Konfekcja Janeczki była w ogromnej większości trofiejna.

A to dostała coś od ciotek, a to od znajomych, ale lwia część przywędrowała z Holandii od kuzynów. te ostatnie ciuchy miały tę zaletę, że były bez niespodzianek. Nie farbowały, nie kurczyły się i w ogóle.

Ponieważ w Holandii jakoś rodzili się głównie chłopcy i jedna tylko dziewczynka, więc i rodzaj ubranek, jak i ich kolorystyka były odpowiednie. Janeczka miała więc sporo spodni a bluzy w kolorach mocno męskich, typu złamane zielenie, granaty i czerwienie.

Maryśka odziedziczyła cały ten dobytek i Matka odstroiła ją wczoraj jak harlejowca – w bluzę bordowo-zieloną z wyszytymi mocno męskimi napisami typu Gasoline, American, Car i tak dalej.

Kiedy Potworek za którymś razem usiadł na nocniku,nie chciało mu sie potem doprowadzać ubrania do porządku. Matka bowiem obsługuje pupę Potworka i w czasie, kiedy wylewa w łazience zawartość nocnika, Maryśka podciąga spodenki. Tym razem jednak jej się nie chciało.

-„Podciońgnij mi spodenki, mamujku, popjosę! I wjós do sirotka bjuzkę!”

Matka podciagnęła majtki Maryśce, potem wpakowała bluzkę w spodnie i już, już zabierała się za obciaganie bluzy, kiedy dziecię zawołało:

-„Aje nie fkjadaj mi bjuzy do spodni!!!”

Matka zdziwiła się skąd ten pomysł.

-„Nie wkładam ci bluzy do spodni, no coś ty? Czemu tak myślisz?”

Maryśka spojrzała na Matkę i pokiwała wymownie głową.

-„Oj, mamujku. Ja tyjko psecytajam, o tu.” – i dźgnęła paluszkiem w napis Gasoline –„Tu pisom, ze dziefcynkom bjuzy w spodnie siem nie fkjada!”

Matka zmusiła w końcu MiaUżona do wymiany łóżka. Nie, nie nam. Tego to się Matka w życiu nie doczeka!

Maryśce. Bo Potworek do wczoraj spał w swoim najmniejszym łóżeczku, które jednakowoż nie było takie znowu tycie, bo zrobiono je dwadzieścia pięć lat temu, kiedy stolarze myśleli. Ma bowiem wymiary 120 x 70, jest więc szerokie i wygodne, ale Maryśka znalazła sobie sposób na samodzielne jego opuszczanie i zrobiło się niebezpiecznie.

Już parę razy zdarzyło się Matce, że robiła po cichutku śniadanko i patrzy – a tu Maryśka w piżamce zasuwa na dół po schodach i minę ma okropnie zadowoloną.

-„A ty co, kochana? Czemu nie wołałaś? ” – pyta zawsze Matka

–„Byjam na stjichu i pomajowajam ci tjoszeczkę na objazie!”– odpowiada prawie zawsze Potworek a Matka pada. Natychmiast.

Matka wykombinowała sobie więc, ze bardzo chętnie pozbędzie się łożka Janeczki, które od czasu nabycia dla niej sofy w żółte jaja, czyli od września, stoi Matce w pracowni i NIE ozdabia. Bo MiaUżon wstawia Matce wszystko, co zbędne i potem nie można nawet nikogo wpuścić na górę…

Matka wymysliła więc a MiaUżon „dojrzewał” jej decyzję pół roku. W końcu wczoraj łózeczko zostało skręcone. Nic tam takiego, po prostu kolejne szczebelkowe, jedynie dłuższe, bo 140 cm, taki VOX, z którego potem robi się tapczanik.

Maryśka krążyła wokół MiaUżona niczym księżyc, podziwiała i cmokała z zachwytu. Matka za to miała w tym czasie złe przeczucia. I nie myliła się…

Dołożyła jeszcze Potworkowi nową pościel z kołderką Janeczki, nigdy w życiu jeszcze nie użytą. Potwór spał bowiem całe zycie pod jednym kocykiem i tak jest do dziś. Z Maryśką zresztą prawie to samo. Kocyk w powleczeniu tak, ale pod spód kocyk goły, za to fajny, bo puszysty, hiszpański z myszkami Miki.

Kiedy więc Maryśka wieczorem zobaczyła kołderkę i to jeszcze w ciemnozielonym powleczeniu, mina zaraz jej zrzedła. Wczepiła się w Matki ramię.

–„Ty mnie jepiej usypiaj na jenku!„- Matka by na tę propozycję wcześniej chętnie przystała, ale teraz łóżeczko jest za głębokie a Maryśka za ciężka.

-„Nie da rady, kochana” – Matka na to -„próbuj od razu pod kolderką”

Potworek założył Matce nelsona.

–„A co tam jest na kojdejce?”

A na kołderce jest cała Księga Dżungli i coś chyba za dużo tygrysów i panter…

-„Jest Mowgli, taki mały chłopczyk”

Potworek dał się jakoś odłożyć do łóżeczka. Matka przykryła go kołderką. Leżał, ale Matka nie gasiła światła, bo choć oczy mu się kleiły, to jednak coś nie pasowało…

-„Cos jeszcze nie w porządku?” – spytała Matka

–„Nie, dobze” –westchnęła Maryśka-„Aje wies co? Psynies mi moze ten staji kocyk i wjós na wselki wypadek POD kojdejkę…”

Matka zarządziła wyprawę w teren. Takie tam zwiedzanie.

Wyczytała Matka mianowicie, że jest gdzieś w Polsce świetny dwór, znakomicie zachowany, udostępniony do zwiedzania. W środku rodzaj muzeum, sam dwór przepiękny i duży, latem wokoło ogród.

Zapakowała Matka MiaUżona, który niezbyt chętnie na tego typu wyprawy jeżdzi, tudzież bardziej zachwycone Potwory i pojechali.

Zadupie okropne, ale dwór faktycznie porażający. Ludzi tłum, bo to dzień wolny.

Wycieczka jedna w środku, druga na dziedzińcu, trzecia szykująca się do wejścia.

Weszliśmy w końcu do sieni. Przewodniczka kapitalna, opowiadała różne ciekawe rzeczy, potem poprowadziła naród do pieknie urządzonej jadalni. Matka zdziwiła się bardzo, że takie wąskie wejście tam jest, nawet bez drzwi. Ludzie jakoś przeszli a Matka nijak nie mogła się zmieścić.

-„Co za cholera?” – powiedziała do siebie, bo przecież nie jest z nią tak źle. Żeby nosząc 40stkę nie móc przejść przez drzwi?

Szarpać się nie było co, bo wszystko świeżo odmalowane. Pani przewodniczka patrzyła na Matkę z takim obrzydzeniem, że Matka wściekła się i wyszła.

Na szczęście na dziedzińcu stała inna wycieczka i słuchała tym razem mężczyzny-przewodnika. Matka stanęła obok i nastawiła uszu.

Facet bardzo ciekawie mówił o roślinach, które sadziło się, czy wysiewało ongiś w ogrodach i jakie teraz robi się mieszanki nasion, żeby wyglądało tak, jak dawniej na wsi.

Potem zaś gość spojrzał w górę i zawołał:

-„Bardzo proszę, spojrzyjcie państwo szybciutko, bo mamy świetną widoczność. Nad naszą miejscowością mamy kanał przelotu sputników i właśnie jeden z nich przelatuje!”

Naród posłusznie spojrzał w niebo i rzeczywiście. Leciało coś.

Facecik zajął się dalej kwiatkami, ale Matka patrzyła dalej na sputnik.

-„Przepraszam bardzo” – odchrząknęła -„Czy może mi pan powiedzieć, dlaczego ja mogę w tym sputniku policzyć wszystkie silniki?”

Facet zamrugał oczami.

-„I od kiedy w sputniku SĄ takie silniki?” – dokończyła Matka

Przewodnik gapił się w sputnik jak sroka w gnat i nic nie mówił. Naród zamarł.

-„A czy tu może jest jakiś poligon? Bo ten SPUTNIK to właśnie wypuścił z tyłu spadochrony i ląduje!!!”

Facecik odzyskał głos:

-„Tu, tu proszę pani nie ma żadnego poligonu! Obok sa lasy. On chyba ląduje awaryjnie!!!”

Matce nie trzeba było nic więcej. Naród pognał do samochodów. Matka rzuciła się, żeby znależć resztę rodziny i spadać stąd jak najdalej.

Otworzyła jakieś drzwi w dworku a tam dyzurka, czy co? Komputer na komputerze, siedzą przy nich dziwni ludzie, bandaże na łbach, nawet oczu im nie widać!

Matka szybko rzuciła okiem, czy są klamki. Kurczę, nie było!

Nagle ziemia zaczeła się tak przeraźliwie trząść, że Matka niewiele myśląc, padła plackiem między tymi komputerami. Nic, tylko ten cholerny sputnik, czy inny wahadłowiec lądował!!!

-„Wstajemy, wstajemy!!!” – zawołał ktoś

-„Nigdzie nie wstaję!’ – ryknęła wściekła Matka nakrywając rękami głowę, bo coś na nią spadało -„i nie ruszę się, dopóki nie znajdę moich dzieci! Co tu za cyrk jest?”

–„Fstajemy, fstajemy, Mamujku! My TU jesteśmy! Zajaz tseba iść do kosicioła!!!” – zapiszczała Maryśka, skacząc radośnie po łóżku Matki.


I tak Potworek uratował świat przed Obcymi…

A Matce podobno NIGDY się nic nie śni…

Maryśka coś się w nocy rozkaszlała. Rano tym bardziej.

Matka na razie leczyła jej katar domowymi zasobami, typu wapno i Bioaron, ale postanowiła dołączyć do tego syrop od kaszlu. Na cebulę trzeba by było troszkę poczekać, na buraka też, więc Matka zaszperała w szafce.

Mucosolvan odpadł od razu. Potwory go nie znoszą, w dodatku to nie ten kaszel.

MiaUżon, na wyraźną prośbę Matki kupił jednak oststnio stary, wypróbowany, a jednoczesnie chyba już zapomniany syropek Pini.

Pyszny, słodki i w ogóle.

Matka pamięta, że kiedy na zajęciach z malarstwa obniżał się nagle w grupie poziom cukru, wszyscy odwiedzali aptekę i zakupywali syropki. W sklepach słodyczy nie było, jedynie katarzynki łyse, czyli bez żadnej polewy. Po spożyciu ww. katarzynek bardzo wzrastała częstotliwość odwiedzin dentysty, co nie było rzeczą miłą.

Grupa Matki dzieliła się mniej więcej po równo na zwolenników Pini, Symphyti oraz Thymi. Matka należała do fanklubu tego ostatniego.

Pani farmaceutka donosiła zapewne w swoich raportach o nagłej a niespodziewanej epidemii kaszlu studenckiego.

Potwierdzały to niewątpliwie zestawienia śmieciarzy, bowiem pół godziny później w koszu pod akademikiem leżało sobie dwanaście takich samych, pustych buteleczek…

Matka uspokaja, że to nałóg zdecydowanie cukrowy był, nie alkoholiczny. Spirytusu salicylowego wszak nie brakowało, nie mówiąc o wszelkich odmianach cz.d.a. w szafie z odczynnikami…

Matka porzuca dygresje (ależ dawno w nie nie wpadała!!!) i wraca szybciutko do Maryśki.

Potworek z wielkim zapałem wypił znane wcześniej medykamenty i otworzył paszczę do Pini.

Matka wlała. Maryśka przełknęła.

Postawiła oczy w słup.

–„To jest o-hit-ne!!! Majisia wiencej tego pić nie beńdzie!!!” – i Potworek odpłynął lekko obrażony w siną dal.


Ech, nigdy nie wiadomo, jaki też komplet genów się przekazuje…