Wczoraj Maryśka znów miała jakoweś kłopoty z zasypianiem. Nów, czy co? Takiej zabawki nie chciała, innej też nie. Ośmiornicę przywlokłam z dołu i też nic. Najbardziej Wczoraj Niezbędna Ośmiornica juz do niczego się nie nadawała… Nawiasem mówiąc, okazało się, że ma sześć ramion, może to to?

Tak, czy owak żadne lale nie pomagały. Ściągałam z półki różne zabawki, ni cholery.

Postanowiłam dać Potworkowi wybór

„To co chcesz?” – zapytałam z wrodzona delikatnością Matki Polki

Potworek wywrócił oczami i straszliwie zakurzył z uszu myśleniem – jak zwykle zresztą. Tego się nie spodziewał. Nagle – bang!!!

„Dziamboła kcę!!!”

Że, przepraszam, kogo ona chce?

„Eeeeee, kogo Co podać, Marysiu?”

„No, dziam-bo-ła”

Maryśka wlepiła w niego wzrok.

Długo nie mogłam dojść, kto to jest dziamboł. Dziecię patrzyło na mnie z lekką pogardą. Wcale mu się nie dziwię…

Taka wymowa…

A kto wie, co to jest dziamboł?

Wczoraj Maryśka poszła spać troszkę później. Wszystko dlatego, że postanowiłam wypróbować na sobie nowy produkt L’Oreal’a, osiągając efekt, o którym ani mi, ani pomysłodawcom się nie śniło… Niestety, efekt ów dotyczy włosów i nie wiem, czy je ściąć, czy się przyzwyczaić. Może poczekam, co ludzie powiedzą…

Wracając do Maryśki – zażyła kąpieli , jak zwykle, ale godzina była mocno późna, bo 21.15. Przewidywałam więc, że Maryśka padnie jak zwykle, to znaczy na wysokości opisu domu Kopciuszka.

Kiedy weszłyśmu do pokoju, szybciutko złapałam jakąś lalkę i usiłowałam przekonać Potworka, że jest to ta jedna, jedyna, z którą śpi się najlepiej. Maryśka spojrzała chłodno i stanowczo zaprzeczyła. Co tam, wtryniłam lalę, zgasiłam światło i usadowiłam się z Maryśką w postaci horyzontalnej, na fotelu.

„Nie bede spać z z lalom!”

Ogłuchłam

„Nie bede z niom spać! Za mała jeśt!”

No żeż kurczę, teraz to jest za mała!

„A co byś chciała?”

„Z osmiojnicoj spac bede”

Matko jedyna, ona z ośmiornicą spać będzie. Małą do tego. I do tego zaparła się.

Zapaliłam światło, Potworek piżgnął lalką w kąt a ja zaczęłam szukać wśród kilkudziesięciu poupychanych w pudłach pluszaków. A ośmiornicy nie widać…

„Może króliczek?” – pokazałam ukochanego zwierzaka

„Za duzi jest!”

” A może tygrysek?”

„Za mały!”

„A może taka lala?”

„Za twajda!”

„No popatrz, nie ma ośmiornicy! Bierz misia”

„Za duzi!!!”

No w mordę jeża. Ostatnia półka, nie ma tej mątwy, przepraszam, MONTFY

„Zobacz’ -mówię bez przekonania – „jaka ładna lala, ani duża, ani mała, akuracik”

„Akujacik?” – zamyślił się potwór.

Wykorzystałam to niecnie, pstryk światełko i lulu.

„Dawno, dawno temu, za górami, za lasa…”

„A mozie tata mnie uśpi, na przikłat?!”

„Nie ma taty, za górami…”

„Poichał do kliłentóf?”

„Tak, pojechał, za górami, za lasa…”

„A mozie dzwoni tyjko do nich, na przikłat?”

„A może, na przykład zaśniesz?”

„Nie! Tata poichał dajeko, dajeko?”

„Pojechał”

„A zawołaj tatulka, na przikłat”

„A to sama zawołaj swojego tatulka!”

„Eeeeee, ona poichał dajeko, dajeko. Ty zawołaj, jesteś duzia!”

Potworek słabł, na szczęście. Przymykał pomaleńku klapy…

„Za górami, za lasami…”

„Dobjanoc….” – wymamrotał

„za siedmioma dolinami…”

„Na przikłat………..”

Wzruszyłam się jak stary siennik. Dlaczego? Zaraz napiszę.
Zostałam pewnego pieknego popołudnia sama z Maryśką w domu. Potworek korzysta wtedy z nieobecności Janeczki i robi przegląd wojsk. Wywala z szuflad, grzebie w szafkach itp. Kończy się to zawsze awanturą, bo Janeczka rozdziera potem szaty. Maryśka wynosi jej bowiem co lepsze zabawki z pokoju.
Potworek ma też jeszcze jeden cel – poszukiwanie pożywienia, dodajmy, słodkiego pozywienia. I zawsze cos tam znajdzie i wyżre Janeczce.
Kiedy juz skończy, melduje, że możemy isć na dół, na salony.
Nie zajmuje się tam broń Boże zabawkami. Zaczyna wywalać z MOICH szafek kuchennych. Nie da rady powiedzieć, że tam są kasze, dżemy i inne kostki. Wywala i już! I wie, co robi. Szuka schowanych przez Janeczkę lizaków. Znajduje, a jakże!
Tak było i teraz. Po dłuższej chwili Maryska wynurzyła się z szafki z garami z cała garścią lizaków.
Udało mi się wydrzeć jej kilka, ale trzech nie oddała.
„To dja ciebie Mamuniu!”- zawołała – „idę na góję”
„To idź  powolutku” – mówię -„a ja zaraz do ciebie przyjdę”
„Dobja” – Potworek na to – „źjemy sobie!”
No ja to nic innego nie robię, tylko jem lizaki. Szczególnie te ohydne, w kształcie serc i wielkich czerwonych placków z białymi cukrowymi różami na środku…
Pozmywałam i po jakichś trzech minutach popędziłam na górę.
Szukam Maryśki w jej pokoju – pusto. W janeczkowym – tez nie ma.
Wpadam do sypialni a tam slady ciężkiej bitwy.
Maryśka walczyła z napadającym ją znienacka snem.
Przegrała w pół kroku…
Oręża z dłoni nie wypuściła…

Nie Matce, tym razem MiaUżonowi….

To znaczy, nie da się ukryć, Matce też…

MiaUżonowi mianowicie zepsuła się komóra. jemu ciągle psuja się komóry, Matka Polka nic sobie z tego nie robi, bo wychodzi z założenia, że bebechy i tak robią gdzieś tam na wagę, potem kupują w worach, składają i przyklejają napis TAKI albo INNY. Zepsuła się, to zepsuła. Naprawią i będzie OK. No nieważne.

Na całe szczęście MiaUżon ma starszą komórkę i przekłada sobie kartę na taką okoliczność. Potem wścieka się, że zeżre mu jakieś numery niezapisane na karcie i tyle, ale jest OK.

I tak właśnie było, kiedy Matka Polka wypuściła się na kurs wczorajszy…

Maryśka bawiła się grzecznie w kąciku, więc MiaUżon wyciągnął jedną komórę, drugą komórę, jeden kabel, drugi kabel, zdjął pierwszą baterię, potem drugą, wreszcie wyjął karte SIM i położył wszystko ślicznie na stole. Chirurg by się takiego patroszenia nie powstydził!

Maryśka nagle zwietrzyła zmiany, podeszła, popatrzyła i z ogromną troską spojrzała MiaUżonowi w oczy:

„Co tatulku” – mówi -„zje..ła ci się komójka?

MiaUżon padł.

Matka padła potem.

NIKT tak w domu nie mówi.

A kto by nie padł…