. Osuszyłam łzy, buziaka dałam, postawiłam na podłodze.

Ale Maryśka stoi i kombinuje, aż starym zwyczajem ,dym idzie.

W końcu spojarzała do góry, władowała się znów do mnie na ręce i mówi:

„Ja jesce pseciez nie skońcyłam jiceć!!!. Uaaaaaaaaaaa, uaaaaaaaaaa, uaaaaaaaa…”

Najchętniej to zostawia mnie na dole i podąża cichcem na piętro, do pokoju Potwora. Robi straszliwe łomoty drzwiczkami i szufladami i schodzi na dół z miną niewinną, jak u aniołka.

Dziś patrzę a tu Maryśka wydobyła spod ziemi, ba, nawet nie spod ziemi, ona musiała zrobić chyba serię jądrowych wybuchów i zdemolować cały janeczkowy dobytek, żeby znaleźć najlepiej i najsrożej strzeżony długopisik. Przyrząd tyle niewygodny, co brzydki. Ohydny, jaskrawozielony długopis w formie strusia. Posiada nawet pierze! I oczy. I dziób!

Odwróciłam się od śniadania i głos uwiązł mi w grdyce, łącznie z kawałkiem chleba.

Potworek sunął z długopisem i nawet nie mrugnął okiem. Po prostu go nie było.

„Kochana!” – zawołałam – „czy ty jesteś PEWNA, że możesz wziąć ten długopis?”

Potworek spojrzał na mnie wzrokiem nie znoszącym sprzeciwu (bo i taki rodzaj wzroku występuje, jeśli nie mieliście pojęcia…)

„Oci wiście!”– powiedział i odpłynął jak fregata pod kompletem żagli.

I tu Matka została na lądzie…z otwarta paszczą…