Matka swojego czasu zapytała znajomego i bardzo normalnego zakonnika, co sądzi o przyjaźni. W szczególności, czy jest coś takiego, jak przyjaźń kobiety i mężczyzny.

Chłop się okropnie wystraszył, do czego Matka zmierza i trzeba było go uspokajać. Do tego wszystkiego wykręcił się od odpowiedzi.

Czemu?

Matka pomyślała sobie wtedy, że sprawa rzeczywiście jest trudna.

Samo pojęcie przyjaźni już chyba znaczy trochę co innego, niż kiedyś. Dawniej Matka miewała przyjaciółki. Przynajmniej tak mówiła o bliskich koleżankach. Dziś chyba o nikim nie odważy się powiedzieć – przyjaciel. No, prawie nikim. Bo to słowo zobowiązuje.

Teraz miewa się znajomych, kumpli, kolegów.

Kiedyś przyjaciel to był ktoś, do kogo można było wpaść bez uprzedzenia. Pogadać o wszystkim. Ponarzekać. Poradzić się. Być pewnym, że nie powie nic dalej.

Czy teraz można tak ot, sobie wpaść do kogoś na kawę?

Jesteśmy tak potwornie zabiegani, że bez telefonu uprzedzającego to praktycznie niemożliwe. Ba, nietaktowne wręcz! To już nie czasy, kiedy człowiek wracał po 15.00 do domu, robota zostawała poza domem, dzieci wychodziły tylko na religię, czasem niektóre na angielski czy do szkoly muzycznej. W domu się było a nie bywało.

Teraz człowiek ma wieczny zakład taksówkowy, jeździ tu, tam, przywozi, odwozi, przynosi do domu papiery, siedzi po nocach. Szuka pracy albo wylatuje z pracy, albo kurczowo trzyma się jej, bo zawsze można wylecieć.

Nerwy, nerwy, nerwy.

A jak się komuś wypłacze, to jeszcze usłyszy potem, że obrobiono mu pewną część ciała wielokrotnie, bo już wszyscy wiedzą…

Bo każdy jest tak zestresowany i pędzący, że odreagowuje oplotkowując innego…

Matce wydaje się też, że w związku z tym stresem związanym z niepewnością o dzień jutrzejszy – nastawieni jesteśmy bardziej na siebie. Ja, moje, mnie! A ty jesteś mniej ważny i mogę zniszczyć twoją wolność, bo to JA mam mieć dobrze.

Rety…

A przyjaźń kobiety i mężczyzny?

Matka sądzi, że jest możliwa. Tyle tylko, że otoczenie zaraz dorabia do czegoś takiego dalszy ciąg.

I Matka sądzi, że jest trudna. Do akceptacji przez najbliższych. Czy Matka chciałaby, żeby MiaUżona przyjaciółka zwierzała mu się z różnych najskrytszych rzeczy? I MiaUzon wtedy – co oczywiste – miał przed Matką tajemnice?

No pewnie by nie chciała. I jeszcze jak Matce by donoszono, że to i tamto. Bo teraz wszystkim wszystko się kojarzy. Z automatu.

I naszym życiem sterują czasem nie nasze chęci, ale świadomość tego, że ktoś będzie gadać i to może mieć dla nas takie, czy inne konsekwencje.

Kto przez jęki Matki przebrnął, świętym jest.

Matka jeszcze jedno doda. W tym zabieganym świecie Matka za przyjaciela uważa kogoś, z kim nawet może widzieć się zaledwie raz na rok, ale może z nim naprawdę porozmawiać.

I wie, ze nie musi go prosić o zachowanie tajemnicy.

I ten ktoś też to wie.

Przyjaciel nie musi fizycznie pomagać.

Przyjaciel dla Matki to ten, który JEST.

Jest przy człowieku.

Takie proste i takie trudne zarazem…

Matce udawało się przez dwa dni nie wyłazić z domu. Dopiero dziś to zauważyła…

Jakoś tak wyszło, że w porze odbierania Janeczki, MiaUżon przejeżdżał koło szkoły i ją podrzucał do domu a Matka mogła dłużej sobie pomalować.

Niepocieszona była tylko Maryśka, ale Matka z nią i tak jeździ naokoło, bo inaczej drogo ją to kosztuje. Potworek bowiem przepada za jeżdżeniem w wózku, w hipermarkecie i nie ma mowy, żeby nie zauważył Tesco, kiedy mignie w oddali. I powiedzieć Matka musi, że jest grzeczny i bezproblemowy. Na razie…

Matka co prawda wpada do sklepu i wypada, ale niezależnie od tego, czy jest to 10 minut, czy 15, wydaje za dużo pieniędzy.

Teraz więc zatarła rączki, bo niewychodzenie w domu przełożyło się bezpośrednio na stan konta i zawartość portfelika! Nie wspominając o ilości gazu w samochodzie.

Ale dziś Matka musi pozałatwiać kilka spraw, więc przyspieszyła z malowaniem. Chciała też przygotować papierzyska różne i torbę, więc wywaliła z niej dwa i pół tysiąca zalegających paragonów i kwitków z bankomatu.

Chciała też przejrzeć w tym celu portfelik, ale okazało się to być niepotrzebne.

MiaUżon wywalił paragony i poczęstował się gotówką.

I nie wychodź tu człowieku z domu!!!

Toć Matka to już woli wyjść i mieć z tego wydawania pieniędzy jakąś przyjemność!

Bo, jak widać i tak znikają…

Matka patrzyłam sobie dzisiaj raniutko, jak MiaUżon wystawia hopla z podjazdu. Bo u nas to jest tak, że hopel Matki śpi na stromym podjeździe a w garażu pojazd MiaUżona stoi. Czyli wyprowadzanie samochodu Matka ma z głowy, bo nijak się tego manewru inaczej przeprowadzić nie da, jak zrobić miejsce do wyjechania.

Matka znowu wpadła w jakieś dygresje.

Już wraca.

I kiedy Matka zobaczyła wyjeżdżającego, białego hopelka z czarnymi tablicami to ją ścisnęło w sercu tak okropnie, że aż sobie coś przypomniała. A może raczej sobie przypomniała i stąd takie uczucie.

Matka chodziła kiedyś do szkoły muzycznej. Zdarzało się, że czekała długo na autobus i spotykała swojego Ojca, który wracał z pracy. Ojciec wyciagał wtedy białego, dużego Fiata i odwoził Matkę na zajęcia. A potem musiał kawałek podjechać dwupasmówką i zawrócić i Matka stała i patrzyła za samochodem. Tak odruchowo.

I kiedyś Matka zobaczyła, że Ojciec siedzi po prostu w białej blaszanej puszce i każda ciężarówka może go zgnieść na marmoladę.

I Matkę wtedy po raz pierwszy ścisnęło za gardło.

Strach, że nasze życie nie jest w naszych rękach i byle oszołom za kierownicą może je uciąć, tak raz-dwa.

A jak po kolei poodchodzili wszyscy z rodziny, to Matka już zupełnie od zmysłów odchodzi.

I woli nie wyobrażać sobie nic, kiedy MiaUżona nie ma w domu do późnej nocy.
Kiedy Janeczka jedzie na szkolną wycieczkę.

Nawet kiedy jeździ przed domem na rowerze.

I Matka zawsze sobie już myśli, kiedy kogoś żegna, zwłaszcza starszego – czy go jeszcze zobaczy…

Czy to Matki tak mają?

Czy ci, którzy zostali już sami, bo nie ma rodziców i rodzeństwa?

Bo Matka nie biadoli, nie biega z kąta w kat i nie robi pogadanek.

Matkę tylko niepokój zżera…

A może to skutek zalewania nas coraz wiekszą liczbą ZŁYCH informacji?

Czy Wy TEŻ tak czasem macie?